Od Irysahyty CD. Psyche - "Nauka o niebezpieczeństwie" cz.4

Irek naprawdę nie chciał, nie potrafił uwierzyć w to, co widzi. Ta karpica, która jeszcze przed chwilą mogła być zjedzona, gdyby nie zaciągnął jej do znanej tylko sprzątaczom kryjówki, płynęła jeszcze głębiej w Pustkowie, nie zważając na jego polecenia. Teraz przynajmniej płynęła wyraźnie ostrożniej, ale na co była jej ta ostrożność, jeżeli nie znała żadnych miejsc, gdzie karp koi mógł się schować. Irysahyta naprawdę się zmartwił. Chyba będzie musiał skończyć ze swoim bujaniem w nieistniejących w wodzie obłoczkach i zmienić się na w miarę poważnego karpia. Na szybko dał znać kumplom, że musi gdzieś popłynąć i żeby go zmienili, po czym ruszył za różową karpicą.

Jeżeli coś by się jej stało, obarczałby siebie. Przede wszystkim dlatego, że /wiedział/, że ona jest taka przygłupia, a i tak na to /pozwolił/ i skończyło się, jak się skończyło. Znaczy jeszcze się nie skończyło, ale może się skończyć i przed takim zakończeniem trzeba nieznajomą uchronić. Popłynął szybciej, chcąc ją dogonić, zanim zniknie mu z oczu. Nie miała za bardzo jak, ale jeżeli Irek straci orientację w terenie to już karpicy nie znajdzie.

Dosięgnął ją w sumie niedaleko od miejsca spotkania. Ostrożnie ją zaczepił, co by jej nie przestraszyć, chociaż i tak spojrzała na niego wielkimi oczami.

– Jak już musisz kombinować i zwiedzać – zaczął – to zabierz chociaż kogoś, kto zna się na tych terenach i nie pozwoli ci umrzeć. Popłynę z tobą.

– Serio? Popłyniesz? – zapytała z niedowierzaniem. Irysahyta bał się, że odrzuci jego propozycję, ale póki co szło dobrze.

– Taaak – przeciągnął odpowiedź. – Będę wypatrywać dla nas kryjówek, jak ty będziesz sobie pływać. I potem zaprowadzę nas do domu. – Ustawił się obok niej. – To dokąd płyniemy?

<Psyche?>

Od Psyche CD. Irysahyty - "Nauka o niebezpieczeństwie" cz.3

Psyche powstrzymywała się od otwierania pyszczka z całych sił. „Siedź cicho, bo nie odpłynie”. Dobre sobie, siedzieli w tej ciemnej szczelinie już…a w sumie nie liczyła…Tak czy siak, siedzieli tam tyle czasu, że płetwy zaczęły ją mrowić, a własne łuski uwierać. Nie była bowiem rybką przyzwyczajoną do bezruchu, wręcz przeciwnie zawsze dawała z siebie wszystko by być wszędzie na raz, a myślami nigdzie. A teraz, kiedy jej ciałko nie mogło nigdzie zawędrować, myślami zmuszona była wyruszyć w kierunku emocji zwanej irytacją. Rozsadzała ją, a drapieżnik odpływał jakiś dystans, żeby później znów zbliżyć się do ich kryjówki. I tak w kółko — jak na złość! Już wiele razy wywlekłaby się z zimnego zakamarka skały, na przekór pływającego w pobliżu zagrożenia, jednak bliżej od czyhającego potwora wyczuła silniejszy motywator. Czerwone oczy żółtego koi obok niej świdrowały ją na wylot, przemawiając prosto do jej duszy; przekaz był wyraźny:

„Jeśli stąd teraz wypłyniesz, to kurde no, nie wiem”

