Od Akahity - "Z nudy wychodzą tylko głupoty cz.1

Akahita była znudzona. A kiedy jest się znudzonym ma się najbardziej odrąbane serie pomysłów na jakie ktokolwiek, kiedykolwiek mógłby wpaść. Dlatego też młoda samica znalazła się w połowie poza wodą, wisząc do góry nogami i uparcie próbując namówić zagubionego krabika aby przeciął linkę trzymającą ją za płetwy. 

Ale jak dokładnie do tego doszło? Otóż. Jak już było wspomniane, w pewien letni poranek Anahita obracała się na swoim łóżku znudzona koszmarnie. Chwilę przemawiała do siebie o tym jaka to nie jest cudowna, ale szybko znudziły jej się te puste słowa. Musiała też parę razy zignorować chęć krzyku z frustracji. Od paru dni niewiele się działo, więc i karpica niewiele robiła. Głównie przemieszczała się z miejsca w miejsce. Z łóżka nad rzekę, od rzeki do parku i potem do łóżka. Co w tym ciekawego?! No dobra. Może uzbierała parę drobinek chleba czy innego jedzenia dla ławicy (czy na małą przekąskę dla siebie), ale co potem? Dlatego bez pomysłów plątała się po Zbiorniku. Tak było tez teraz. Słonce tego dnia było przyćmione, jak to czasem bywa latem, kiedy zachodzą je chmury. Było więc chłodniej, a przynajmniej na tyle ile chłodniej mogło się zrobić upalnym latem. Akahita leniwie machała płetwami aby poruszać się w stojącej wodzie. 

— Święty Karpiu, jak tu nudno. — odetchnęła w końcu. — Zbieraj żarcie, plątaj się, nudź..  I tak w kółko . — niezadowolona obróciła się na plecy. Jej brzuch chwilę tak wisiał skierowany do góry, kiedy nagle karpica odwróciła się szybko. Wykonała przy tym parę niezgrabnych ruchów, gdyż pospiesznych i niepotrzebnych. Ba! Można powiedzieć że zrobiła pętelkę i fikołka. Jej płetwy boczne dopadły do całkiem zgrabnej linki. Wyglądała na świeżą, nowiutką. Nad jej głową przepłynął cień, a kiedy spojrzała w górę jej oczom ukazał się hak. Ten powoli spływał sobie w dół, jakby chcąc skusić jakiegoś idiotę na nabranie się na tę banalną sztuczkę. No cóż… Jakaś ryba się znalazła i kiedy Akahita zgrabnie skręcała sobie nową zabawkę pułapkę, linka żwawo popędziła w górę z chlupotem wody. Samica zobaczyła tylko, że to nie karp Koi. Tyle dobrze. Ich ławica była na to zbyt inteligentna. W większości przynajmniej. 

Po jakimś czasie wynalazki i wymysły znudzonej Akahity były gotowe. Pozostało tylko… przenieść się na płyciznę. A przynajmniej bliżej niej. I oczywiście tak zrobiła. Znalazła sobie dobre miejsce i wyściubiła łepek z wody. Ponad nią, dość nisko była młoda gałązka. Na tyle młoda aby być nisko i być małą, ale na tyle dobra aby utrzymać jakiś ciężar. Nie było też bardzo płytko, a wokół było mnóstwo kamieni. Zgrabnie zarzuciła linę przez gałązkę i z ulgą schowała się w wodzie. Już brakowało jej oddechu. Musi trochę poćwiczyć aby się nadawać do lepszych wybryków. Ustawiła szybko pułapkę i czekała. Czekanie jednak znudziło jej się szybko, wiec zaabsorbowała się czymś innym. Niewiele jej myśli wracało do zastawionego eksperymentu opartego o parę kamieni. Dopóki za jej płetwę nie pociągnęło coś ostrego. Samica podskoczyła w górę aby odpłynąć na bok sycząc z pieczenia. 

—Dobry. — cichy głosik pisnął w jej kierunku. 

—Karpiu święcony. Przestraszyłeś mnie! — wydarła się. Nie do śmiechu jej było. 

—Oh proszę mi wybaczyć, po prostu zasłaniacie mi światło, przyjacielu. — odparło stworzonko, wynurzając się spomiędzy pęknięć kamienia.  Była to .. mówiąca muszelka. Akahita na chwilę się zawiesiła. Jej mina była niemniej skonsternowana nad istnieniem tego zjawiska. Dopiero po chwili do niej dotarło, że mówi do kraba. 

—Krab… Oczywiście baranie. — pacnęła się w głowę. — Ta. Ta.. Wybacz. Już się zabieraaaaaaa…— no i zapomniała prawda? Linka i cały mechanizm jaki składała parę godzin, na inną rybę lub ofiarę pochwycił nikogo innego jak ją samą. Zawisła więc z połową ciała poza wodą wierzgając zirytowana. 

dosłownie parę sekund potem dwa małe oczka zajrzały w jej kierunku i samica mogła usłyszeć cichy śmiech. 

—Mnie to nie śmieszy. — odparła poważnie trąc czoło płetwą. — Mógłbyś mi pomóc? —

—Zastanowię się. —

—No oczywiście, że tak.. — odetchnęła zirytowana. Krab nadal śmiał się pod nosem. — Oczywiście że będziesz taki złośliwy! —

—Oh.. ale ja nie jestem złośliwy! — oburzył się. 

—Doprawdy? Ale z mojego nieszczęścia to śmiać się można… oczywiście. — 

—Ale.. —

—Jeszcze wymówki. Cóż za niecywilizowany krab… phi.. — 

Na szczęście szybko była wolna i mogła odplątać się z linek. 

—Nie jestem niesyfiliozofany… — odparł z całą pewnością siebie jaką mógł zebrać, ewidentnie sepleniąc i mieszając się na nieznanym sobie słowie. 

—No dobrze… udowodniłeś, że jesteś miły… — i odpłynęła. Miała dość tego dnia…

[CDN]

Od Akahity CD. Feliksa - "Smutne jest życie karpia"

Zima to taka parszywa pora roku dla ryb w Zbiorniku. Zimno aż czuć po łuskach. Mróz wdziera się nawet między kropelki wody położone głęboko pod powierzchnią. Światła nie ma za wiele, a kiedy jest zostaje hardo przytłumione przez grube warstwy lodu położone na tafli przez parszywą panią tego kabaretu. A na to wszystko słodka kołderka ułożona z łez opadających z nieba, zamarzłych w locie i tańczących na wietrze w postaci białego zwiewnego puszku. A kiedy można byłoby zajrzeć na powierzchnię, wychylić głowę ponad chłód wody ku zimnemu powietrzu, dało się tylko kiedy ludzie odchodzili od przerębli i nie straszyli już swoimi wędkami i sieciami. Niektórzy pasjonaci nawet nocą nie dawali biednej rybie spokoju. Zwłaszcza, że ich ciężkie kroki odbijały się echem pośród spokojnej wody. 

O właśnie. To była chyba jedyna zaleta zimy. Wiatr nie smagał zmęczonej tafli swoją siłą. Ryby nie musiały słuchać nieustannego plusku. Ale na tym to wszystko się urywa, pozostawiając same wady. 

Dlaczego zima jest zła spytacie? Otóż marzniesz. Jedzenia jest coraz mniej, a jak jest to ciężko je zdobyć. Wszyscy pływają ze zwieszonymi płetwami. Ciągle każdemu chce się spać. Brak światła doprowadza do kompletnego smutku i żałości, zwłaszcza że do tafli nie podpłyniesz, bo lód emituje silnym zimnem. No i jak tu żyć?!

Akahita właśnie się nad tym zastanawiała. Jej płetwy powoli przesuwały wodę płynąc gdzie tylko delikatny nurt ją kierował. Zmęczone oczy uważnie obserwowały świat, chociaż większą ochotę miały na zamknięcie się. Przez myśl przebiegły nawet słowa, że i na zawsze. Chociaż w głębi serca siedziała nadzieja, pamięć, że to tylko jeden sezon w roku. Potem będzie już tylko lepiej, wrócą do lata i będzie cudownie! 

Rozejrzała się leniwie. Jej sercu, tak towarzyskiemu, pomimo częstego stronienia od innych, brakowało żywej duszy do otworzenia gęby i zamienienia choćby mało znaczącego słowa. Jej westchnięcia irytowały już nawet marne glony bujające się przy dnie, obskubane do resztek własnego życia. Wszystko było takie ponure, czy to tylko samicy się zdawało przez pryzmat własnego samopoczucia. 

