Od Leona CD. Romelle – „Morderczy Ogrodnik” cz. 4

— Ale nic się nie martw, nie skromnie przyznam, że masz ze sobą mistrza w tej dziedzinie. Każdy kto kiedykolwiek widział mnie w akcji woła na mnie "Leon pogromca szkodników" – wymawiając nazwę, przybrałem bohaterską postawę, ukazując swą wielkość. Potem wskazałem kierunek, w którym znajdowała się szopa. – Kiedyś obok mojego domu pojawił się pluskolec. Kojarzysz może te małe stworki? – zapytałem, a samica pokiwała głową, wiec pominąłem opis tego małego owada, który chociaż ma ładne, duże oczka, pasujące do słodkiego konika morskiego, potrafi tak ukuć i wpuścić w ciebie jad, że drętwiejesz na dobę. – Chciałem tylko posprzątać, bo mi kwiatek spadł z okna i cała doniczka się rozbiła na kawałki. No i tak płynę i widzę, że coś się porusza przy tych kawałkach muszli. – wypłynęliśmy ze sklepu i skierowaliśmy się na jego tył, aby znaleźć szopę. – Podpływam bliżej i widzę jakiś brązowy odwłok z długimi nóżkami. Na początku pomyślałem, że moja doniczka dostała nóg i przyjdzie się zemścić, ale zaraz zza niej wyskoczył pluskolec – znaleźliśmy szopę. Otworzyłem drzwi i zajrzałam do środka, wyciągając z niej siatkę, grabię, wiadro i motyczkę. Motyczkę podałem samicy.

- Mówię ci, mogłem wtedy zginąć, gdyby mnie sparaliżował swoim jadem, to pewnie już nikt by mnie nie znalazł – stwierdziłem. – Ale jak zacząłem rzucać w jego stronę te odłamki doniczki i w sumie wszystkiego, co znalazłem pod płetwą, to jakoś uciekł – skończyłem opowieść i zerknąłem na samice, która wciąż miała ten sam wyraz twarzy, odkąd właścicielka opuściła lokal. – Ale na szczęście pływaki są mniej groźne. Znaczy może bardziej agresywne, ale one nie mają jadu, który cię sparaliżuję. W sumie, to mają tylko krótkie żuwaczki, łatwo powinno nam z nimi pójść – dodałem jeszcze, a Romelle tylko mruknęła coś pod nosem, dając mi znać, że mnie słucha. Przez moment zacząłem się zastanawiać, czy za bardzo się nie rozgadałem, w końcu ona wcale się nie odezwała, ale gdy dopłynęliśmy do ogrodu, przestałem o tym myśleć.

- Jaki jest plan? – zapytała, a ja tylko podrapałem się płetwą po brzuchu.

- Plan? – zapytałem samego siebie, wiedząc, że nigdy nic nie planowałem.

- Jak chcesz je złapać?

- Trzeba je wygonić z tych roślin, a potem trzymając siatkę z obu stron, łapiemy ile się da – wymyśliłem na szybko. Lekarka tylko pokiwała głową nieprzekonana co do pomysłu i spojrzała na ogród. – No dobra, im szybciej to zrobimy, tym większa szansa, że nas nie zaatakują stadem – rzekłem i chwyciłem grabię. Podpłynąłem do roślin i zacząłem je z daleka poruszać, delikatnie, żeby ich nie uszkodzić, ale głęboko i szybko, aby wykurzyć szkodniki. Gdy pierwszy z nich wyskoczył na mnie z wyciągniętymi czułkami, samica ruszyłem na drugą stronę i także zaczęła przeczesywać rośliny. Uniknąłem ataku i szybko zacząłem budzić resztę.

- Wyglądają jak zmutowane krewetki, prawda? – zaśmiałem się i poczułem, jak coś udziabało mnie w ogon. Krzyknąłem i podpłynąłem do góry, spoglądając na dół i widząc, jak jeden z nich patrzy w moją stronę z radością w oczach, że mnie ugryzł. Ruszyłem na niego z grabiami, a ten uciekł na boki. Okazało się, że nie za bardzo się bały naszej broni. – Chodź po siatkę – powiedziałem do niej, kiedy większość larw znajdowała się na piachu, nie schowana w zieleni. Chwyciliśmy siatkę z obu stron i płynęliśmy w kierunku pływaków. Parę złapaliśmy, a niektóre uciekły. Te, co udało nam się schwytać, wrzuciliśmy do wiadra, które przykryłem pokrywką, zrobioną w dużej muszli.

