Od Romelle - "Z rodziną najlepiej wychodzi się po pijawki"

Drzwi do pomieszczenia otworzyły się, wpuszczając do środka ostre światło dnia i jedną popielatą rybę.

— Mogłabyś je przymknąć? — mruknęła medyczka, gdy brzask poranka chlusnął ją z całą mocą w twarz. Zaraz potem względny spokój w pokoju przerwało głośne trzaśnięcie, które zdaniem Romelle mogło postawić na nogi co najmniej połowę Zbiornika. — Dziękuję.

Odwróciła się tyłem do starszej samicy, wracając do grzebania w szafie. Może nie było to zbyt uprzejme z jej strony, ale naprawdę nie miała ani czasu, ani ochoty na rozmowę z nią. W zasadzie w ogóle nie spodziewała się, że Miriama może ją odwiedzić, nie czyniła tego często, właściwie prawie zawsze to Roma płynęła do swojego starego domu, gdy przychodził czas na ocieplenie rodzinnych stosunków, dlatego domyślała się, jaki był powód jej wizyty i ani trochę jej się to nie podobało.

— Mam dziś sporo do zrobienia więc jeśli to nic pilnego, byłabym wdzięczna gdybyś wyszła. Możemy umówić się za tydzień albo...

— Romelle. — Karpica w końcu na nią spojrzała. Starsza bardzo rzadko zwracała się do niej pełnym imieniem, nie świadczyło to dobrze o jej samopoczuciu i przeważnie było zapowiedzią srogiej nagany. Głos ryby był poważny i karcący, słysząc go brązowooka znowu poczuła się jak mały narybek, kulący się na samą myśl o jego brzmieniu. To uczucie jednak szybko zniknęło, gdy tylko ich spojrzenia się spotkały i młodsza zobaczyła w czekoladowych oczach matki smutek ukryty pod maską stanowczości. — Rany, rzeczywiście strasznie wyglądasz.

— Dzięki — prychnęła medyczka, sięgając płetwą po pudło z maskami.

— Dlaczego mi nie powiedziałaś? — Spytała z wyrzutem Miriama, jednocześnie odbierając od Romy jedną z masek. — Wiesz, jak się poczułam, gdy dowiedziałam się o tym dopiero od Fern?

— Fern to rzeczywiście dobre źródło wiedzy — uśmiechnęła się gorzko na wspomnienie tęgiej samicy i jej niewyparzonego języka. — Pamiętasz, jak twierdziła, że tacie przez przypadek amputowano ogon? O! Albo gdy naopowiadała swoim koleżankom, że Jitong wytatuował sobie imię jej córki na boku? Jedno trzeba przyznać, robi postępy skoro powiedziała to też tobie.

Karpica wyraźnie się zmieszała.

— Właściwie usłyszałam to przez przypadek... — Romelle posłała jej wymowne spojrzenie. — Ale miała rację! — Zreflektowała się popielata. — Nie rozumiem, jak możesz podchodzić do tego tak spokojnie. Masz trzy tygodnie na wyleczenie się, a ty zdajesz się w ogóle tym nie przejmować, w końcu może być za późno i... I...

— Umrę? — zapytała z kamienną miną, czego natychmiast pożałowała, widząc jak samica zamiera w bezruchu. — Właśnie dlatego Ci nie mówiłam. Za bardzo to przeżywasz.

— To źle, że się o ciebie martwię?

Nie źle, raczej śmiesznie — pomyślała zgorzkniale młodsza. Coś w środku podpowiadało jej, że może powinna być bardziej wyrozumiała w stosunku do matki, tym bardziej, znając powód, dla którego samo wspomnienie kaszlu listkowego, nawet bez wymieniania jego nazwy, sprawiało, że ta mentalnie bladła, ale z drugiej strony nie mogła pozbyć się myśli, że spośród wszystkich strapień, które kiedykolwiek gnębiły ją lub jej braci, dopiero ta choroba aktywowała w niej tak absurdalne pokłady instynktu macierzyńskiego.