Dlatego pospieszała się sama w myślach aby odnaleźć kogoś i nie popaść w ten stan znużenia całkowicie. Może nóż widelec znajdzie się ktoś kogo słowa odrobinę rybę na duchu podniosą. No i się trafił. Podpłynęła bliżej. Zamienili parę słów, chociaż to bardziej ona te słowa wymieniała. 

Znaleźli się pośród smutnej przestrzeni wody. Oboje w tym samym ponurym nastroju, chociaż Akahia rzucała kapryśnym uśmiechem, niezbyt szerokim jak na jej umiejętności. Wyraźnie było czuć, że im obu niechętnie do życia tej zimy i gdyby mogli to sen zimowy byłby ratunkiem lepszym niż udręką w tym Zbiorniku. 

—Oj tam. Będzie dobrze. — padło z jego ust w końcu. Marne pocieszenie, ale Akahicie wystarczyło. Uniosła kącik wargi, o ile takową miała, do góry. Druga osoba u boku była w końcu dla niej zbawieniem, nie ważne jak sztywno płynąca. 

—Dobrze czy niedobrze, zima zaraz się skończy, nie? Jeszcze tylko ostatnia prosta. — odetchnęła. Jej ciało płynnie zrobiło mały obrót przez chwilę wisząc do góry brzuchem. Akrobacje zawsze byłby mile widzane przez innych, kto wie. Ruch to też zdrowie, a zdrowie to radość, więc może dlatego na triki patrzyło się tak przyjemnie. — A powiedz mi. Zawsze się tak szeroko uśmiechasz do nieznajomych?— zagadnęła puszczając mu oczko. No lepiej się jej robiło, nawet od tak nieśmiałej rozmowy. Ryba obok jej boku uśmiechnęła się mimowolnie. 

—No nie zawsze, ale to miło tak. Zwłaszcza o tej porze roku. —

—Parszywa ta zima tym razem, prawda. Ale … patrz. — wskazała na haczyk wiszący bezwiednie w otchłani. — Próbują polować na nasza skórę. Bawiłeś się kiedyś z nimi?— zagadnęła dziarsko. Feliks pokręcił głową, pewnie zdezorientowany jej pomysłem.  —Wprawianie ich w złość zawsze poprawia mi humor. Chodź. — machnęła na niego płetwą i popłynęła. 

—To nie jest przypadkiem niebezpieczne? — 

—No jest, o ile nie umie się tego robić i nie jest się ostrożnym. No i oczywiście… dodatkowo jest zabawne. Ich dźwięki zwłaszcza! — mruknęła Akahita i pociągnęła szybko za haczyk. Ten pomknął w górę, a stamtąd wydobyło się głośne stuknięcie. Samiczka podpłynęła do dna i odnalazła kawałek pozostałości po glonie. Długi rdzeń jego nadawał się idealnie jako sznurek, którym obwiązała średni kamyk. 

—Co zamierzasz z tym zrobić? — Feliks zaglądał jej na płetwy zaciekawiony. 

—Niech zarzucą wędkę ponownie to ci pokażę. — i tak tez się stało. Małe urządzenie do zabijania zanurzyło się ponownie, powoli opadając ku dnu. Akahita podpłynęła i powoli założyła kamień na wędkę, ponownie ciągnąc. Tym razem za szarą osobistość, aby przypadkiem nie zaplątać się w prowizoryczne wiązanie. Narzędzie znowu zniknęło. Ryby chwile czekały w milczeniu Az nie rozległy się przedziwne dźwięki step kania i krzyku frustracji. Akahita zachichotała, a Feliksowi udzieliło się od niej. Oboje chwilę śmiali się z tych durnych ludzi. Nie tak łatwo złapać Koi w tym jeziorze.

—Od razu lepiej nie? —

—Taaa…. —

<Koniec>

Od Akahity - "Zdrów jak ryba"

Akahita mruknęła jakby ją z grobu wyrwali. Oczy same latały wokoło głowy jakby sugerując, że ma dosyć świata. Jej płetwy jakoś tak dziwnie ciągnęły ja do ruchu. Ok. Bywałą niespokojna, ale nie aż tak. Poza tym było koszmarnie zimno. Jesień zadomowiła się w Zbiorniku na dobre. Jej liście niestarannie zakryły taflę wody. Ich kupy gromadziły się na brzegach, a co dopiero można powiedzieć o tych, które spadały nad samo centrum. Cień, jaki rzucały w połączeniu z częstymi mgłami nad wodą, był po prostu koszmarem. Drapieżniki tak łatwo się na ciebie rzucały. O tym świadczyło też dość spore zadrapanie na boku Akahity. Jednak to było już dobrze zaopatrzone przez zdolną medyczkę, Romelle. Aka powoli wypłynęła sobie z domku. To jakieś takie tanie, tymczasowe pomieszczonko, które przygarnęła jako swoje. W końcu kto by zimą spał na zewnątrz? Na pewno nie ona. Mogła być podróżniczką i w ogóle kochać przygody, ale odmrażanie sobie łusek nie było jej w smak. Nie przynajmniej teraz. Odetchnęła zimnym powietrzem, kiedy tylko wyszła. Jej ogon poszedł w ruch. Praca czekała.

Jednak wiele Akahita zrobić nie zdążyła.

—Hej. — przywitała się ze swoją perełką siedząc na kamieniu i odpoczywając trochę. Wyjątkowo szybko zmęczyła się przy machaniu tymi płetwami! Jak nigdy. To przecież takie niepodobne. Niezrozumiałe. — Wiesz co mi się dzisiaj przydarzyło? — odetchnęła. Jej wolna płetwa przesunęła po głowie ścierając pot z czoła. O ile było co w rzeczywistości ścierać. W końcu, co jak co ale to była ryba. Ryby się nie pocą, prawda? To byłoby obrzydliwe. Od razu uciekałoby z wodą, zupełnie jak... dobra. Myśl skończona, zanim zajdzie za daleko. Akahita pokręciła głową. — To tak straszne, że moje myśli schodzą na tory, na których nie powinno ich być. Zmęczyłam się. Strasznie! I to nawet niewiele pracy zrobiłam Perełko, wiesz. To straszne. — położyła się na tym kamieniu. Dobrą przyjaciółkę ułożyła obok siebie. Jej oczy odpłynęły ku górze. Tam liście majaczyły na wodzie tworząc bajeczny obrazek wraz z migającym, jesiennym światłem poranka. — Cóż to za życie, jeśli po chwili tylko stania w miejscu tak tracę kondycję. A wiesz przecież, ja też wiem, że ja na tyłku długo usiedzieć nie mogę. To przerażające. — zamilkła na chwilę. Jej oko spojrzało na koleżankę. Śwoatło spokojnie odbiło się na jej powierzchni.

—Albo szaleję, ale gadasz herezje! Ja chora?! — poderwała się. Dobra. Mówiła do siebie w głowie i od boku jej rozmowa z przedmiotem nieożywionym była niewiele mniej niż martwiąca, ale nie da się jej odmówić jej własnej wiary. Ta perła była z nią od zawsze, chociaż to tylko kawałek oszlifowanego szkła, i od tego zawsze była jej najbliższą osobą. — Nie gadaj do mnie głupot. Nie jestem chora! I ci udowodnię! —

—I widzisz! Nie jestem chora. Tylko pół dnia mi zajęły moje obowiązki, a i mam trochę jedzenia dla ławicy, na zapas na zimę! — Akahita machała ogonem płynąc w kierunku miejsca zrzutki odnalezionych drobinek jedzenia. Zakasłała delikatnie. Mrużąc oczy przemilczała kolejny komentarz przyjaciółki.

—O hej! — jej oko przemieściło się na Svitaja. Kompletnie nie pamiętała kim ten gościu był w tej ławicy. Więc wypadało grać miłą. Uśmiechnęła się może nieco zbyt marnie i chrząknęła, czując jak coś zalega jej na skrzelach. — zrzucasz jedzenie?

—Tak. Akurat znalazłam coś przy pływaniu przez zbiornik. — machnęła płetwą. Jej koleżanka w nieistniejących palcach załkała przerażona, że zostanie upuszczona w otchłań piachu poniżej.

—To dobrze. Przyda się na zimę! A tak w ogóle. Dobrze się czujesz? —

—Genialnie. — kaszl — a co? —

—Bo zdaje mi się albo masz ten... kaszel listkowy. —

—Co.. pfff.. Ja nie choruję! — zmachała szybko głowa oddając w ręce innej ryby zapakowane drobinki.