- Trochę ich jest – odezwała się Romelle, a ja jej przytaknąłem.

- Dobrze chociaż, że są takie małe – wtedy zobaczyłem, jak dwa z nich ruszyły w naszym kierunku. Były tak blisko, że jedyne, co wtedy mogłem zrobić, to uciec w górę (z piskiem). Kiedy ja się trzymałem bliżej sufitu, Romelle obserwowała, jak moje machnięcie ogonem je odepchnęło do tyłu.

- Chyba mam pomysł – odezwała się, a ja spojrzałem na nią zaciekawiony.

Zgodnie z jej planem przywiązaliśmy siatkę do półek tak, że rozciągała się przez cały ogród. Naszym zadaniem było wykurzenie szkodników z ukryć, a następnie odepchnięcie ich w stronę siatki, za pomocą ogonów. Wystarczyło kilka mocniejszych uderzeń ogonem, które wzburzało wodę i odpychało ją razem z pływakami, w kierunku siatki. Wtedy szybko się ją zbierało i wrzucało szkodniki do wiadra.

<Romelle?>

Od Akahity - "Woda była ciepła"

Woda była ciepła tamtego jakże słonecznego poranka. Akahita płynęła z głową zanurzoną w nagrzanej od słońca tafli. Od czasu do czasu miło było zapuścić się bliżej groźnego powietrza, odsapnąć i pozwolić nurtowi ciągnąć się w nieznane, bez wysiłku. Jednak i nurt miał swoje ograniczenia wpadając w inne rzeki i jeziora. I jakżeby inaczej i jej nurt skończył się. Jej ogon dzielnie poruszył cieczą, która ja otaczała. Rybka westchnęła sobie zanurzając się głębiej i chowając przed upałem. Im bliżej dna się sięgało tym więcej chłodu omiatało zmęczone ciało, powodując jedynie ospałość w ruchach. Jednak Akahita nie zamierzała przystawać w pierwszym lepszym zbiorniku. Co to, to nie! Była wybredna, była oceniająca i co najważniejsze niezwykle szczera wobec swojego zdania. To wodorosty były za wielkie ,to za dużo było ludzkiej infrastruktury. Tam za mało miejsca, tam za dużo drapieżników. Ciężko było dogodzić takiej potędze jak ona sama. Dumnej i pewnej siebie karpicy z wieloma latami na karku, które niekoniecznie przekładają się na mądrość. De facto jej sytuacja życiowa od małego niewiele jej dała. Samotna, zapomniana prawie że. Chociaż nie. Na pewno zapomniana. Wychowana sama w odosobnieniu, ze strachem na karku, już nie bała się niczego. Kiedyś ją to zgubi, ale na razie ku jej słodkiej niewinności i nieświadomości mogła dalej przemieszczać się pomiędzy gazami wyskakującymi na jej drodze. Natura aktualnie nieco bawiła się na jej ciele. Klony i wodorosty miło głaskały jej boki, chociaż świadoma była, że musi uważać na swoje ruchy aby przypadkiem nie zaplątać się i o zgrozo nie utknąć, czekając na ratunek w nudzie. Nuda byłaby gorsza nawet od śmierci.

—Płyń jak rzeka płyń. — zanuciła pod wąsem oglądając się na boki. Nikt nie słyszał? To dobrze. Lepiej aby jej śpiew nie dotarł do żadnych uszu. Jeszcze by się ktoś popłakał i to nie ze szczęścia! —Hardo, żwawo i daleko. Nieś do morza, nieś. Moje słodkie ciało. — ściszyła głos. W końcu nie wiedziała gdzie jest. Jednak to miejsce zdawało się być spore. Zalew? Prawdopodobnie. 

—Może znajdzie się tu coś ciekawego do roboty.— jej głosik odbił się od skał i wrócił do niej. Milczenie. Nic. Nikt. Więc i pewnie jej śpiewania nikt nie słyszał. Dobrze.

Kamienie ustąpiły piasku i pustej przestrzeni. Wtedy też dało się dostrzec ogromną ilość wody i miejsca w tym zbiorniku. Niezwykłe. Jej ogon zabił parę razy energicznie. W oddali widziała sylwetki ryb znacznie większych od siebie. Może karpie rzeczne. Te to dopiero są bezczelne! Zwinnie przemieszczała się wzdłuż podłoża. Przy ziemi bezpieczniej prawda? Nie za bardzo wiedziała gdzie jest i jak długo jeszcze jej płetwy będą musiały znosić tak paskudny wysiłek. No cóż. Mogła jedynie westchnąć i uważać aby nic jej nie odgryzło kawałka pleców. 

