Od Leona CD. Akahity - "Woda była ciepła" Cz. 4

Elka mi zawsze powtarzała, że jestem gadułą, ale nie wierzyłem w to (a raczej nie pozwalałem sobie w to uwierzyć, nawet, jeśli w głębi duszy o tym wiedziałem). Częściej obarczałem innych o to, że z ich pyska wylewają się strumienie słów, składających się w różne zdania. Dla mnie słuchanie kogoś nie było żadnym problemem, tak samo opowiadanie o czymś. Niekiedy inne rybki mówiły mi, że mógłbym zostać nauczycielem: gadałem i gadałem na różne tematy, chociaż według mnie, Elki i Diego, były to bardziej głupoty, niż coś wartego zapamiętania – no chyba, że wiedza o tym, aby nie bawić się z pijawkami, jest wiedzą tajemną i wartą dzielenia się nią z innymi. 

Tak więc na chwilę obecną nie zauważyłem nawet, kiedy zalewałem nowopoznaną kolejnymi pytaniami i opowieściami. Z ciekawości chciałem wiedzieć jakie stanowisko zajęła i dlaczego, jak się jej spodobało tymczasowe lokum i czy planuje tu zostać na dłużej. Słysząc, że na minimum pół roku, poczułem wewnętrzną potrzebę przedstawienia jej naszego zbiornika oraz siłę, która zmusiła mnie do pomocy tej biednej i nieobeznanej w tych terenach rybce, aby sprawić, żeby poczułaby się jak w domu, niezależnie od tego, jak wyglądał jej dom, bądź jak rozumiała to słowo.

Ktoś teraz powinien powiedzieć, że jestem świrem, ale ponieważ nie ma nikogo, kto by to zrobił, a Akahita nie wyglądała na kogoś, kto się do tego przygotowuje, będę dalej uważać siebie za dobrego samarytanina i będę jej opowiadać o zbiorniku. 

Opowiadałem i opowiadałem. Opisałem jej każde bardziej popularne miejsca, opowiedziałem gdzie lepiej nie pływać i gdzie się znajdzie najlepsze jedzenie. Wymieniłem jej miejsca, gdzie mogłaby znaleźć lokum na dłuższą metę (w końcu takie mieszkanko wyszłoby taniej niż nocleg w motelu) oraz ostrzegłem przed niektórymi rybkami. Opowiedziałem również o zmianie na stanowisku alfy i dziwnej sytuacji z Tenebrae. 

- W końcu nie wiem, czy był potencjalnym mordercą czy tylko świrem snującym takie marzenia – stwierdziłem na koniec. Spojrzałem na zmęczone oczy samicy, zdając sobie sprawę, że nie pozwoliłem jej dojść do słowa, a tym samym, przeszkodziłem jej w wypełnieniu swojej obietnicy. – Jeśli za dużo mówię, od razy mów, serio – zapewniłem ją. – Bo ja to nie wiem kiedy zamknąć ten swój pysk – westchnąłem, przyznając się samemu sobie, że byłem bardzo gadatliwy. Niestety było to silniejsze ode mnie. – Chodź, poczęstuje cię krasnorostami i pozwolę opowiadać historie – zaprowadziłem ją do swojego domu, ponieważ przez ten cały czas siedzieliśmy w ogrodzie. Akahita nic nie mówiąc ruszyła za mną. Poczęstowałem ją zielonym przysmakiem. – Ja już się zamykam, serio – posłałem jej ciepły uśmiech, mając szczerą nadzieje, że zaraz mnie nie wyśmieje, nie obrzuci wyzwiskami i nie odpłynie w siną dal, pozostawiając mnie samemu sobie.

<Akahita?>

Od Akahity CD Leona - "Woda była ciepła" cz.3

Kiedy jesteś niczym innym jak mierną rybą, pośród niezmierzonych połaci wód, świat zaczyna cię czasami nudzić. W końcu co więcej trzeba rybie, niż tylko pływać w kółko, bezmyślnie omijając roślinki pnące się z dna ku jasności słońca. Jednak jakież to złudne, jakie nieistotne, kiedy nikt poza tobą nie zna twoich myśli. 