— Skoro tak uważasz. Ale.. ja też chorowałem i wyglądasz jakbyś... —

—Nie! Nie, nie. nie jestem chora. Prawda? — zwróciła się do swojej perły mrużąc groźnie oczy. — No. Prawda! — a jej towarzysz jedynie przemilczał widok jakim go zaszczyciła. — Pa w każdym razie! I trzymaj się zdrowo jak ja! —

Było gorzej. Kaszelek to już nie tylko jej problem. Musiała sama przed sobą przyznać, że nie było najlepiej. Najgorzej też jeszcze nie, ale zrezygnowana odłożyła perełkę na pouszeczkę. Jej droga do Romelle nie zajęła długo, aczkolwiek wchłonęła sporo jej energii.

—Kaszel listowy, eh, niedobrze. — medyczka pokręciła głową. — Czemu nie przyszłaś wcześniej?— dopytała Akahita przemilczała tą odpowiedź. Nie będzie się zwierzała medyczce, co to, to nie. Ledwo sobie przyznała, że to trochę bzdura tak nie słuchać swojej przyjaciółki, Perełki. Ona wiedziała od początku. — Ale cóż. To nie zmieni sytuacji w której jesteś ,wiesz. Nie mam na stanie jednego ze składników.—

— Jakiego? — Akahita zajrzała na nią jednym okiem.

— Drapieżnej Pijawki. Bardzo rzadki gatunek, ciężki do znalezienia, wiesz.— pokiwała głową Romelle.

—nie da się bez tego? —

—Nie. Bez tego się umiera Akahita. — przyszły smok tylko przewrócił oczyma.

— I co? Gdzie tego szukać? —

— A ja wiem? Gdzieś przy brzegach chyba. Musisz sobie sama tego odszukać. Ja mam jeszcze paru nieszczęśników na Sali, na skraju zmniejszenia populacji naszego zbiornika o... dużo. —

—Je, Je.. Długo mi zostało? —

—Jak tak patrzę, to parę dni i zacznie ci się całkiem zatykać droga oddechowa. —

Akahita chałą wyruszyć z rana, ale niewiele miała siły. Jakaś tam w niej reszta rozsądku postanowiła spytać o pomoc. A kto inny pomógłby duszy jak nie Leon.

—Puk puk. — zajrzała do jego ogródka. Jesienne roślinki tak ładnie rosły i zaszczycały widoczkami.

—Tutaj! — czarny samiec wyłonił się zza winkla.

—Ah. Przyjacielu! We. Weź jakieś widły. Pomożesz mi?—

—Ojej! Pewnie! A co się stało? —

—A. Muszę jakiejś pijawki znaleźć trochę. To by mi się jakaś obrona przydała, bo niedomagam. — mruknęła ścierając ze skrzeli osadzający się płyn.

—Oh. Kaszel listowy. Słyszałem o nim. Straszne paskudztwo! — mruknął. Ale widły wziął. — Pewnie, że z tobą pójdę. A gdzie idziemy? —

—Gdzieś nad brzeg. Pewnie do błota, bo to pijawka. —

—U. Groźnie. Przy brzegu mgła i drapieżniki. —

—Dlatego potrzeba mi kompana co nie?! — mruknęła z uśmiechem. Może i samca czasem ciężko było zdzierżyć z tym niewypalonym pyskiem ciągle nawijającym na uszy, ale kto lepszy niż on poszedłby z nią, huh?! — To jak. W drogę nie?—

—Już? —

—No wiesz. Ja nie bardzo mam czas do palenia i gadania w bezruchu. Parę dni, zanim zdechnę. — odetchnęła. — Los czasem jest parszywy, nie. —

—Ano jest. Ano jest.—

Naszukali się. Jak porąbani. Dwa dni przeszukiwali brzegi zbiornika. Raz musieli o własne życie zawalczyć z większą rybą. Innym razem pijawka raczyła skubnąć kawałek płetwy Akahicie. Na szczęście nic wielkiego, ale teraz była niesymetryczna! No i okazało się, że to ie ten gatunek pijawki drapieżnej co potrzeba. Więc nawyjmowali się ich z tego błota. Ubrudzili od góry do dołu. Ale znaleźli dwie. Może komuś się nada. Ale na końcu, kiedy wszystko tak dobre szło, ta wredna pijawka jeszcze skubnęła Akahicie łuskę z policzka. Łuska odrośnie, ale honor nie. No, a druga, menda, zrzuciła ulubione widły Leona w kamienisko. Podobno teraz bujał się im jeden ząb. A szkoda. Ale Aka obiecała mu, że kupi mu nowe, albo sama zrobi mu nowy sztyl i ładnie go ozdobi i wyrzeźbi, co tylko zechce. Kiedyś umiała, to po paru próbach pewnie wyjdzie wystarczająco ładnie.

—Romelle? — wpadła do wnętrza. Ryba odwróciła się w jej kierunku. Jej płetwy dumnie podniosły pijawkę do góry. Tłuste ciałko zawiło się w ostatniej próbie ucieczki. — Patrz co mamy! I to dwie! —

—Dwie aż? —

—Tak. Przekopaliśmy tyle błota, że nawet sobie nie wyobrażasz! — Leon, który teraz tak przeżywał tą przygodę rześko zagestykulował. — I mało nie zjadła nas ryba. i...— pozwoliły mu mówić. W końcu tak to lubił. Więc Romelle raczyła wykonać wymagane napary.

—Jaka to jest ulga. — Akahita odetchnęła. Chociaż bądźmy szczerzy. Nie wolno jej już było za bardzo szaleć, a ona nie cierpiała siedzieć w miejscu. Więc znudzona, bez lepszego pomysłu na zajęcie, przeglądała się w nierównym odbiciu swojej perełki. Uśmiechała się delikatnie i czasem z cichym słowem zbliżała ją do siebie, aby sekrety jej małej osoby nigdy nie uciekły poza ich ciasne grono. Zdarzyło się tez, że odwiedził ją Leon. Miło z jego strony, chociaż czasem bywał irytujący, kiedy Akahicie chciało się spać. Jednak dobrze mieć jakąś znajomą duszę, która rozpogadza identyczne dni.

I tak zrobiło się zimniej, i na chwilę cieplej, a liście przykryły brzegi zbiornika na dobre. Ludzie przestali przychodzić tak często jak latem, a słońce zachodziło coraz szybciej układając świat do snu. A kiedy Aka trochę wyzdrowiała, odpoczęła i była znowu zdolna do pracy, słońca nie bywało za dużo, a więcej padało i zdarzył się nawet przymrozek, który co prawda do zbiornika za mocno nie wsiąknął, ale ozdobił drzewa swoim chłodem.

<Koniec>

Od Leona CD. Akahity - "Woda była ciepła" Cz. 4

Elka mi zawsze powtarzała, że jestem gadułą, ale nie wierzyłem w to (a raczej nie pozwalałem sobie w to uwierzyć, nawet, jeśli w głębi duszy o tym wiedziałem). Częściej obarczałem innych o to, że z ich pyska wylewają się strumienie słów, składających się w różne zdania. Dla mnie słuchanie kogoś nie było żadnym problemem, tak samo opowiadanie o czymś. Niekiedy inne rybki mówiły mi, że mógłbym zostać nauczycielem: gadałem i gadałem na różne tematy, chociaż według mnie, Elki i Diego, były to bardziej głupoty, niż coś wartego zapamiętania – no chyba, że wiedza o tym, aby nie bawić się z pijawkami, jest wiedzą tajemną i wartą dzielenia się nią z innymi. 

Tak więc na chwilę obecną nie zauważyłem nawet, kiedy zalewałem nowopoznaną kolejnymi pytaniami i opowieściami. Z ciekawości chciałem wiedzieć jakie stanowisko zajęła i dlaczego, jak się jej spodobało tymczasowe lokum i czy planuje tu zostać na dłużej. Słysząc, że na minimum pół roku, poczułem wewnętrzną potrzebę przedstawienia jej naszego zbiornika oraz siłę, która zmusiła mnie do pomocy tej biednej i nieobeznanej w tych terenach rybce, aby sprawić, żeby poczułaby się jak w domu, niezależnie od tego, jak wyglądał jej dom, bądź jak rozumiała to słowo.

Ktoś teraz powinien powiedzieć, że jestem świrem, ale ponieważ nie ma nikogo, kto by to zrobił, a Akahita nie wyglądała na kogoś, kto się do tego przygotowuje, będę dalej uważać siebie za dobrego samarytanina i będę jej opowiadać o zbiorniku. 