Przepłynęła ogromne pustkowie i obejrzała się na nie raz jeszcze prychając. Zajęło jej to sporo jej cennego dnia! Każda minuta w końcu liczyła się w taj podróży, która swoją drogą zmęczyła ją niemiłosiernie, chociaż nie chciała sobie tego przyznać. W końcu była prawie już smokiem, niewiele jej brakowało. Nie mogła się męczyć takim spacerkiem [który raczej przypominał szaleńczy sprint ku bezpieczeństwu, ale pomińmy ten fakt]. Jej płetwa poruszyła się leniwie już. Nie było potrzeby [i siły] się spieszyć. Ziewnęła. Mlasnęła. Oczy piekły ją od nieprzespanej nocy i nagłego , mocnego wysiłku. Nurtu tu brakowało. Ale płynęła. Chciała znaleźć łóżko i przekąskę, teraz. Już może nieco pogodziła się z faktem, że jest śpiąca i brak jej siły na dalszą podróż. W końcu nawet smok odpoczywał. 

—Hej! — przepłynęła bok innego karpie z odruchu witając się nieco nieporządnie. Chwila... Karpia? Jej oko zwróciło się ku obcemu. Czarne łuski były pierwszą cechą, która rzuciła się jej w oko. Drugą był natychmiastowy natłok przywitań jaki padł. Widły w płetwie nieznajomego zakręciły się kiedy się zbliżył. Nie wyglądał na niebezpiecznego, jednak ostrożności nigdy nie za wiele

—Ey, ey. Może trochę przestrzeni grubasku. — prychnęła może nieco zbyt niemiło. Ale była zmęczona i głodna, co zresztą było słychać, gdyż z jej brzucha burczało jakby lawina leciała górami. 

—Grubasku? — ryba zatrzymała się rzucając jej spojrzenie, jednak jakie były w nim emocje ciężko było powiedzieć. 

—Oi no.. Nie grubasku. Z daleka tylko się zdawało. — mruknęła, bo może nieco przegięła. Bo cóż. Sama była niezwykle smukłym karpiem, prawda?  — Nie ważne. Kto ty? —

—Leon. — jednego słowa nie mógł powiedzieć. Mówił cos jeszcze o tym że tu mieszka. Że to ławica. Coś o Koi takich jak ona i innych. Że to gdzieś tu. I tu się mieszka i w ogóle dość sporo mówił. Ale Akahita słuchała tylko wybiórczo

—Ey. Ey. Ey — zatrzymała jego słowotok na sekundę. — A znajdę tu kogoś kto mnie nakarmi i da się przekimać w bezpieczny miejscu? Ja z daleka i w podróży. Ciężko tak nieustannie ucie... walczyć... walczyć z drapieżnikami!— spytała. Jej oczka zderzyły się z tymi kolorowymi, najwidoczniej ogrodnika. 

<Leon?>

Powitajmy Akahitę!

Powitajmy nową samicę w ławicy - Akahitę!

Nasza nowa towarzyszka Akahita postanowiła zająć miejsce Podróżnika, dodatkowo zajmując się jeszcze nauczaniem sztuk walki. Dobrze pasuje na swoją kwalifikację, gdyż nie potrafi usiedzieć w miejscu, ale z jakiegoś powodu już czuje się smokiem...

Żeby zrozumieć ten żarcik, zapraszam do przeczytania jej formularza: =KLIK!=

Od Feliksa CD Tenebrae'a - "Wszyscy kochają Akhifer" cz. 5

Ów przedziwny jegomość, a na imię mu było... w sumie nie wiadomo jak, ruszył z Feliksem ramię w ramię, tfu, płetwa w płetwę, zupełnie jakby wcale nie było mu wstyd za rażący brak szacunku, jaki przed ledwie chwilą okazał większemu i mądrzejszemu koledze. Płynący obok niego wojownik sam zaczynał już gubić się w wymyślaniu coraz to bardziej wymyślnych epitetów, którymi mógłby określić podobne zachowanie i jego właściciela. Ponieważ jednak sownik Feliksa był wyjątkowo ubogi, rybek ten po prostu fuczał i pohukiwał w myślach, kierując swoje nieprzychylne myśli pod adresem tej niecnoty.