Akahita obróciła się na bok, jej oczy powoli rozkleiły się. Świat za oknem, jak na letnią pogodę przystało, zaczynał już świtać i mienić się światłem zdeformowanym przez wodę. Ziewnęła. Nakarmili ją wczoraj, wyspała się. Może to nie był najgorszy sposób aby rozpocząć swoje życie, albo jakąś jego część. Kto wie na ile tu zabawi i czy w ogóle się zadomowi. Jednak od podróży należało czasem odpocząć. Może pół roku. To nie był zły pomysł. Jesień i zima potrafią być doskwierająco nieprzyjemne podczas podróży, a broń święty smoku przez zapłynięciem w taką pogodę do słonych wód. Śmierć gwarantowana. 

Wstała. Nie lubiła wegetować za długo, de facto kto jak kto, ale nie ona! Wypłynęła z pokoiku, ścierając ostatnie resztki snu z powiek. 

—Witaj. Dziękuję za nocleg — ziewnęła kiedy mijała gospodarza. Ten tylko zaśmiał się.

—Głodna?—

—Jak rekin. — jej łuski zabłyszczały delikatnie kiedy słońce owinęło je w swój pobłysk. Zajrzała ku górze. Każda ryba mogła sobie na to pozwolić. W końcu pod wodą nie było możliwości, że straci się wzrok patrząc na ten wymysł wszechświata oferujący im światło każdego dnia i nocy. Ponownie została nakarmiona, a z kultury i dobrotliwości serca zapłaciła hojniej niż wskazywała należność.

Odetchnęła. Woda była ciepła, tak spokojnie owijała ciało swoimi delikatnymi falami, jakby kołysała kwilące niemowlę do snu. Otaczała wonią lata, chociaż i to pewnie za jakiś czas popłynie z nurtem w niepamięć. Akahita powoli machała płetwami. Długie dni beztroskich podróży dobiegały końca, dostała kawałek własnej podłogi i chociaż na chwilę dołączyła do małej społeczności w zbiorniku. I nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie jej ciągła potrzeba do robienia czegokolwiek.  Może dlatego wybrała takie a nie inne stanowisko. Ale czy to ważne. Nie wiązała przyszłości z nikim i  niczym, nie na dłuższą metę, gdyż rybie serce było złudne. Jak pokocha to całą sobą, a jak straci, po raz kolejny to będzie to niewyobrażalny cios. Poza tym jest niezależna, silna, nie potrzebuje nikogo poza własnym głosem pośród ruchliwych fal rzek! Prawda?

Chwila odpoczynku jednak należała się każdemu. Więc Akahita dryfowała z miejsca na miejsce, podziwiając okolicę, aż rozpoznała kierunek, z którego przybyła. A wraz z nim domek pewnego wariata z widłami. Odetchnęła. Obiecała mu coś, jeśli pamięć jej nie zawodziła. Krótkie przewrócenie oczami i prychnięcie wobec nie pomyślunku przeszłej sobie. Nie dobrze dla podróżnika było być winnym komukolwiek cokolwiek. Nawet jeśli to miała być tylko jakaś głupia opowieść o przygodach. 

— O! Akahita! — bez sekundy zawahania ciemołuskowy samiec wystartował w jej kierunku. Odetchnęła ostatni raz. — Ayy.. To ja miałem znaleźć ciebie! Co tu robisz? —

—Przepływałam niedaleko. Wpadłam wypełnić obietni... —

—O! No tak. Miałaś opowiedzieć mi o drapieżnikach! — ryba ucieszyła się wyraźnie. Jest tu aż tak nudno, że opowieści o zmierzłych przygodach, są tak ekscytujące? 

—Tak.. Tak... imię. Nie przedstawiłeś mi się, taka byłam zaspana. — wprosiła się do jego zadbanego ogródka. 