Opowiadałem i opowiadałem. Opisałem jej każde bardziej popularne miejsca, opowiedziałem gdzie lepiej nie pływać i gdzie się znajdzie najlepsze jedzenie. Wymieniłem jej miejsca, gdzie mogłaby znaleźć lokum na dłuższą metę (w końcu takie mieszkanko wyszłoby taniej niż nocleg w motelu) oraz ostrzegłem przed niektórymi rybkami. Opowiedziałem również o zmianie na stanowisku alfy i dziwnej sytuacji z Tenebrae. 

- W końcu nie wiem, czy był potencjalnym mordercą czy tylko świrem snującym takie marzenia – stwierdziłem na koniec. Spojrzałem na zmęczone oczy samicy, zdając sobie sprawę, że nie pozwoliłem jej dojść do słowa, a tym samym, przeszkodziłem jej w wypełnieniu swojej obietnicy. – Jeśli za dużo mówię, od razy mów, serio – zapewniłem ją. – Bo ja to nie wiem kiedy zamknąć ten swój pysk – westchnąłem, przyznając się samemu sobie, że byłem bardzo gadatliwy. Niestety było to silniejsze ode mnie. – Chodź, poczęstuje cię krasnorostami i pozwolę opowiadać historie – zaprowadziłem ją do swojego domu, ponieważ przez ten cały czas siedzieliśmy w ogrodzie. Akahita nic nie mówiąc ruszyła za mną. Poczęstowałem ją zielonym przysmakiem. – Ja już się zamykam, serio – posłałem jej ciepły uśmiech, mając szczerą nadzieje, że zaraz mnie nie wyśmieje, nie obrzuci wyzwiskami i nie odpłynie w siną dal, pozostawiając mnie samemu sobie.

<Akahita?>

Od Akahity CD Leona - "Woda była ciepła" cz.3

Kiedy jesteś niczym innym jak mierną rybą, pośród niezmierzonych połaci wód, świat zaczyna cię czasami nudzić. W końcu co więcej trzeba rybie, niż tylko pływać w kółko, bezmyślnie omijając roślinki pnące się z dna ku jasności słońca. Jednak jakież to złudne, jakie nieistotne, kiedy nikt poza tobą nie zna twoich myśli. 

Akahita obróciła się na bok, jej oczy powoli rozkleiły się. Świat za oknem, jak na letnią pogodę przystało, zaczynał już świtać i mienić się światłem zdeformowanym przez wodę. Ziewnęła. Nakarmili ją wczoraj, wyspała się. Może to nie był najgorszy sposób aby rozpocząć swoje życie, albo jakąś jego część. Kto wie na ile tu zabawi i czy w ogóle się zadomowi. Jednak od podróży należało czasem odpocząć. Może pół roku. To nie był zły pomysł. Jesień i zima potrafią być doskwierająco nieprzyjemne podczas podróży, a broń święty smoku przez zapłynięciem w taką pogodę do słonych wód. Śmierć gwarantowana. 

Wstała. Nie lubiła wegetować za długo, de facto kto jak kto, ale nie ona! Wypłynęła z pokoiku, ścierając ostatnie resztki snu z powiek. 

—Witaj. Dziękuję za nocleg — ziewnęła kiedy mijała gospodarza. Ten tylko zaśmiał się.

—Głodna?—

—Jak rekin. — jej łuski zabłyszczały delikatnie kiedy słońce owinęło je w swój pobłysk. Zajrzała ku górze. Każda ryba mogła sobie na to pozwolić. W końcu pod wodą nie było możliwości, że straci się wzrok patrząc na ten wymysł wszechświata oferujący im światło każdego dnia i nocy. Ponownie została nakarmiona, a z kultury i dobrotliwości serca zapłaciła hojniej niż wskazywała należność.

Odetchnęła. Woda była ciepła, tak spokojnie owijała ciało swoimi delikatnymi falami, jakby kołysała kwilące niemowlę do snu. Otaczała wonią lata, chociaż i to pewnie za jakiś czas popłynie z nurtem w niepamięć. Akahita powoli machała płetwami. Długie dni beztroskich podróży dobiegały końca, dostała kawałek własnej podłogi i chociaż na chwilę dołączyła do małej społeczności w zbiorniku. I nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie jej ciągła potrzeba do robienia czegokolwiek.  Może dlatego wybrała takie a nie inne stanowisko. Ale czy to ważne. Nie wiązała przyszłości z nikim i  niczym, nie na dłuższą metę, gdyż rybie serce było złudne. Jak pokocha to całą sobą, a jak straci, po raz kolejny to będzie to niewyobrażalny cios. Poza tym jest niezależna, silna, nie potrzebuje nikogo poza własnym głosem pośród ruchliwych fal rzek! Prawda?

Chwila odpoczynku jednak należała się każdemu. Więc Akahita dryfowała z miejsca na miejsce, podziwiając okolicę, aż rozpoznała kierunek, z którego przybyła. A wraz z nim domek pewnego wariata z widłami. Odetchnęła. Obiecała mu coś, jeśli pamięć jej nie zawodziła. Krótkie przewrócenie oczami i prychnięcie wobec nie pomyślunku przeszłej sobie. Nie dobrze dla podróżnika było być winnym komukolwiek cokolwiek. Nawet jeśli to miała być tylko jakaś głupia opowieść o przygodach. 

— O! Akahita! — bez sekundy zawahania ciemołuskowy samiec wystartował w jej kierunku. Odetchnęła ostatni raz. — Ayy.. To ja miałem znaleźć ciebie! Co tu robisz? —

—Przepływałam niedaleko. Wpadłam wypełnić obietni... —

—O! No tak. Miałaś opowiedzieć mi o drapieżnikach! — ryba ucieszyła się wyraźnie. Jest tu aż tak nudno, że opowieści o zmierzłych przygodach, są tak ekscytujące? 

—Tak.. Tak... imię. Nie przedstawiłeś mi się, taka byłam zaspana. — wprosiła się do jego zadbanego ogródka. 

—Ah. Leon jestem! — pochwycił jej płetwę zanim zdążyła zareagować i potrząsnął nią intensywnie. — Zawsze miło widzieć nowe osoby w zbiorniku. Chcesz coś do jedzenia? Nie mam za wiele, ale coś zawsze się znajdzie dla gości. O! Tak w ogóle to jakie stanowisko przyjęłaś? Planujesz zostać na długo? Jak tak to polecam taką knajpkę. — Akahita wyłaczyła się na chwilę. Co jakiś czas udało jej się odpowiedzieć na jakieś pytanie, ale co celu swoich odwiedzin jeszcze nie dotarła. Dobrze, że jest w miarę cierpliwa, bo w przeciwnym wypadku już dawno wrzeszczałaby na tą gadułę. Tak to tylko słuchała w wymownym milczeniu, jak jej towarzysz rozwija się i rozlewnie przedstawia jej zbiornik w postaci opisów i słów. Ale może w końcu się uda?

<Leon?>

Od Akahity - "Małe wielkie treningi" (opowiadanie treningowe)

Dzień. Noc. Dzień. Noc. Nuda. Tyle można powiedzieć i tyle można wyciągnąć z całego jej dotychczasowego życia w zbiorniku. Ciężko było usiedzieć jej w miejscu jak to przystało na tak pełną energii i wigoru rybkę jak ona. Karpica bowiem leżała na ludzkiej ławeczce, niekulturalnie bo brzuchem do powierzchni. Ciężko wzdychała, przewracała oczyma. Ewidentnie choroba nazywana niemiłosiernie nudną nudą. Jej płetwa opadła na czoło kiedy w końcu raczyła ustawić się jak na rybę przystało. Jej ogon zamachał spokojnie jakby z przyzwyczajenia do podróży, tej nieustannej jaką przebywała przez swoje mierne, nic nie znaczące życie. Huh. Kto by pomyślał, że z nudą nadchodzą pesymistyczne myśli do jej małej główki. Nie. Nie. Takiemu wielkiemu smoku jak ona nie można sądzić, że jest się bezużytecznym. W końcu jej siła, moc i potęga płynie w jej krwi i ogranicza ją tylko nieskończoność wody otaczającej jej ciało i tłamszącej wszystko pomiędzy tymi kruchymi łuskami. Przesunęła płetwą po oczach. Nie wypada się tak lenić. Nic nie robić całymi dniami, to źle. Więc co robić? To było dobre pytanie. Słowa które powtarzały się w jej głowie niczym mantra. 

—Głupie to takie. — skomentowała sama do siebie. W końcu dotarło też do niej, że nawet mówienie do siebie nie wykazuje zbyt dobrego stanu psychicznego. Zamlaskała z niezadowoleniem i wzruszyła płetwami — Nigdy nie byłam normalna. — doszła do wniosku po czym pozostawiła ławeczkę za sobą. Jej ogon zaszeleścił między delikatnymi falami. Jej oko błysnęło kiedy podpłynęła bliżej tafli wody. Nie chciała wystawiać główki do słońca, ale temperatura tutaj była tak przyjemna.