Był właśnie na tropie jednego z, przynajmniej jego zdaniem, lepszych wyzwisk i z lubością wyobrażał sobie, jak raczy nim niczego nieświadomego kompana, gdy nagle, spoglądając w bok, dostrzegł jego niewątpliwie szpetne oczęta, które w ułamku sekundy, niewinnie, zmierzyły go bez szczególnych emocji.

O nie, tego już dla Feliksa było zbyt wiele. Nie będzie go jakiś tam patałach oglądał jak przyjaciela, albo kawałek kamienia. Tak właśnie pomyślał Feliks, tuż przed tym, jak wyprężył się dumnie od czubka pyska do samego koniuszka ogona i ruszył do ataku (tym razem jednak, ponieważ był rybką niezwykle bystrą, gdy tylko mu się chciało, jedynie słownego ataku).

- Co się patrzysz, a zasadził ci ktoś kiedyś kopa w płetwę odbytową?!

- Nie prowokuj mnie, dobrze?! - odpowiedź nadeszła w mgnieniu oka.

- Jaaa? Ciebie? Sam się prowokujesz, jak ja cię sprowokuję, to się nie pozbierasz!

- Feliks, uspokój się! - wrzasnął mój rozmówca, a z jego pyszczka ku górze poszybowało kilka bąbelków powietrza.

- Nie pouczaj mnie. - Gdyby Feliks miał rząd kłów ostrych jak brzytwa, z pewnością by je teraz odsłonił. Pech! Nie miał nawet kałasznikowa, którym mógłby podziurawić uśmiech tego antypatycznego osobnika. Zaklął w duchu. - Dobrze, gdzie ta cała Kawa, Kawka, czy tam inna Herbatka? Załatwmy to szybko i nie zamienimy ze sobą już ani słowa.

- Na wprost. - Karp skinął pyskiem w stronę szerokiej ścieżki, wiodącej gdzieś naprzód i niknącej w szarobłękitnych, podwodnych mgłach, otoczonej przyprawiającymi o dreszcze skałami.

- Chodź, nie ma czasu do stracenia! - rzucił jeszcze raz mały żołnierz i od razu ruszył przed siebie, demonstrując towarzyszowi swoje niemożebne zniecierpliwienie.

< Eee, w sumie to nie jestem pewien... Akhifer? Tenebrae? >

Odejście Tafli

Przychodzi nam pożegnać naszą koleżankę Taflę, najbardziej kolorową karpicę w Koi Paradise. Zostaje ona wydalona z ławicy za niepisanie opowiadań oraz brak kontaktu. Nie może ona już wrócić do ławicy jako postać.

Niechaj wody będą Ci pomyślne na dalszej drodze życia!

Podsumowanie czerwca

Drogie rybki!

A oto tym optymistycznym akcentem minął nam czerwiec, miesiąc zaliczeń, pierwszych upałów i smutnej ciszy, jaka zawitała na Koi Paradise. Jest to niestety kolejny miesiąc, kiedy pojawiła się aż taka cisza, że słychać szuranie piasku w oddali. Rozumiem, że wielu z Was może nie mieć czasu, dlatego naprawdę jedyne, czego wymagam, to odzywanie się gdziekolwiek, czy to na czacie, czy na Discordzie oraz dawanie znać, że nie dacie rady napisać opowiadanie. Mam naprawdę nadzieję, że wreszcie w lipcu, miesiącu pierwszej rocznicy Koi Paradise, blog ocknie się z letargu i wróci do aktywnych. W tym podsumowaniu nie ma dużo do omawiania.

Nowości

Ważną informacją jest to, że powstała podstrona "Adopcje", gdzie znajdują się rysunki ryb, które można wykorzystać w formularzu. Szczególnie polecam to nowym osobom, które mają problem z wyobrażeniem sobie, jak może wyglądać oryginalny, własny karp koi, a chcą takiego mieć.

Ponownie gdzieś na początku miesiąca zawiązaliśmy współpracę, tym razem z Warrior Cats: Nowa Era. Został także zmieniony nieznacznie formularz, można wpisywać własną płeć oraz końcówki, jakimi koi się posługuje.

Ilość słów

1. Akhifer na pierwszym miejscu, mając 1193 słów w jednym opowiadaniu.
2. Irysahyta wrócił do aktywnych, pisząc 270 słów w jednym opowiadaniu.