— Mamo, to nie jest nieuleczalne, a ja nie jestem już dzieckiem — zaczęła delikatnie — Wbrew temu, co myślisz, potrafię o siebie zadbać i nie potrzebuję do tego twojej pomocy. Jeśli to cię jednak jakoś pocieszy, wiedz, że napar i zwolnienie z pracy mam już gotowe. Teraz wystarczy tylko znaleźć pijawkę i po sprawie, a tak się składa, że właśnie się po nią wybierałam, gdy tu nagle ktoś mi przeszkodził.

Mimika ryby lekko się rozpogodziła, słowa przyniosły zamierzony efekt.

— W takim razie popłynę z tobą — rzuciła ciepło, sprawiając, że z pyszczka Romy znikł, przybrany na potrzebę jej wcześniejszej wypowiedzi, przyjazny wyraz.

— To nie będzie konieczne — zapewniła pospiesznie — pewnie też masz swoje zadania, a nawet jeśli nie, zbieranie tych małych krwiopijców nie jest zbyt przyjemne. Niektóre gatunki potrafią nieźle pogryźć, raczej by Ci się to nie spodobało.

— Skąd wiesz? Jeszcze stwierdzę, że to całkiem przyjemne.

— Dopóki odkleisz je od siebie zanim przyczepią się na dobre i zaczną zjadać cię żywcem.

Karpica machnęła lekceważąco płetwą.

— To samo można powiedzieć o dzieciach.

Romelle posłała samicy ostatnie cierpiętnicze spojrzenie, po czym wsadziła do swojej torby dodatkową porcję preparatu na pijawki.

Koi płynęły w milczeniu. Odkąd opuściły mieszkanie medyczki, żadna z nich nie odezwała się ani słowem. Romie to rozwiązanie wcale nie przeszkadzało, nie uważała ciszy za coś złego, czego trzeba się pozbyć zanim zrobi się niezręcznie, bardziej niepokoił ją jej stan. Uparcie twierdziła, że nic jej nie jest i tak było dopóki przebywała w zamkniętym pomieszczeniu. Wbrew powszechnemu myśleniu, to właśnie pod otwartą taflą Zbiornika, choroba najbardziej dawała jej się we znaki. Pobierany przez nią wspólnie z wodą tlen, chcąc dotrzeć do skrzeli napotykał opór w postaci zalegającego w nich płynu. Czasami kończyło się na kaszlu, innym razem samica traciła dech na wystarczający okres czasu, żeby kogoś zaniepokoić, a za krótki by wyrządzić jej bardziej znaczącą krzywdę. Towarzyszył jej przy tym nieprzyjemny ból, który początkowo prawie niewyczuwalny, z każdym następnym dniem zyskiwał na intensywności.

Również Miriama musiała zauważyć pewną zmianę w jej zachowaniu, ponieważ gdy zwróciła się w jej stronę, zobaczyła, że ten wyjątkowy, jak na samicę, przypływ dobrego humoru, który mogła zaobserwować w jej wcześniejszej postawie, już prysnął. Popielata patrzyła na nią niepewnie z wyraźnym wahaniem. Parę razy otworzyła pyszczek jakby chciała coś powiedzieć, ale ostatecznie nie wydobył się z niego żaden dźwięk. Brązowooka postanowiła więc wyręczyć ją i przy okazji podjąć wybrany przez siebie, przyjemniejszy temat, jednak w tym samym momencie zakręciło jej się w głowie, a jedynym odgłosem, który z siebie wydała, był świszczący charkot, nieukładający się w żaden sensowny wyraz. Oczy zaszły jej mgłą, a oddech stał się płytki i nierównomierny. /Znowu się zaczęło/. Przestała zwracać uwagę na to, co działo się dookoła, nie obchodziło jej czy nadal płynie, ani co pomyśli sobie o tym starsza. Musiała się przede wszystkim uspokoić, stres jedynie pogarszał sytuację, która i bez niego była beznadziejna. Wiedziała to, jednak jak mogła się do tego zastosować, gdy z każdym najmniejszym ruchem skrzela paliły ją żywym ogniem? W tym całym amoku niezarejestrowała nawet momentu, w którym długie płetwy matki oplotły ją i mocno chwyciły. Dopiero teraz zdała sobie sprawę z tego, że cała dygocze.