—Dlaczego tu musi być tak nudno. — zagadała przymykając oczy. Nie mogła tak pozostać za długo. Jej skóra nie jest w końcu w stanie wytrzymać za wiele promieni słonecznych, a była tak blisko powierzchni. Czuła słońce na skrzelach, na czole, na ustach, na sercu. Zaciążyło na niej delikatnie, powodując nagłe ospanie. Ziewnęła więc próbując pozbyć sie tego uczucia. Jednak nie pomogło. Jedynie wzmogła się w niej chęć pójścia spać. 

—Nie. Weź się w garść kobieto. — pokręciła głową energicznie. Jej serce zabiło kiedy ponownie przesunęła się w dół. Znowu zrobiło się chłodniej. Woda powoli otuliła ją rozbudzając zmysły, pobudzając mięśnie. 

—Skoro już mi się tak nudzi, skoro nie mam co robić i tak. Czemu by nie potrenować? — zachwyciła się swoim pomysłem. Jej płetwa energicznie zabiła w wodę. Rozpędziła się podekscytowana. Jej oczy teraz lśniły czystą pasją i chęciami na wysiłek. Jednak to szybko przygasło. Zatrzymała się i zawahała.

—Trening treningiem. Ale co trenować? — zatrzymała się natychmiastowo mrużąc oczy. Jej ramiona skrzyżowały się. Skupiła się na wpatrywaniu w jeden konkretny punkt. Przetarła czoło, przetarła oczy, przetarła nos. Ciężka decyzja wisiała nad jej głową. 

—Hymm... mogłabym pościgać się z wiatrem, popracować nad szybkością. Może z nurtem rzeki. Jakaś zawsze sie gdzieś znajdzie, choćby nasza podwodna Kawa. — na głos wyrecytowała swoje myśli. — Aczkolwiek czy potrzeba mi tego na razie? Na razie tak, na razie nie. Co za różnica. — pokręciła głową. Najwidoczniej nie miała ochoty na „bieganie”. Jeszcze przynajmniej nie teraz. 

—Może podnoszenie kamieni da mi jakieś reakcje w ciele. Chociaż nie wiem ile podnieść bym ich musiała aby podziałało. Codziennie wydaje mi się. Trochę za dużo wysiłku jak na dzisiaj dzień. Nie chce mi się aż taak. — pokiwała głową.  — Co mogę jeszcze poćwiczyć na dziś dzień. Slalomy między wodorostami, Wysoki z wody, ale na to jest stanowczo za ciepło, sparzę sobie skórę. Hymm... Może Kawa nie jest najgorszą opcją.  — pokiwała głową z zadowoleniem. 

Niedaleko płynęła i niedługo też. Zbiornik był dość dobrze skomunikowany. Dało się skręcić w parę skrótów, więc dotarła nad rzekę bez większego wysiłku. Ryzykownie się bawiła, nawet bardzo, gdyż jej najszczerszym zamiarem było nawet nie ściganie się z nurtem, wzdłuż ukrytej rzeki, a starcie się z jej mocą. Płynięcie pod prąd dobrze wzmacniało samą wydolność zdolności pływania. I to właśnie zamierzała zrobić. U jej boku wisiał kawałek linki, małe zabezpieczenie. A w płetwie trzymała swoją perełkę. W końcu ktoś musiał jej towarzyszyć, prawda? 

Będąc już u brzegu ułożyła swoją dobrą koleżankę na boku i przewiązała się przystawiając jedną z końcówek kamieniem. Dość ciężkim, bo podnosząc go aż stęknęła. Zaraz po tym zawiązała w połowie swojego ciałka drugą końcówkę. Czas było poćwiczyć, ekstremalnie, jak na smoka przystało! Podpłynęła w górę aby potem zanurzyć się w innej gęstości wodzie. Nurt nie był bardzo rwący, ale jej płetwy i tak musiały pracować dość intensywnie. 

Trening był wyczerpujący, ale wystarczający. Jednak jeden dzień badziewnego pływania pod prąd daje wielkie G. O nie! To nie dla niej. Ona wróciła do rzeki następnego dnia. I następnego. I następnego. Bez dnia przerwy, cały tydzień wykonywała to samo ćwiczenie. Jej płetwy bolały od wysiłku wieczorami, jednak nie poddawała się. Nie miała powodu do tego. W żadnym wypadku. Należało wysilić się chociaż odrobinkę bardziej i nawet ból ustępował miłemu rozluźnieniu. W końcu przywykła do monotonnego ruchu i szumu. W końcu przestała sapać i prychać kiedy się zmęczyła, a i płynąć mogła dłużej. Niczym smok, wzmocniona. Wytrzymała.

<trening wytrzymałości>

Jednak to nie był koniec jej przygód. Nie w żadnym wypadku. Jednak pomiędzy nimi należało sobie odsapnąć. Akahita bowiem pływała tak tydzień, wzmacniając wyporność na ból. Ale brak zakwasów w końcu musiał się skończyć. Chociaż czy ryba może mieć jako tak ludzko rozumiane zakwasy? Może. W każdym razie czuła się zmęczona. Wyczerpana po takim nieustannym, wyczerpującym wysiłku. Położyła się ze spokojem między wodorostami. W tak ciepłe noce lubiła skryć się gdzieś w cieniu nocy, gdzie dosięgają tylko najjaśniejsze odbicie księżyca sięga. Takie spanie było zaiste przyjemnością i zaletą lata. Zimą, kiedy woda nie jest tak przyjemna w odciętych od słońca miejscach, nie śpi się na dworze. Zwyczajnie w świecie jest nie do wytrzymania! Chłód pożera i paraliżuje ciało, jeśli nie schowa się w odpowiednich miejscach. Zwłaszcza w oceanach czuć tą różnicę. Aczkolwiek stojące zbiorniki powinny być znośne, prawda? Czy to ważne teraz? Nie, nie. Akahita chciała tylko odsapnąć w spokoju zamiast zastanawiać się nad nadchodzącymi porami roku i zmartwieniami. Kto ich tam wie. Zamknęła oczy pozwalając słodkim marzeniom sennym ponieść się w nieznane i niesłychane krainy pełne smoków takich jak ona. Spała. I spała. Ile jej było potrzeba. W końcu jej ciało całkowicie zrelaksowało się po takim wysiłku. I mimo że noc przeminęła zastępując się światłem słodkiego dnia ona nadal spała. I może sie powtarza i powtarza, a jednak ta czynność była silniejsza od niej. Zamknięte oczy, powolnie unosząca sie klatka, spokojny oddech. Relaks na 102. Nawet najlepsi nie umieją spać tak dobrze jak taki zdolny kochany smok. Potężny. I niezastąpiony.

Powierzyła swój szeroki uśmiech perełce w jej łapie. Jej pazury powoli przesunęły po lśniącej powierzchni okrągłego przedmiotu. Oczy o kolorze barwnych fioletów cieszyły się razem z jej pyskiem. Długi ogon, zakończony wachlarzem futra i piór zawinął sie wokół jej łap. Usiadła. Na szczycie świata. Na szczycie gór. Spoglądając w dół na świat pokryty mglistą poświatą. Nie mogła rozróżnić żadnych szczegółów. Jednak w jej sercu panowała radość, szczęście. Z jakiegoś powodu, nawet jeśli nie widziała niczego w dole pod sobą. Była większa. Była silniejsza. Była sobą. A jej uśmiech jaśniał jak słońce. Była poza wodą. Była smokiem.

Otworzyła oczy. Ten sen był tak przyjemny, że rzadko było go spotkać u kogokolwiek, a i marzenia miała przyjemne. Nie zdarzało się to często. Zazwyczaj nie śniła, a wyłącznie pozwalała umysłowi odpocząć. Albo zwyczajnie nie pamiętała niczego. Podobnie teraz. Miała tylko chwilę aby omieść swoim zaspanych umysłem całą tą wizję, która napawała zaskakującą przyjemnością. Jednak i to odeszło szybko w niepamięć wraz z porannym ziewnięciem. A kiedy tylko oczy Akahity otworzyły się, a ciało wykonało pierwsze, nieco ospałe i powolne ruchy, jej myśli wróciły na tor treningu. Nie chciała jednak wracać do rzeki. Nie, nie. To byłoby nudne. Ponowne wpadanie w rutynę było jej zwyczajnie niepotrzebne. No i bądźmy szczerzy. Zaczęła tą monotonną mękę tylko po to aby uciec od tego nękającego ją uczucia niechęci do życia. Jej płetwy rozciągnęły sie płynnym ruchem kiedy wreszcie się podniosła. Postanowiła trenować dalej, ale tym razem zdecydowała się na inny rodzaj ćwiczeń. Jej płetwa sięgnęła po swoją perełkę, która leżała obok niej. Chwyciła ją i przesunęła po jej lśniącej powierzchni przeglądając się w niej chwilę. Jej odbicie było niewyraźnie i zniekształcone, ale wystarczające aby mogła zakręcić swoim wąsem i poprawić swoją tylną płetwę. 