Nieobecności

1. Standardowo, ponieważ była cisza na blogu i nie napisała nawet połowa rybek, nowych upomnień nie ma.
2. Tafla nie jest już ratowana tą sytuacją. Za dwa dni (3 lipca) zostaje wydalona z ławicy za brak opowiadań.

Bonusy

Ponieważ po raz kolejny z rzędu mamy ciszę na blogu, rybki, które napisały, otrzymują swoje wynagrodzenie za pisanie podwójnie. Mamy też Mistrza Miesiąca, którym został po bardzo szybkim głosowaniu Irysahyta.

Jutro wielki dzień! Okrągła, pierwsza rocznica bloga Koi Paradise. Niestety nie przyjdzie mi świętować z Wami, przynajmniej nie z rana, bo będę wracać samolotem do Polski. Ale gdy tylko wsiądę zadowolona do auta, od razu się z Wami skontaktuję. Wypiszę niejedno, powspominam, zapewne wcisną mi się łzy do oka, gdyż Koi Paradise stało się dla mnie trzecim (to i tak wysokie miejsce! Bardzo starannie dobrane) domem. Na Discordzie zaczniemy się powoli zgadywać co do daty i godziny na quiz z wiedzy o Koi Paradise, o którym już wspominałam niejednokrotnie. Mam nadzieję, że wszyscy cieszycie się razem ze mną i że ta pierwsza rocznica będzie bardzo pamiętna. Do usłyszenia jutro i pamiętajcie, żeby osłaniać się od słońca, żeby nie skończyć czerwonym jak Feliks!

~ Akhifer

Od Irysahyty CD. Psyche - "Nauka o niebezpieczeństwie" cz.4

Irek naprawdę nie chciał, nie potrafił uwierzyć w to, co widzi. Ta karpica, która jeszcze przed chwilą mogła być zjedzona, gdyby nie zaciągnął jej do znanej tylko sprzątaczom kryjówki, płynęła jeszcze głębiej w Pustkowie, nie zważając na jego polecenia. Teraz przynajmniej płynęła wyraźnie ostrożniej, ale na co była jej ta ostrożność, jeżeli nie znała żadnych miejsc, gdzie karp koi mógł się schować. Irysahyta naprawdę się zmartwił. Chyba będzie musiał skończyć ze swoim bujaniem w nieistniejących w wodzie obłoczkach i zmienić się na w miarę poważnego karpia. Na szybko dał znać kumplom, że musi gdzieś popłynąć i żeby go zmienili, po czym ruszył za różową karpicą.

Jeżeli coś by się jej stało, obarczałby siebie. Przede wszystkim dlatego, że /wiedział/, że ona jest taka przygłupia, a i tak na to /pozwolił/ i skończyło się, jak się skończyło. Znaczy jeszcze się nie skończyło, ale może się skończyć i przed takim zakończeniem trzeba nieznajomą uchronić. Popłynął szybciej, chcąc ją dogonić, zanim zniknie mu z oczu. Nie miała za bardzo jak, ale jeżeli Irek straci orientację w terenie to już karpicy nie znajdzie.

Dosięgnął ją w sumie niedaleko od miejsca spotkania. Ostrożnie ją zaczepił, co by jej nie przestraszyć, chociaż i tak spojrzała na niego wielkimi oczami.

– Jak już musisz kombinować i zwiedzać – zaczął – to zabierz chociaż kogoś, kto zna się na tych terenach i nie pozwoli ci umrzeć. Popłynę z tobą.

– Serio? Popłyniesz? – zapytała z niedowierzaniem. Irysahyta bał się, że odrzuci jego propozycję, ale póki co szło dobrze.

– Taaak – przeciągnął odpowiedź. – Będę wypatrywać dla nas kryjówek, jak ty będziesz sobie pływać. I potem zaprowadzę nas do domu. – Ustawił się obok niej. – To dokąd płyniemy?