— Już dobrze — wyszeptała popielata, gdy oddech ryby się unormował. Nie puściła jej też dopóki brązowooka nie chwyciła ją za płetwy, delikatnie je od siebie odsuwając. — Wracaj do domu, załatwię Ci kogoś do opieki i sama popłynę po te pijawki.

— Nie trzeba — zaprzeczyła stanowczo medyczka. Wizja tego, że ktoś miałby poświęcać swój czas na pilnowanie, czy nie udławi się wodą we własnym łóżku, wydawała się jej niepoważna. Nie była wcale w aż tak złym stanie. — To nic takiego. Nadal mam ogon i wszystkie inne narządy na miejscu, dam radę płynąć dalej.

— To nie wyglądało na "nic takiego" — odparła poważnie popielata.

— Takie rzeczy się zdarzają, trochę nastraszy, poboli i przejdzie.

Twarz samicy stężała.

— Boli? — Koi zapragnęła strzelić sobie w głowę. — Romelle, ile to trwa?

Karpica nie potrafiąc nic na to poradzić, speszyła się, a pokryte mułem dno nagle wydało jej się nader fascynujące.

— Dwa tygodnie — odchrząknęła, karcąc się w myślach za to, jak krucho brzmiał jej głos. 

Nie widziała reakcji Miriamy, nie chciała jej poznać. Czuła się głupio, nie ze względu na to, co powiedziała, a przez reakcje jej organizmu na myśl o chłodnym rozczarowaniu, które oczami duszy już widziała wymalowane na pyszczku matki. Roma nie patrzyła na nią, dlatego nie była w stanie zobaczyć, jak bardzo się myliła. Ryba nie posyłała jej gniewnych spojrzeń, nie raziła też dobrze znaną córce oziębłością, a gdy otworzyła usta, sylaby, które się z nich wydobywały, ułożyły się w tylko jedno krótkie pytanie.

— Dlaczego?

— Nie wiem — odpowiedziała szczerze, zaskoczona czułością, towarzyszącą temu słowu. — Może masz rację, nie brałam tego tak poważnie, jak powinnam... To głupie, ale czasami myślałam nawet, że mnie to nie dotyczy, nie może, przecież jestem lekarzem, nie powinnam chorować, od tego mam całą resztę Zbiornika — zaśmiała się cierpko. — Powtarzałam sobie to nawet gdy pojawiły się pierwsze objawy i trzymałam się tej myśli dopóki nie zaczęło boleć. Potem naprawdę chciałam się tego pozbyć, ale z dnia na dzień pojawiało się coraz więcej chorych i nie chciałam zostawiać szpitala, obawiając, że pod moją nieobecność może dojść do czegoś znacznie gorszego niż drobne trudności z oddychaniem jednej dorosłej karpicy. Poza tym jeszcze kiedy nie wysłałam zwolnienia, liczyłam na dostawę potrzebnych lekarstw, ale widocznie trochę się przeliczyłam jeśli sądziłam, że przybędą, zanim prawie wszystkie chore na ten kaszel ryby zaczną wąchać algi od spodu.

Miriama nie skomentowała w żaden sposób wypowiedzi córki, chociaż ostatnie zdanie wyraźnie ją poruszyło. Potrzebowała kosmicznych nakładów silnej woli, by nie powiedzieć tego, co pchało się jej na język. Zamiast tego wkrótce powiedziała coś innego, mniej pretensjonalnego, ale równie dającego do myślenia.

— Zbieranie materiałów na lekarstwa, dbanie o wyposażenie szpitala, latanie za pijawkami... to nie powinno być zadanie lekarza, zwłaszcza chorego. — Nie zerkała już w jej stronę, a mimo to Romelle czuła, że słowa te przeszywają ją mocniej niż jakiekolwiek, nawet najbardziej surowe spojrzenie jej chłodnych oczu. Może spowodował to nieodgadniony ton głosu starszej, a może fakt, że Roma w głębi duszy nie mogła się z nią nie zgodzić.