—Czas na zabawę, kochana! — zawołała i ruszyła. Jej płetwa machała energicznie aby dotrzeć na miejsce jak najszybciej. A gdzie płynęła? To dobre pytanie. 

—Gdzie? — zapytała sama siebie. — Może tam. — jej ogon znalazł jakieś losowe miejsce przy starym ludzkim parku. Tu było dobre miejsce. Bardzo dobre, na poćwiczenie odrobinę swojej zwrotności. Wodorosty bowiem były tutaj całkiem niezłej wysokości.  No i mogła w łatwością wskoczyć trochę z wody i ukryć się z powrotem, ale to może na potem. Na potem. Na pewno na potem. Teraz należało skupić się na przygotowaniach do małego treningu, który znając życie przerodzi sie w kolejną przynajmniej tygodniową przygodę. Kto wie, może dłużej. Nie to było jednak teraz istotne. Odłożyła swoją drogą przyjaciółkę na bok i zaczęła rozciąganie. Popełniła błąd nie robiąc tego za pierwszym razem. Potem walczyła z bolącymi mięśniami. Teraz nie robi już tego błędu. Schylała się, wiła i rozciągała jak tylko mogła. W końcu będzie ćwiczyła. Nowe zajęcie specjalnie dla niej! Po rozciągnięciu wszystkich mięśni nareszcie nadszedł czas na właściwe ćwiczenia. Zaczęła powoli krążyć między wodorostami, raz przyspieszając, raz zwalniając. Zależało jej raczej na tym aby nie dotykać bokami wodorostów co zdarzało jej się z początku. Ale cóż. Im dalej szła w las tym lepiej było. Oczywiście ani nie szła, ani nie w las. To była przenośnia tego, że coraz lepiej jej szło. I następnego dnia, i następnego dnia i następnego. Ponownie z jej ćwiczeń jednego dnia zrobił się tydzień przynajmniej. Należało jej się. Parę godzin dziennie ćwiczeń sprawił także, że jej zwroty, na prawo i na lewo były znacznie lepsze. W górę i w dół przydałoby się jeszcze popracować, ale udoskonalenie tego manewru może nie być możliwe ze względu na budowę jej siała i tylną płetwę, nienaturalnie wchodzącą na jej głowę. Zabierało jej to trochę płynności przy nagłych skrętach zwłaszcza w górę. Nawet jeśli była uklepana. Eh. Taki los. Taka się urodziła i nic na to nie poradzi. Może przecież ćwiczyć boki. Kto jej zabroni!

<Trening zwinności>

Odpoczynek. Ponownie. Padnięta położyła się tym razem w jednym z pokoi w jednej z karczemek jakie zasiedlały te wody.  Łóżko. Ciężko cokolwiek czasem nazywać tu ludzkimi nazwami. De facto ryba nie człowiek. 

—Padam z płetw. — mruknęła. Przysunęła perełkę do swojej piersi i opadła na bok na ułożone wodorosty wypchane pewnie miękkimi liśćmi czy innymi roślinkami, które wymienia się co jakiś czas. Lepsze to niż spanie na algach na zewnątrz. Zapowiadał się bowiem deszcz lub burza i woda nieco się ochłodziła. Poza tym zawsze lepiej na miękkim niż twardym. Zwłaszcza dla wymęczonych treningiem mięśni. Usnęła szybko przytulona ciasno do swojej najbliższej przyjaciółki, która w milczeniu dotrzymywała jej towarzystwa. A śniło jej się jak pływała poprzez rzeki, a one rzucały nią o kamienie.

Prąd rześko zaczepiał o jej płetwy. Próbowała się opierać, ale niewiele jej to dało. Coś zmiatało ją. Ciało uderzało o kamienie kiedy opadała nieco z sił. Mięśnie ją bolały, ale czuła że nie może płynąć w dół. Nie może poddać się prądowi. Coś jej mówiło że jeśli to zrobi przepadnie dla niej coś ważnego. Uparcie więc dążyła do światła przed nią, nieco w górę. Nieco w prawo nawet. Pod prąd. Dalej i dalej. Już na wyciągnięcie ręki, Jej dobra koleżanka, dająca jej światło, niczym słońce. Tak blisko. Już sięgała ją płetwą. Jednak moc wody się wzmagała. Było jej tak ciężko. Tak trudno. Pojedyncza łza uciekła razem z opierającą się wodą. Zużywała swoje siły. Sięgała dalej i dalej. Aż w końcu ujęła ją w płetwę. Wszystko ustało. Wzięła głęboki wdech. Zamknęła oczy. A gdy je otworzyła,,,

Była w łóżku. Jej serce biło może nieco za mocno. W końcu to nie był koszmar. Wyparował też z jej głowy jak każdy inny sen. Uspokoiła się też w miarę szybko. Przetarła oczy, rozciągnęła obolałe mięśnie. Może dzisiaj coś lżejszego. Aczkolwiek przy takim zapale i rozpędzie nie było mowy o dłuższym odpoczynku. Postanowiła, że nie będzie się obijać. Nie, nie. Nie ma nawet mowy o takiej opcji. Jej tylna płetwa ruszyła ku wyjściu i już zaraz żegnała się z właścicielem tego zacnego miejsca. Wypłynęła. Jeszcze było pogodnie, ale w ciągu tych dni pewnie będzie padało, gdyż woda przy powierzchni zrobiła się znacznie zimniejsza. Dlatego Akahita postanowiła popływać bez celu. Ale co z tym zrobić? Miała w końcu trenować. Cóż. Pogoda nie chciała ofiarować jej tej możliwości, ale ona stwierdziła, że będzie przeć na przód. Bo czemu ni. W końcu wpadała na pomysł. Jej perełka stanęła na kamyczku. Zabezpieczona sznureczkiem aby nic jej nie zaszkodziło. Szkoda byłoby jej kochanego skarbu, gdyby spadł. O zgrozo. Nie, nie. Nie wolno jej o tym teraz myśleć.

—Poćwiczymy sobie kochana szybkość. Dobrze, że zwrotność mam za sobą. To co ty na to? —zagadnęła nieruchomy, ale bliski jej przedmiot. Po chwili milczenia pokiwała łebkiem i skoczyła do akcji.  Rozpęd i wyskok. Rozpęd i wyskok. Ponad wodę. Wychodziła i zanurzała się z powrotem. Oczywiście musiała się zatrzymać na jakiś czas co jakiś czas. Ogółem było nieco za zimno na takie eskapady i ćwiczenia. Znaczy. Było lato. Było ciepło, cieplej niż zimą. Ale różnica temperatury powietrza i wody nie była przyjemna. Więc musiała pocierać swoje ramiona i płetwy. Zatrzymywać się i ogrzewać w wodzie co jakiś czas. Skacząca ryba. To też nietypowe zjawisko. 

—Ciekawe jak to musi wyglądać z powierzchni.  —zaśmiała się. —Komicznie zapewne. — zmachała płetwą. Skoczyła. I tak znowu. Parę dni. Parę. To trochę dobre uogólnienie. Trzy żeby być dokładnym. Z czego jeden był pełen deszczu. No cóż. Tak to czasem bywa, że pogoda płata nam figle. Prawda? No cóż. Zależało jej żeby nabrać odrobinę szybkości. Nie mogła być w końcu zbyt wolnym smokiem. Wolne smoki to nie królowie. A ona, może... no niekonieczne królem. Nie rzuciłaby się na koronę. Za wiele odpowiedzialności za innych. Kto by o to dbał i kto by tego chciał. Słuchać nieustannie narzekania, dbać o potrzeby innych, i tak dalej. To nie dla niej, nie, nie. Korona to za wiele. Machnęła płetwą. Skończyła z szybkością. Dość bawienia się w deszczu i przy powierzchni. Wzięła perłę pod pachę. I już jej ni było.

<trening szybkości>

Poranek przywitał burzą. Nieprzyjemna pogoda. Akahita zmrużyła oczy. 