<Psyche?>

Od Akhifer CD. Tenebrae'a - "Trochę spokoju, za dużo zmartwień" cz.8 [16+]

Samica bez słowa ruszyła za Jitongiem. Wzięła pod uwagę jego słowa i zaczęła nad nimi intensywnie rozmyślać, starając się wyciągnąć z nich jakieś wnioski. Faktycznie to wszystko brzmiało, jakby postradała zmysły. W powieściach szaleństwo władcy objawia się podejmowaniem nierozsądnych decyzji w kontekście całego kraju - czy czymkolwiek innym on rządzi - i Akhifer wydawało się, że do tego poziomu jeszcze nie doszło. A mimo wszystko zauważyła w swoich działaniach tą cząstkę szaleństwa, o jakiej mówił Tenebrae. Mogła przysłowiowo przysiąść, zachować się rozsądnie i przemyśleć kolejny swój ruch, a ona jak głupia popłynęła bez względu na innych do przodu, działając czymś, co nie powinno prowadzić władców - instynktem.

Z drugiej strony instynktownie wiedziała, że dzieje się coś niebezpiecznego, że narybkowi może coś grozić, a nic z tym nie zrobiła. Słuchała swojej podświadomości w sprawach, które były głupie i mogły ją zabić, ale ignorowała ją, gdy mogło to zabić innych. Czy naprawdę aż tak jej zależało, żeby stracić pozycję alfy? Czy może po prostu, świadomie lub nie, była zbyt zafascynowana tą dziwną przygodą, jaką na siebie ściągnęła, by słuchać dobrych rad. Tak bardzo znudziło ją siedzenie w miejscu i słuchanie starych ryb, narzucających jej swoje zdanie, bo "oni są starsi i wiedzą najlepiej", że szukała wymówek, żeby poczuć tą odrobinę adrenaliny, jaka została w jej zmęczonym ciałku.

Adrenalina była dla niej jak narkotyk. Od wyklucia marzyła o zostaniu wojownikiem, który walczył w imię ławicy. Ruszać do walki - to był jej naturalny instynkt. Dlatego wybrała dokładnie pozycję wojskową, a nie jakąś bezpieczniejszą kwalifikację, która nie miała w ostrzeżeniu napisane: MOŻLIWA ŚMIERĆ. Zapewne słabe połączenie, alfa, która gotowa jest umrzeć w pierwszej lepszej walce, ale gdyby Akhifer nie została zmuszona do zostania alfą, z pewnością skupiła by się na wojskowych sprawach. Przede wszystkim uczęszczała by regularnie na lekcje walki i dzięki temu mogłaby sobie poradzić z takim przeciwnikiem jak ten szczupak. Może nie od razu, paroma machnięciami ogona jak w starych legendach, ale wystarczająco, by poczekać na resztę wojska. Może powinna zrezygnować z bycia alfą, znaleźć kogoś na jej miejsce, tak jak znaleźli ją na miejsce Kashniego. W ogóle ciekawe, co się dzieje z Kashnim... Został wygnany już lata temu, wystarczająco dawno, by Akhifer miała czas się nauczyć, jak należy zachowywać się jako alfa. Ciekawe, czy karp jeszcze żyje...

Z cichego zamyślenia wyrwał ją bezceremonialnie płynący przed nią karp, który zaczął nagle gadać nie wiadomo po co i zupełnie do siebie.

– No chyba nie... Znowu coś ode mnie chcą.

Jak na zawołanie znikąd pojawił się obcy karp, całkowicie niebieski niczym niebo nad wodą. Wyglądał na zmartwionego, trzepał płetwami dookoła i był nieprzyjemnie żywotny w porównaniu do cichych i spokojnych dwóch koi. Ferka poczuła irytację, widząc tak żywotną istotę w jej zamkniętym świecie, bardzo prywatnym i bardzo spokojnym, a teraz zmąconym przez tego ktosia. Ale nie powinna myśleć tylko o sobie. Może mogłaby odpłynąć, gdyby nie to, że miała już coś Tenebrae'owi do powiedzenia.

– Panie Jitongu! Panie Jitongu! Czy mogę zająć panu chwilę? – zawołała ryba, już zbliżając się do samca.

– Nie.

Krótka, prosta do zrozumienia odpowiedź nie zniechęciła obcego, zupełnie jakby jej nie usłyszał. Podpłynął szybko, prawie zderzając się z duo i zaczął wymachiwać płetwami jeszcze szybciej, powodując nieprzyjemne dla skóry ruchy wody. Czy on serio musi machać jak taki wróbel?

– Panie Jitongu! Moja żona jest chora, czy może pan, błagam pana, niech pan skontaktuje się ze smokami i poprosi je o zdrowie dla mojej żony. To dla mojej żony, na pewno pan rozumie, ona jest śmiertelnie chora, potrzebuję pana pomocy...