—Ah. Leon jestem! — pochwycił jej płetwę zanim zdążyła zareagować i potrząsnął nią intensywnie. — Zawsze miło widzieć nowe osoby w zbiorniku. Chcesz coś do jedzenia? Nie mam za wiele, ale coś zawsze się znajdzie dla gości. O! Tak w ogóle to jakie stanowisko przyjęłaś? Planujesz zostać na długo? Jak tak to polecam taką knajpkę. — Akahita wyłaczyła się na chwilę. Co jakiś czas udało jej się odpowiedzieć na jakieś pytanie, ale co celu swoich odwiedzin jeszcze nie dotarła. Dobrze, że jest w miarę cierpliwa, bo w przeciwnym wypadku już dawno wrzeszczałaby na tą gadułę. Tak to tylko słuchała w wymownym milczeniu, jak jej towarzysz rozwija się i rozlewnie przedstawia jej zbiornik w postaci opisów i słów. Ale może w końcu się uda?

<Leon?>

Od Leona CD. Akahity – „Woda była ciepła” cz.2

Dzisiaj było nad wyraz zimno, jak na tę porę roku – jak na złość. Miałem dzisiaj wolne i chciałem się zrelaksować. Zastanawiając się nad dobrym miejscem, w którym mógłbym po prostu poleżeć, przypomniałem sobie o Parku Ludzi. Dawno tam nie byłem, a woda tam była jedną z cieplejszych. Postanowiłem to wykorzystać w dzisiejszy chłodniejszy dzień i po śniadaniu popłynąłem w tamtą stronę. Po drodze wstąpiłem jeszcze na rynek by kupić sobie parę przekąsek na drogę u starej wiedźmy… znaczy u starszej babci, która gdyby była smokiem, na pewno zjadłaby połowę ławicy. Wszyscy ją denerwowali i gdyby nie to, że jej zakąski były najlepsze na rynku, nikt by nawet do niej nie podpłynął. Biła od niej mroczna aura, że nawet dzieci ją widząc zaczynały płakać.

Przekąski zjadłem po drodze, czułem się pełny, a nawet ciężki, aż musiałem bardziej się wysilić, aby płynąć przed siebie z tą samą prędkością. Gdy byłem już prawie na miejscu, zauważyłem przed sobą jasnego koi. Miałą przymrużone oczy i wyglądała, jakby to nie ona płynęła, tylko nurt – problem był tylko w tym, że nurtu tu już nie było. Nie chcąc, aby nagle wpadła na jakiś głaz, który pojawi się na jej drodze, przywitałem się z nią. Ta w podzięce stwierdziła, ze jestem gruby – cóż, może rzeczywiście od tych zakąsek mi trochę brzuszek wyszedł na wierzch, ale bez przesady, płynąłem od niej szybciej i żywiej, nawet z dodatkowym balastem.

- Leon – przedstawiłem się. – Nie widziałem cię tu nigdy, a ja znam tu prawie wszystkich. Mieszkam w centrum, tam gdzie jest najwięcej koi. Chyba nie jesteś stąd, prawda? – zacząłem swój ślinotok, kiedy samica mi przerwała, pytając o miejsce na nocleg i wyżywienie.

- Z drapieżnikami? – zignorowałem jej pytanie.

- Yhym – skinęła głową.

- A jakimi? Skąd jesteś? Tutaj nie ma drapieżników, widziałaś może rekiny? – samica posłała mi zmęczone spojrzenie.

- Wiesz co, odpowiem ci na te pytania, jeśli zaprowadzisz mnie tam, gdzie mogę coś zjeść i odpocząć – wróciła do swojej prośby. Przez moment milczałem, zastanawiając się, czy się zgodzić. Z jednej strony przypłynąłem tutaj sobie na odpoczynek, z drugiej jeśli ma coś ciekawego do opowiedzenia, chciałbym posłuchać.  – To jak? – zaczynała się niecierpliwić.