—Cóż za paskudna pogoda. — powtórzyła po sobie. — Co robić w taki dzień perełko? Ćwiczyć dalej tą szybkość moją nieszczęsną? — zamilkła na sekundę. — Nie. Masz rację. To zły pomysł. Ale może poćwiczę na lekcje. Ja wiem. Ja wiem. Ale mimo wszystko uczę sztuk walki nie? No wiem, wiem. Jestem słaba z narybkiem, ale co poradzę. Zapisałam się to teraz trzeba wykonywać obowiązki nie? Mam parę tych dzieciaków pod płetwą to trzeba ich wytrenować. Może kiedyś zastaną takie cudo jak ja i pomyślą sobie o sobie w ten sam sposób. Niech mają marzenia, nie? Dokładnie! — pokiwała głową przeglądając się z koleżance. Poprawiła jeszcze wąsa i z zadowoleniem popłynęła znaleźć miejsce na swój trening. Po drodze jednak rozproszyła się. Jedzeniem. Bo czym innym. Dobre, ba! Pyszne ziarenka z nieba prawie że. Nom, nom. To było dla niej idealne śniadanie. Spędziła więc dłuższą chwilę sięgając i zbierając je. Niby to nie było jej zadaniem, ale jak widzi się takie dobroci zagubione w wodzie, aż szkoda nie skorzystać. Oczywiście zaczepił ją jakiś mały narybek, to dostał parę tych pysznych kawałeczków i okruszków. Ucieszył się oczywiście.

—A to co? — spytał zajadając się jedzeniem. No bo czym innym. Akahita spojrzała na swoją perełkę.

—Ona? To moja przyjaciółka. Perełka jaką kiedyś znalazłam. Nie jest warta za wiele, ale dla mnie znaczy wszystko, a teraz zmykaj. Spóźnisz się na jakieś zajęcia czy coś. — odesłała dzieciaka w nieznane. Znaczy. Znane, ale w niewiadomą stronę. Znaczy... Wiadomą. Nie ważne! Ważniejsze było aby w końcu zjeść coś lepszego niż wodorosty i trochę jedzenia z nieznanych płetw. Jedzenie w usta. On nom. Szybko pożarła, bo jedzeniem tego nazwać nie można było, co miała. Nie delektowała się za wiele, głodna, więc zirytowana jak długo przeżuwa się pożywienie. Napełniona poklepała się tam gdzie w teorii jest brzuch i ruszyła dalej. Jej celem było Pustkowie, bo co innego. Na jego obrzeżach nie ma za wielu drapieżników, jest dużo miejsca i panuje względny spokój na jej wygibasy.

—Wygibasy. Też sobie pomyślałam.  To czyta obraza dla sztuk walki. Oh przyjaciółko. Nie powinnam wyzywać tak tej zacnej sztuki samoobrony. Niegodne wypowiadać się o tym jak o jakimś prymitywnym ruchu. To w końcu stulecia pracy nad doskonaleniem stylów.  Nie marzy mi się nawet opanować ich do końca życia do perfekcji, gdyż są tak zacne, że to wręcz niemożliwe jak nie robi się tego od małego. A i tak swoje doskonalenie kończy się dekady w swój wiek! Prawda przyjaciółko! Święta prawda! —pokiwała głową. 

Do Pustkowia było dotrzeć ciężko. W końcu płynęła tam z drugiego końca zbiornika. Znudzona więc śpiewała sobie piosenkę pod nosem. 

—Płyń jak rzeka płyń. Hardo, żwawo i daleko. Nieś do morza nieś. Moje słodkie ciało. Jak przepływa krew i jak ryba w wodzie. Nieś mnie rzeko nieś, jak wiadomość słońcu. Płynąć dobra rzecz, byle by do przodu. Nie pod prąd, nie pod żaglem, płetwa w płetwę z przyjacielem raźniej. Płyń jak rzeka płyń. Hardo, żwawo i daleko. Jak.. do ... morza.. — niezbyt poetycko co prawda, gdyż piosenka była jej własna. Dlatego taka niedoskonała. Ale miła jej sercu. Jej ogon w końcu zatrzymał się. Trafiła w miejsce do którego chciała tak desperacko dotrzeć. To jej czas. Jej czas na spędzenie go sama ze sobą. No . I swoją perełką. Odłożyła ją z delikatnością na bok. 

—Najpierw rozciąganie! — rzekła po czym zaczęła ćwiczenia .płetwy, ciało i umysł. Jak nigdy nie umie usiedzieć na tyłku tak tym razem zmrużyła oczy. Przysiadła na kamieniu i przymknęła oczy do reszty. Medytacja trwała chwilę. Dłuższą niż rozciąganie to z pewnością. Odetchnęła. Głęboko. Raz, drugi. Wyciszyła się jak przystało przed takimi ćwiczeniami. W końcu trzeba było szanować tak stare i doskonałe sztuki walki. Jednak zaczęła w końcu. Jej ruchy były płynne, szybkie, wolne. Wiła się niczym węgorz, krążąc, skupiona na treningu. Specyficznym, ale jednak. Uporczywie nie poddawała się. Aż słońce zaszło i zastała ją noc. Mglista nieco. Dalego w Pustkowia nie sięgał już wzrok, gdyż ciemność pochłonęła świat niczym matka otula dziecko zaraz po narodzinach. Ciasno. Mocno. Z miłością układając je do snu. Jednak ona nie spała. Jak ta lampka pośród jasnego miasta. Odetchnęła. Spojrzała w tył na swoją perełkę i uśmiechnęła się. Walka sprawia jej przyjemność tak wielką, że relaksowała się. Wszystkie negatywne uczucia znikały. Pojawiała się skrucha i zrozumienie. Znikało poczucie wyższości  i smoczego entuzjazmu. Stawała się oazą spokoju na kilka sekund, minut czasem, po ćwiczeniach. Może dlatego zaczęła uczyć dzieci tego cudnego przedmiotu. Stawała się inną osobą. Odnajdowała spokój, wewnętrzną harmonię. Może chciała aby i te dzieci, te które nie odnajdują się w świecie poznały ten stan nadrybiego spokoju, przyjemności przepływającej przez twoje żyły i tętnice. Miło kiedy pomaga komuś odnaleźć siebie. Wkrótce zacznie lekcje. Zacznie pokazywać tą stronę walki dzieciom. Bo czemu nie! O. I się skończyło. Czas zająć się spaniem. Spanie. Najlepiej z dala stąd. Chociaż. Źle jest podróżować nocą. Znalazła sobie jakąś szparę. Skryła w niej i usnęła. Z perłą u boku. 

<trening siły>

Od Leona CD. Akahity – „Woda była ciepła” cz.2

Dzisiaj było nad wyraz zimno, jak na tę porę roku – jak na złość. Miałem dzisiaj wolne i chciałem się zrelaksować. Zastanawiając się nad dobrym miejscem, w którym mógłbym po prostu poleżeć, przypomniałem sobie o Parku Ludzi. Dawno tam nie byłem, a woda tam była jedną z cieplejszych. Postanowiłem to wykorzystać w dzisiejszy chłodniejszy dzień i po śniadaniu popłynąłem w tamtą stronę. Po drodze wstąpiłem jeszcze na rynek by kupić sobie parę przekąsek na drogę u starej wiedźmy… znaczy u starszej babci, która gdyby była smokiem, na pewno zjadłaby połowę ławicy. Wszyscy ją denerwowali i gdyby nie to, że jej zakąski były najlepsze na rynku, nikt by nawet do niej nie podpłynął. Biła od niej mroczna aura, że nawet dzieci ją widząc zaczynały płakać.

Przekąski zjadłem po drodze, czułem się pełny, a nawet ciężki, aż musiałem bardziej się wysilić, aby płynąć przed siebie z tą samą prędkością. Gdy byłem już prawie na miejscu, zauważyłem przed sobą jasnego koi. Miałą przymrużone oczy i wyglądała, jakby to nie ona płynęła, tylko nurt – problem był tylko w tym, że nurtu tu już nie było. Nie chcąc, aby nagle wpadła na jakiś głaz, który pojawi się na jej drodze, przywitałem się z nią. Ta w podzięce stwierdziła, ze jestem gruby – cóż, może rzeczywiście od tych zakąsek mi trochę brzuszek wyszedł na wierzch, ale bez przesady, płynąłem od niej szybciej i żywiej, nawet z dodatkowym balastem.

- Leon – przedstawiłem się. – Nie widziałem cię tu nigdy, a ja znam tu prawie wszystkich. Mieszkam w centrum, tam gdzie jest najwięcej koi. Chyba nie jesteś stąd, prawda? – zacząłem swój ślinotok, kiedy samica mi przerwała, pytając o miejsce na nocleg i wyżywienie.