I mimo tego, że rybka nie znała strachu przed prawdziwym niebezpieczeństwem, nawet kiedy szczerzyło ono zęby ku niej, znała o wiele silniejszą typ terroru – strach przed wyjściem na cepa. Co jest gorsze — bycie rozszarpanym przez ostre jak ostryga kły, czy wstyd i kolejny koi mający cię za głupią? Odpowiedź jest prosta, zjedzony jesteś tylko raz, a na takiego żółtego delikwenta możesz wpadać całe życie i udawać, że go nie zauważyłaś, pod groźbą niezręcznej sytuacji. Żyjąc w tej presji, nie wytrzymujesz i przeprowadzasz się do opuszczonego kąta zbiornika, mając nadzieję, że pewnego dnia, to ta ryba wpadnie w paszcze, uwalniając cię od tej katorgi. Psyche zmroziło krew w żyłach na całą myśl. Oczywiście, przesadnie wyolbrzymiała ten prospekt, ale kiedy zawstydzenie jest twoim największym życiowym problemem, staje się ono problemem wielkim i przyćmiewającym zdrowy rozsądek. O śmierci, głodzie i wszystkich innych nieszczęściach słyszała tylko ze sporadycznych opowieści i tak jak zwykle bywa z opowieściami, wydawały się jej one nierealne, odległe. Były tylko sposobem na popchnięcie fabuły do przodu, nie dotyczyły jej i jej swobodnego życia. Upokorzenie jednak zaznała na własnych łuskach. Skupiła swój wzrok na drapieżniku. Może znowu tym sposobem myślenia wybierała klatkę? Może nie miała racji? Wyciągnęła płetwę przed siebie, w kierunku nieznanego zagrożenia. Z jej zamyślenia wyrwał ją pasiasty nieznajomy, zaciągając ją z powrotem w tył czeluści. Prawie wypłynęła.

Zauważyła, że w końcu, łaskawie, tłuste rybsko zaczęło się zmniejszać, by wkrótce stać się tylko linią w odległości. To jej wystarczyło. Karpica z szybkością, tak naprawdę zaskakująco przeciętną, biorąc pod uwagę na to jak długo na to czekała wystrzeliła z kryjówki.

 - Jaskini mrok zimny, czekanie w suspensji, wyzwoleni z opresji, w przód wyruszamy – zaśpiewała donośnie tandetny rym.

 - Przyjmujesz konstruktywną krytykę? – zaczął karp – następnym razem może o ton ciszej? – wskazał w kierunku, w którym odpłynął drapieżnik.

 - Ale już go tu nie ma.

 - To, że tego konkretnego już tu nie ma, nie znaczy, że mamy reszcie wrzeszczeć – „Tak tu jesteśmy! Czekamy na was, waszemu koledze nie wyszło, zjedzcie nas, proszę”! – powiedział wymownie przyciszonym głosem.

 - Ale już nauczyłam się gdzie się chować, a ty wyglądałeś jakbyś znał się na rzeczy – snuła wymówki.

 - Okej… - zabrzmiało to, jakby miał zacząć długi wywód – jako sprzątacz przeszedłem szkolenie. Wiem jak i co, gdzie się chować, jak nie stać się karmą dla większych rybek. Tobie się zwykle pofarciło, że miałem tu wartę. Z jakiegoś powodu większość karpi powinno trzymać się z tego miejsca z daleka. Należysz do tej grupy, więc no, spływaj – zakończył, widocznie dumny ze swoich wypocin i popłynął, zostawiając w tyle pustkowie.

Psyche wbiła wzrok w bezgraniczne, puste pole przed sobą. Coś ją tam ciągnęło. Była rybą typu „uwierzę, jak zobaczę”, a teraz odczuwała ochotę uwierzyć, nie patrząc się zza cienkiego paska szczeliny. Wiedziała, że to głupie, ale znów popłynęła przed siebie, czujnie rozglądając się, już mniej swawolnie niż wcześniej. Kątem oka zobaczyła to jak żółta rybka odwraca się, by się upewnić czy ona płynie za nim. Wyglądał na niezwykle zawiedzionego.

Błagam, ty… Posłuchaj – był już słyszalnie załamany – Mamy już nierozważną, chodzącą w chmurach i infantylną rybę w tej ławicy, i w sumie z posady tej bardzo dumną. To ja, JA – naciskał, gestykulując – i zaklepuję to działkę, to moja fucha. Uświadomiłaś mi dzisiaj, że w niektórych kontekstach dwa to dużo, za dużo. Maksimum lekkomyślności dawno osiągnięte było na jeden, dziękuję bardzo.

 - A mówiłeś, że pracujesz jako sprzątacz – zawtórowała Psyche.

Karp uniósł teatralnie swoje nieistniejące rybie brwi, pewnie zastanawiając się, czy dobrze usłyszał, czy naprawdę rozmówczyni powiedziała to, co powiedziała.