– Kurwa, nie! – wrzasnął Tenebrae mocą, której Akhifer w życiu by się nie spodziewała. – Żadnych modlitw! Nie jestem w nastroju, nie widzisz? Spływaj mi stąd, nie mam na to czasu.

– Ale... Ale... – Są koi, którym lecą łzy z oczu i wtedy widać takie słone bąbelki wypływające spod gałek ocznych. Ten niebieski karp na szczęście do nich nie należał, bo teraz z pewnością wypływała by mu z oczu masa słonych, wodnych bąbelków.

– Spierdalaj, nie rozumiesz? Za dużo sylab? – fuknął Jitong.

Tyle już wystarczyło, by odstraszyć biednego męża chorej żony w stronę, z której przypłynął. Akhifer była nawet pełna podziwu do podejścia samca, mógł sobie pozwolić na bycie niemiłym w stosunku do tych, którzy pragnęli jego pomocy i korzystał z tego przywileju. Jej nie było to dane, bo wtedy musiała by słuchać narzekania starszyzny, którego już teraz miała dość, bo zaczepiają ją średnio siedem razy na dzień, codziennie. Jednakże ten podziw nie oznaczał, że czegoś na ten temat nie powie.

– Jeżeli takie masz problemy z byciem Jitongiem to po prostu weź wolne i wypłyń gdzieś na parę dni. Wtedy będziesz miał spokój.

– Naprawdę myślisz, że mogę tak zrobić? – Tenebrae obrócił się do samicy, gotowy wszcząć konfrontację, ale nie zdążył.

– Tak, możesz. Jesteś tylko Jitongiem, nie Kapłanem, nikt nie urwie ci płetw jeżeli zrobisz sobie urlop. A zresztą nawet Kapłani mogą wziąć wolne. Cholera, wszyscy mogą wziąć tu sobie wolne! – W tym momencie Akhifer odpaliła się w pełni, dając upust temu, co od dawna siedziało jej na sercu. – A wiesz, kto nie może? Alfa. Alfa musi być dostępna 24 na dobę, czy to burza, czy zima, czy choćby Zbiornik wysychał. Nie mogę nigdzie odpłynąć, bo nawet, gdybym była w stanie, zrobi się tu taki burdel, że nikt się w niczym nie połapie. Jedyną opcją dla mnie jest szukać wymówek, by nie wracać do tego wariatkowa od razu po wypłynięciu, a potem i tak słucham setek komentarzy na temat tego, jak mnie nie było pół godziny. Być może powód, dla którego władcy świrują, to brak własnego życia. Jesteśmy tylko dla innych, nie mamy własnego ja i w pewnym momencie nam przez to odbija. Jak myślisz, że lepiej sobie poradzisz, mając co chwila jakąś narzekającą rybę na grzbiecie, pływającą za tobą wredną starszyznę i brak minimalnej ilości snu to proszę bardzo, weź sobie tytuł alfy. Ja tego nie chcę, nigdy nie chciałam. To nie jest bycie Jitongiem, że możesz sobie komuś powiedzieć "spierdalaj" i masz spokój na jakiś czas. Ja nie mam spokoju. Ja mam co chwila kogoś, kto coś ode mnie chce i nic nie mogę powiedzieć, bo zaraz zleci się starszyzna, "co z ciebie za alfa, czemu jesteś taka nieodpowiedzialna", jakbym sama się zgłosiła na to stanowisko, a nie została do niego przymuszona. Może pomyśl sobie czasem, że te ześwirowanie to nie z nadmiaru władzy, tylko z nadmiaru obowiązków związanych z władzą. – Karpica wzięła głęboki wdech po tym paskudnie długim wywodzie, który zdawał się nie mieć końca. – Dzięki za pomoc, jakiej dotychczas udzieliłeś. A teraz spadam napawać się swoją władzą, słuchając narzekań tych starych dziadów, którzy uważają, że lepiej rządzą od każdego, ale za władzę się nie wezmą. Nara.

Rzucając tym agresywnym słowem przepłynęła obok Brae'a, od razu kierując się ku siedzibie politycznej ławicy. Już miała tego wszystkiego dość. A w szczególności tego karpia. Walić go. Walić to wszystko. Może serio zrezygnuje z bycia alfą i posadzi na tym stanowisku Tenebrae'a, skoro on jest taki mądry i myśli, że to szaleństwo to z potęgi. Ciekawe, jak szybko zacznie szukać sobie własnego zastępcy. Kij mu w oko. Po co w ogóle z nim płynęła. A trzeba było sobie odpuścić ten głupi sen. Już nigdy więcej się do niego nie zgłosi, nawet gdyby został Kapłanem. Będzie wysyłać kogoś innego, w dupie to ma.