- No dobra… chociaż mi to nie jest na płetwę, ale dobra, za historie mogę to zrobić. Chodź – ruszyłem z powrotem w kierunku ławicy. Kto my pomyślał, że mój wolny dzień skończy się właśnie w taki sposób. 

Podczas drogi do hostelu mojego znajomego, opowiadałem rybie trochę o tym miejscu. Moja usta się nie zamykały, ciągle miałem coś do opowiedzenia, dodania. Ona zaś mi nie przerywała i nie byłem pewny, czy mnie słucha, czy nie chce jej się przerywać ze zmęczenia, czy może ignoruje to, co mówię i tylko płynie za mną, będąc tak naprawdę w swoim świecie. Cóż, jedno nie wyklucza drugiego. Gdy dopłynęliśmy na miejsce, zastałem swojego znajomego przy budynku.

- Cześć Sam – przywitałem się z nim. – Znajdzie się miejsce dla jednej rybki? I coś na ząb? – samiec spojrzał na nowo przybyłą, przyjrzał się jej i w końcu pokiwał głową.

- U mnie zawsze się coś znajdzie. Jakieś wymagania? 

- Wygodne łóżko – odpowiedziała, na co ten się zaśmiał i zaprosił ją do środka. 

- Dobra, to ja płynę sobie odpocząć od pracy, a potem ciebie znajdę i wypytam o te twoje walki z drapieżnikami – odezwałem się do jasnej rybki i kiedy już miałem popłynąć w swoją stronę, zatrzymałem się i odwróciłem do niej. – A tak właściwie, jak się nazywasz?

<Akahita?>

Od Akahity - "Woda była ciepła"

Woda była ciepła tamtego jakże słonecznego poranka. Akahita płynęła z głową zanurzoną w nagrzanej od słońca tafli. Od czasu do czasu miło było zapuścić się bliżej groźnego powietrza, odsapnąć i pozwolić nurtowi ciągnąć się w nieznane, bez wysiłku. Jednak i nurt miał swoje ograniczenia wpadając w inne rzeki i jeziora. I jakżeby inaczej i jej nurt skończył się. Jej ogon dzielnie poruszył cieczą, która ja otaczała. Rybka westchnęła sobie zanurzając się głębiej i chowając przed upałem. Im bliżej dna się sięgało tym więcej chłodu omiatało zmęczone ciało, powodując jedynie ospałość w ruchach. Jednak Akahita nie zamierzała przystawać w pierwszym lepszym zbiorniku. Co to, to nie! Była wybredna, była oceniająca i co najważniejsze niezwykle szczera wobec swojego zdania. To wodorosty były za wielkie ,to za dużo było ludzkiej infrastruktury. Tam za mało miejsca, tam za dużo drapieżników. Ciężko było dogodzić takiej potędze jak ona sama. Dumnej i pewnej siebie karpicy z wieloma latami na karku, które niekoniecznie przekładają się na mądrość. De facto jej sytuacja życiowa od małego niewiele jej dała. Samotna, zapomniana prawie że. Chociaż nie. Na pewno zapomniana. Wychowana sama w odosobnieniu, ze strachem na karku, już nie bała się niczego. Kiedyś ją to zgubi, ale na razie ku jej słodkiej niewinności i nieświadomości mogła dalej przemieszczać się pomiędzy gazami wyskakującymi na jej drodze. Natura aktualnie nieco bawiła się na jej ciele. Klony i wodorosty miło głaskały jej boki, chociaż świadoma była, że musi uważać na swoje ruchy aby przypadkiem nie zaplątać się i o zgrozo nie utknąć, czekając na ratunek w nudzie. Nuda byłaby gorsza nawet od śmierci.

—Płyń jak rzeka płyń. — zanuciła pod wąsem oglądając się na boki. Nikt nie słyszał? To dobrze. Lepiej aby jej śpiew nie dotarł do żadnych uszu. Jeszcze by się ktoś popłakał i to nie ze szczęścia! —Hardo, żwawo i daleko. Nieś do morza, nieś. Moje słodkie ciało. — ściszyła głos. W końcu nie wiedziała gdzie jest. Jednak to miejsce zdawało się być spore. Zalew? Prawdopodobnie. 