- Z drapieżnikami? – zignorowałem jej pytanie.

- Yhym – skinęła głową.

- A jakimi? Skąd jesteś? Tutaj nie ma drapieżników, widziałaś może rekiny? – samica posłała mi zmęczone spojrzenie.

- Wiesz co, odpowiem ci na te pytania, jeśli zaprowadzisz mnie tam, gdzie mogę coś zjeść i odpocząć – wróciła do swojej prośby. Przez moment milczałem, zastanawiając się, czy się zgodzić. Z jednej strony przypłynąłem tutaj sobie na odpoczynek, z drugiej jeśli ma coś ciekawego do opowiedzenia, chciałbym posłuchać.  – To jak? – zaczynała się niecierpliwić.

- No dobra… chociaż mi to nie jest na płetwę, ale dobra, za historie mogę to zrobić. Chodź – ruszyłem z powrotem w kierunku ławicy. Kto my pomyślał, że mój wolny dzień skończy się właśnie w taki sposób. 

Podczas drogi do hostelu mojego znajomego, opowiadałem rybie trochę o tym miejscu. Moja usta się nie zamykały, ciągle miałem coś do opowiedzenia, dodania. Ona zaś mi nie przerywała i nie byłem pewny, czy mnie słucha, czy nie chce jej się przerywać ze zmęczenia, czy może ignoruje to, co mówię i tylko płynie za mną, będąc tak naprawdę w swoim świecie. Cóż, jedno nie wyklucza drugiego. Gdy dopłynęliśmy na miejsce, zastałem swojego znajomego przy budynku.

- Cześć Sam – przywitałem się z nim. – Znajdzie się miejsce dla jednej rybki? I coś na ząb? – samiec spojrzał na nowo przybyłą, przyjrzał się jej i w końcu pokiwał głową.

- U mnie zawsze się coś znajdzie. Jakieś wymagania? 

- Wygodne łóżko – odpowiedziała, na co ten się zaśmiał i zaprosił ją do środka. 

- Dobra, to ja płynę sobie odpocząć od pracy, a potem ciebie znajdę i wypytam o te twoje walki z drapieżnikami – odezwałem się do jasnej rybki i kiedy już miałem popłynąć w swoją stronę, zatrzymałem się i odwróciłem do niej. – A tak właściwie, jak się nazywasz?

<Akahita?>

Od Akahity - "Woda była ciepła"

Woda była ciepła tamtego jakże słonecznego poranka. Akahita płynęła z głową zanurzoną w nagrzanej od słońca tafli. Od czasu do czasu miło było zapuścić się bliżej groźnego powietrza, odsapnąć i pozwolić nurtowi ciągnąć się w nieznane, bez wysiłku. Jednak i nurt miał swoje ograniczenia wpadając w inne rzeki i jeziora. I jakżeby inaczej i jej nurt skończył się. Jej ogon dzielnie poruszył cieczą, która ja otaczała. Rybka westchnęła sobie zanurzając się głębiej i chowając przed upałem. Im bliżej dna się sięgało tym więcej chłodu omiatało zmęczone ciało, powodując jedynie ospałość w ruchach. Jednak Akahita nie zamierzała przystawać w pierwszym lepszym zbiorniku. Co to, to nie! Była wybredna, była oceniająca i co najważniejsze niezwykle szczera wobec swojego zdania. To wodorosty były za wielkie ,to za dużo było ludzkiej infrastruktury. Tam za mało miejsca, tam za dużo drapieżników. Ciężko było dogodzić takiej potędze jak ona sama. Dumnej i pewnej siebie karpicy z wieloma latami na karku, które niekoniecznie przekładają się na mądrość. De facto jej sytuacja życiowa od małego niewiele jej dała. Samotna, zapomniana prawie że. Chociaż nie. Na pewno zapomniana. Wychowana sama w odosobnieniu, ze strachem na karku, już nie bała się niczego. Kiedyś ją to zgubi, ale na razie ku jej słodkiej niewinności i nieświadomości mogła dalej przemieszczać się pomiędzy gazami wyskakującymi na jej drodze. Natura aktualnie nieco bawiła się na jej ciele. Klony i wodorosty miło głaskały jej boki, chociaż świadoma była, że musi uważać na swoje ruchy aby przypadkiem nie zaplątać się i o zgrozo nie utknąć, czekając na ratunek w nudzie. Nuda byłaby gorsza nawet od śmierci.

—Płyń jak rzeka płyń. — zanuciła pod wąsem oglądając się na boki. Nikt nie słyszał? To dobrze. Lepiej aby jej śpiew nie dotarł do żadnych uszu. Jeszcze by się ktoś popłakał i to nie ze szczęścia! —Hardo, żwawo i daleko. Nieś do morza, nieś. Moje słodkie ciało. — ściszyła głos. W końcu nie wiedziała gdzie jest. Jednak to miejsce zdawało się być spore. Zalew? Prawdopodobnie. 

—Może znajdzie się tu coś ciekawego do roboty.— jej głosik odbił się od skał i wrócił do niej. Milczenie. Nic. Nikt. Więc i pewnie jej śpiewania nikt nie słyszał. Dobrze.

Kamienie ustąpiły piasku i pustej przestrzeni. Wtedy też dało się dostrzec ogromną ilość wody i miejsca w tym zbiorniku. Niezwykłe. Jej ogon zabił parę razy energicznie. W oddali widziała sylwetki ryb znacznie większych od siebie. Może karpie rzeczne. Te to dopiero są bezczelne! Zwinnie przemieszczała się wzdłuż podłoża. Przy ziemi bezpieczniej prawda? Nie za bardzo wiedziała gdzie jest i jak długo jeszcze jej płetwy będą musiały znosić tak paskudny wysiłek. No cóż. Mogła jedynie westchnąć i uważać aby nic jej nie odgryzło kawałka pleców. 

Przepłynęła ogromne pustkowie i obejrzała się na nie raz jeszcze prychając. Zajęło jej to sporo jej cennego dnia! Każda minuta w końcu liczyła się w taj podróży, która swoją drogą zmęczyła ją niemiłosiernie, chociaż nie chciała sobie tego przyznać. W końcu była prawie już smokiem, niewiele jej brakowało. Nie mogła się męczyć takim spacerkiem [który raczej przypominał szaleńczy sprint ku bezpieczeństwu, ale pomińmy ten fakt]. Jej płetwa poruszyła się leniwie już. Nie było potrzeby [i siły] się spieszyć. Ziewnęła. Mlasnęła. Oczy piekły ją od nieprzespanej nocy i nagłego , mocnego wysiłku. Nurtu tu brakowało. Ale płynęła. Chciała znaleźć łóżko i przekąskę, teraz. Już może nieco pogodziła się z faktem, że jest śpiąca i brak jej siły na dalszą podróż. W końcu nawet smok odpoczywał. 

—Hej! — przepłynęła bok innego karpie z odruchu witając się nieco nieporządnie. Chwila... Karpia? Jej oko zwróciło się ku obcemu. Czarne łuski były pierwszą cechą, która rzuciła się jej w oko. Drugą był natychmiastowy natłok przywitań jaki padł. Widły w płetwie nieznajomego zakręciły się kiedy się zbliżył. Nie wyglądał na niebezpiecznego, jednak ostrożności nigdy nie za wiele

—Ey, ey. Może trochę przestrzeni grubasku. — prychnęła może nieco zbyt niemiło. Ale była zmęczona i głodna, co zresztą było słychać, gdyż z jej brzucha burczało jakby lawina leciała górami. 

—Grubasku? — ryba zatrzymała się rzucając jej spojrzenie, jednak jakie były w nim emocje ciężko było powiedzieć. 

—Oi no.. Nie grubasku. Z daleka tylko się zdawało. — mruknęła, bo może nieco przegięła. Bo cóż. Sama była niezwykle smukłym karpiem, prawda?  — Nie ważne. Kto ty? —

—Leon. — jednego słowa nie mógł powiedzieć. Mówił cos jeszcze o tym że tu mieszka. Że to ławica. Coś o Koi takich jak ona i innych. Że to gdzieś tu. I tu się mieszka i w ogóle dość sporo mówił. Ale Akahita słuchała tylko wybiórczo

—Ey. Ey. Ey — zatrzymała jego słowotok na sekundę. — A znajdę tu kogoś kto mnie nakarmi i da się przekimać w bezpieczny miejscu? Ja z daleka i w podróży. Ciężko tak nieustannie ucie... walczyć... walczyć z drapieżnikami!— spytała. Jej oczka zderzyły się z tymi kolorowymi, najwidoczniej ogrodnika. 

<Leon?>