<Brae? xD>

Lato w Koi Paradise

Lato przyszło do Zbiornika!

Upały, mnóstwo słońca i możliwy brak dostępu do niektórych partii Zbiornika - to czeka nas w lecie w Koi Paradise. Ale nie tylko złe dla rybek rzeczy, możemy szczęśliwie spodziewać się także ogromnej ilości jedzenia w formie owadów i resztek wyrzuconych przez odwiedzających Zbiornik ludzi. Tylko uważajcie na plastiki, by się nie udławić! Sprawdzajcie dwa razy, co jecie. A jakie są dokładne zmiany?

• Odradza się zbliżania do tafli Zbiornika za dnia w słoneczne dni, ale nie jest to zabronione.
• Tylko nie płaczcie Medykom, że macie poparzone grzbiety.
• Mnóstwo pożywienia pojawia się w Zbiorniku, część z niego jest zbierana do magazynu.
• Oczywiście dalej jest mnóstwo drapieżników, ale nie polują tak intensywnie na karpie.
• Tym, którzy planują założenie rodziny, zaleca się to zrobić właśnie w tym okresie.
• Woda w Zbiorniku jest ciepła, a czasami gorąca przy tafli. Można dostać poparzeń i szoku termicznego.

A teraz standardowo mniej fabularnie: nie obiecuję, że jutro pojawi się wydarzenie, być może zostanie przesunięte na lipiec, kiedy Koi Paradise będzie miało okrągły rok. W razie czego zostaniecie poinformowani o podjętej decyzji, ale jeżeli nie będzie żadnej wiadomości to na 100% musicie czekać do lipca. To już 29 dni!

Uważajcie na ostre słońce!
~ Akhifer

Podsumowanie maja

Moi drodzy!

Maj już za nami, kolejny miesiąc tej przygody, jaką jest Koi Paradise. Nie były to szczególnie aktywne dni wbrew temu, w co wierzyłam, ale oczywiście nikt nie będzie za to wyzywał. Wiadomo, nie każdy ma czas, zdarza się, że nie są w stanie nadążyć za ostatecznym terminem. Najważniejsze to utrzymywać kontakt i dawać znać, że opowiadanie nie ma szans się pojawić - czy to przez maila, na czacie czy na serwerze Discord. To naturalne nie mieć wystarczająco czasu i poświęcić go na sprawy ważniejsze, ten blog to przecież nie jest całe Wasze życie!

Nowości

Na początku maja nawiązaliśmy współpracę z Gildią Kissan Viikset. Odwiedziła nas też po drodze osóbka przedstawiająca się jako Axolotl, jednak była to tylko szybka wpadka i wypadka, bez możliwości porozmawiania.

Ilość słów

1. Tenebrae na pierwszym miejscu, mając 616 słów w 2 opowiadaniach
2. Aura z kolei na drugim, napisawszy 225 słów w 1 opowiadaniu

Nieobecności

1. Ponieważ opowiadań nie napisało więcej niż połowa rybek, nikt nie otrzymuje upomnień za brak opowiadania.
2. Tafla ze względu na ww. sytuację ma jeszcze jeden miesiąc w Zagrożonych.
3. Irysahyta wciąż pozostaje na jednym ostrzeżeniu.

Bonusy

Tenebrae wygrał tytuł Mistrza Miesiąca, otrzymując 7 głosów na 10.

Od dnia tego podsumowania zostaje nam 32 dni do okrągłego roku Koi Paradise. Sama nie mogę się już doczekać tej niesamowitej daty, która będzie dla bloga kamieniem milowym. Mam nadzieję, że będę w stanie świętować razem z Wami, chociaż może się to niestety nie wydarzyć. Wyjeżdżam akurat na przełomie miesięcy, co dodatkowo znaczy, że nie będzie podsumowania czerwca na czas. Nie będzie także głosowania na Mistrza Miesiąca, przynajmniej nie w standardowej formie. Wszystko wyjdzie z czasem. A teraz, do usłyszenia następnym razem, moi drodzy!

~ Akhifer