—Może znajdzie się tu coś ciekawego do roboty.— jej głosik odbił się od skał i wrócił do niej. Milczenie. Nic. Nikt. Więc i pewnie jej śpiewania nikt nie słyszał. Dobrze.

Kamienie ustąpiły piasku i pustej przestrzeni. Wtedy też dało się dostrzec ogromną ilość wody i miejsca w tym zbiorniku. Niezwykłe. Jej ogon zabił parę razy energicznie. W oddali widziała sylwetki ryb znacznie większych od siebie. Może karpie rzeczne. Te to dopiero są bezczelne! Zwinnie przemieszczała się wzdłuż podłoża. Przy ziemi bezpieczniej prawda? Nie za bardzo wiedziała gdzie jest i jak długo jeszcze jej płetwy będą musiały znosić tak paskudny wysiłek. No cóż. Mogła jedynie westchnąć i uważać aby nic jej nie odgryzło kawałka pleców. 

Przepłynęła ogromne pustkowie i obejrzała się na nie raz jeszcze prychając. Zajęło jej to sporo jej cennego dnia! Każda minuta w końcu liczyła się w taj podróży, która swoją drogą zmęczyła ją niemiłosiernie, chociaż nie chciała sobie tego przyznać. W końcu była prawie już smokiem, niewiele jej brakowało. Nie mogła się męczyć takim spacerkiem [który raczej przypominał szaleńczy sprint ku bezpieczeństwu, ale pomińmy ten fakt]. Jej płetwa poruszyła się leniwie już. Nie było potrzeby [i siły] się spieszyć. Ziewnęła. Mlasnęła. Oczy piekły ją od nieprzespanej nocy i nagłego , mocnego wysiłku. Nurtu tu brakowało. Ale płynęła. Chciała znaleźć łóżko i przekąskę, teraz. Już może nieco pogodziła się z faktem, że jest śpiąca i brak jej siły na dalszą podróż. W końcu nawet smok odpoczywał. 

—Hej! — przepłynęła bok innego karpie z odruchu witając się nieco nieporządnie. Chwila... Karpia? Jej oko zwróciło się ku obcemu. Czarne łuski były pierwszą cechą, która rzuciła się jej w oko. Drugą był natychmiastowy natłok przywitań jaki padł. Widły w płetwie nieznajomego zakręciły się kiedy się zbliżył. Nie wyglądał na niebezpiecznego, jednak ostrożności nigdy nie za wiele

—Ey, ey. Może trochę przestrzeni grubasku. — prychnęła może nieco zbyt niemiło. Ale była zmęczona i głodna, co zresztą było słychać, gdyż z jej brzucha burczało jakby lawina leciała górami. 

—Grubasku? — ryba zatrzymała się rzucając jej spojrzenie, jednak jakie były w nim emocje ciężko było powiedzieć. 

—Oi no.. Nie grubasku. Z daleka tylko się zdawało. — mruknęła, bo może nieco przegięła. Bo cóż. Sama była niezwykle smukłym karpiem, prawda?  — Nie ważne. Kto ty? —

—Leon. — jednego słowa nie mógł powiedzieć. Mówił cos jeszcze o tym że tu mieszka. Że to ławica. Coś o Koi takich jak ona i innych. Że to gdzieś tu. I tu się mieszka i w ogóle dość sporo mówił. Ale Akahita słuchała tylko wybiórczo

—Ey. Ey. Ey — zatrzymała jego słowotok na sekundę. — A znajdę tu kogoś kto mnie nakarmi i da się przekimać w bezpieczny miejscu? Ja z daleka i w podróży. Ciężko tak nieustannie ucie... walczyć... walczyć z drapieżnikami!— spytała. Jej oczka zderzyły się z tymi kolorowymi, najwidoczniej ogrodnika. 

<Leon?>