 - Nie no to akurat był sarkazm – sprostowała Psyche.

 - Dzięki Koi no Ryuu… - westchnął.

<Irek?>

Od Irysahyty CD. Psyche - "Nauka o niebezpieczeństwie" cz.2

Sprzątacze, jako jedna z niewielu kwalifikacji, mieli prawo wypływać nieco poza granice siedziby ławicy. Nie było to wiele, tylko tyle, żeby posprzątać najbliższą okolicę z jakiś szczątków czy wynieść ludzkie śmieci, żeby nie zagrażały karpiom, ale trochę to zawsze coś. Irysahyta nawet lubił zmiany, kiedy jego ekipa wypływała w miejsca na co dzień niedostępne dla prostych rybek. Można było pozwiedzać, porozglądać się, a co najważniejsze - poobijać, bo nikt nie sprawdzał, czy Sprzątacze pracują jak trzeba. Szefostwu się nie chciało, Sprzątaczom się nie chciało, nikomu się nie chciało. Taka przyjemna całkiem robota.

Akurat tym razem trafiło na Pustkowie, miejsce, które trzeba znać, żeby nie zrobić sobie krzywdy. Warto mieć w głowie wszelkie kryjówki wśród kamieni w razie, gdyby jakaś z tych olbrzymich ryb pływających kawałek nad dnem postanowiła zrobić sobie posiłek z kolorowego koi. Wszelkie karpie pracujące na tych terenach przed pierwszą wyprawą dowiadują się o najprostszych kryjówkach od bardziej doświadczonych kolegów po fachu, potem jednak każdy jest zdany na siebie. Zeżarło cię? Trudno. Odprawimy pogrzeb twojemu sprzętowi, bo po tobie to już raczej nie ma co zbierać. A koledze, który nie ostrzegł przed zagrożeniem, odprawimy pogrzeb emocjonalny. Może następnym razem będzie bardziej uważał, o ile będzie dla niego następny raz.

Irek miał właśnie taką wartę, gdzie musiał wypatrywać zagrożenia. Nie był w tym najlepszy, mało zwracał uwagę na otoczenie, ale każdy musiał mieć swój dzień stróżowania, nie ważne, czy jesteś wiecznie zapatrzonym w niebo dzieciakiem w dorosłym ciele. Nie ma to tamto, musisz robić. I Irysahyta robił jak mógł, nawet jeśli wcale nie było mu tak łatwo i musiał się namęczyć, żeby się w ogóle skupić.

Szczęśliwie to skupienie nie poszło wcale na marne, bo w pewnym momencie karp wyłapał przepływającą kawałek od pracujących Sprzątaczy rybkę. Była różowa i miała długie, falujące płetwy, czyli bardzo wyróżniała się na tle ponurego Pustkowia, a do tego zdawała się bez jakiegokolwiek zawahania wpływać na teren Pusktowia, nawet się nie rozglądając, czy gdzieś w pobliżu są drapieżniki. Bardzo mało odpowiedzialne zachowanie. Chociaż ten jeden raz samiec mógł się popisać i robić za odpowiedzialnego! Podpłynął do uciekiniera, który okazał się być samicą, jasnoróżową z ciapkami na czole i nieszczególnie zgrabnym pływie. Jakaś dosyć nowa i nieświadoma. Trzeba było ją uświadomić.

– Odradzam. Widzę przecież, że nigdy tu nie byłaś. Pustkowie to jeszcze nie miejsce dla ciebie – starał się brzmieć w miarę odpowiedzialnie, ale tak naprawdę był o krok od rzucenia się z pytaniami i śmieszkami. Zauważył, jak pewnie obca czuła się w tym niebezpiecznym otoczeniu i uważał, że jest to całkiem zabawne.

– Dlaczego? – zapytała różowa samica. Była tak śmiesznie nieświadoma, ale z drugiej strony było to dość przykre, a co najważniejsze - niebezpieczne. Przez tą nieświadomość mogło jej się stać coś poważnego.

– Tu jest zbyt niebezpiecznie. Tak jakoś strasznie dużo drapieżników się tu pałęta, jakby mieli czego tu szukać, ale no. Nie warto tu przebywać.

– To dlaczego ty tu jesteś? – zapytała ponownie. O Koi no Ryuu, ona faktycznie jest kompletnie nieświadoma. Irysahyta widział to po tych spokojnych oczach, który były tylko zaskoczone, że ktoś odzywa się do karpicy. Sam samiec może nie był mistrzem w przejmowaniu się światem, ale mimo wszystko potrafił zauważyć niebezpieczeństwo, gdy krzyczało mu w twarz. Ta pani przed nim nie. Ją mogłoby to niebezpieczeństwo ugryźć w zadek i by go nie rozpoznała.

Dobra, Irek, pomyślał do siebie samiec, musisz jakąś delikatnie uświadomić tą miłą panią, że jest tu śmiertelnie niebezpiecznie. To nic wielkiego, tylko parę słówek, jesteś w stanie to zrobić. Dalej, chłopie, zrobisz to, wierzę w Ciebie.

– Ja tu pracuję, ryzykując życie dla dobra ławicy! – Wypiął się tak jak ryba może, udając, jaki to jest dumny. – Bo wiesz, bo tu są drapieżniki i w ogóle.

– Co to drapieżnik? Słyszałam, jak mówią o nich w ławicy, ale żadnego nigdy nie widziałam.

– Drapieżnik to... to coś, co tam płynie. Uwaga! Alarm! Alarm! – zawołał przeraźliwie, różową karpicę zaciągając za płetwę za sobą. – Drapieżnik! Alarm!

Wszyscy Sprzątacze rzucili swój sprzęt i pouciekali do schronień, pierzchając gdzie pieprz rośnie. Nagle tam, gdzie była mini ławica pracowitych karpi zrobiło się pusto i martwo. Irysahyta zdążył tylko zaciągnąć falistą damę do najbliższego schronienia, kiedy o podłoże uderzył wielki, zazębiony pysk, powodując wstrząsy. Karpica pisnęła.

– Siedź cicho, bo nie odpłynie! – burknął na nią Irek, osłaniając ją przed drapieżnikiem. Wielkie, wściekłe i jednocześnie tępe gały wpatrywały się w dwójkę karpi, grożąc śmiercią. Ale to tylko marne groźby, tak długo, jak oboje pozostaną w ukryciu.

<Psyche?> 

Od Psyche - "Nauka o niebezpieczeństwie" cz.1

Nieustający, wszechobecny szum panujący w zbiorniku, bąbelki chwiejnie płynące ku górze, by spotkać się z lodem po wypełznięciu spod piasku jak i płetwy miarowo uderzające wodę. Ten akompaniament wydawał się Psyche tak samo ujmujący i piękny co wtedy, kiedy pierwszy raz trafiła na wolność. Karpica nuciła, tworzyła melodię, nieznacznie przyśpieszała na refrenie.

Nie mogła uwierzyć, jak dużo jeszcze nie widziała, mimo że mieszkała w zbiorniku już od ponad roku, a podróżowała po nim dużo. Intrygował ją każdy nowo ujrzany kamień, roślina, podwodna skarpa. Płynęła coraz to prędzej i prędzej, zmierzając ku terenom, których jeszcze nigdy nie dane było jej ujrzeć. 

Lecz muzyka ucichła. Psyche przestała bić w wodę płetwą ogonową. Wokół niej zapanowała pustka, towarzyszyły jej tylko twardo ubite skały, które pozornie rozciągały się przed nią w nieskończoność. Mimo to, po krótkiej chwili ruszyła dalej. 

Na domiar złego, Psyche nie tylko była rybką strasznie ciekawską, ale nie znała też samego strachu — nie była odważna, po prostu ten omijał ją całe życie niedorzecznie szerokim łukiem. Jedyna przykrość, jaka mogła ją spotkać, to bezowocna samokrytyka i nadmierne myślenie jej główki, nie do końca do tego procederu przystosowanej. Wyrosła przez to na nieświadomą wszystkiego karpicę, która tylko czekała na, a nawet wydawała się prosić o porządny kopniak od życia, który wzniósłby jej samoświadomość na właściwą falę. Może właśnie to był dzień, żeby takowym oberwać w łuski?

 — Odradzam. — usłyszała za sobą i wtem odwróciła się do ryby. — Widzę przecież, że nigdy tu nie byłaś. Pustkowie to jeszcze nie miejsce dla ciebie.

<Ktoś???>