Same te czynności nie sprawiały jej kłopotów w porach letnich, lubiła sprowadzać potrzebne medykamenty na własną płetwę między innymi dla pewności, że będą dobrej jakości, podobało jej się poczucie odpowiedzialności za stan zdrowia ławicy, w lecznicy czuła się jak kozica w górach (żeby nie powiedzieć ryba w wodzie), a sprawdzanie magazynów potrafiło sprawiać jej przyjemność. Gorzej sprawy przedstawiały się jesienią i zimą, gdy cudem stawało się zobaczenie mieszkańca, który nie kasłałby na prawo i lewo. Natłok pracy stawał się za duży dla dwóch lekarzy, z czego jeden z nich wydawał się być na wiecznym L4, a działania władzy nie specjalnie im sprzyjały. Dostawy często się spóźniały, czasami zdarzało się, że były niekompletne, kontrole budynków szpitali zdaniem Romelle odbywały się za rzadko, dodatkowo dochodziła kwestia kontrowersyjnych pomysłów nowej alfy, które po wejściu w życie mogłyby sporo namieszać.

Postać Vivierith ogólnie budziła niemałe napięcie. Osobiście medyczkę szczerze zdziwiło to jak nagle i z jaką prostotą była dowódczyni przekazała fioletowej swoją posadę. Nie było żadnej większej rady, prawdziwie oficjalnego mianowania na oczach wszystkich członków ławicy, właściwie nikogo nie interesowało to, co mają do powiedzenia w tej kwestii zwykli obywatele. Samicy więc wcale nie zaskoczyło oburzenie i zamęt, który wybuchł po ogłoszeniu tej wiadomości. Coś było nie w porządku, nowa alfa była... no cóż, wystarczyło wyjść na ulice, by zobaczyć, że w przypadku niektórych warstw społecznych nie zaskarbiła sobie zbytniej sympatii.

— Hej, nie śpij! — Jakby z oddali usłyszała głos Miriamy, dobijający się do jej świadomości. Gdy zwróciła się w jej stronę zobaczyła, że koi unosi się w abstrakcyjnie dużej odległości od hojnie pokrytego mułem dna. Nie wydawała się zbytnio przejęta tym, że brązowooka zamiast coś jej odpowiedzieć wolała wdać się w dyskusje między sobą, a swoimi wszystkimi mniejszymi wersjami na temat sytuacji politycznej w Zbiorniku. Dobrze znała tę cechę karpicy i całkowicie ją tolerowała, albo doskonale udawała, że to robi.

Romelle nie potrafiła wstrzymać parsknięcia na widok zniesmaczonej miny samicy, trzymającej jedną z pijawek w maksymalnie wyprostowanej i oddalonej od pyszczka płetwie.

— To nie ta — powiedziała tylko, podpływając do matki, próbującej oderwać w tym czasie pijawkę, która Ryuu wie jakim cudem zdołała przyczepić się jej do błony.

W końcu się udało. Raz omal nie uderzyła pewnego samca, wymachując we wszystkie strony płetwami, natomiast inny rybek ledwo uniknął dostania pierścienicą w twarz, kiedy ta odczepiła się od popielatej. Ostatecznie jednak operacja zakończyła się sukcesem bez strat w karpiach. Same poszukiwania również poszły wyjątkowo sprawnie, Romelle wytłumaczyła dokładniej jaki gatunek pijawek jest im potrzebny i już po kilku minutach trzymała w płetwach dwa dorodne osobniki.

Następnie Miriama sama zadbała o to, by koi je zastosowała i poświęciła wolny czas na odpoczynek. Przez dalsze parę dni samica często ją odwiedzała, a z każdą kolejną wizytą wyglądała na coraz bardziej zadowoloną z efektów.

— No i proszę, w końcu przestajesz wyglądać jak utopiec — stwierdziła pewnego wieczora, lustrując ją badawczo wzrokiem.

— Widzisz? A ile razy już Ci mówiłam, że nie umrę na coś, co nazywa się "kaszel listkowy". Wyobrażasz sobie jakby to w ogóle wyglądało?

Karpica zamarła na moment, jednak już wkrótce rozluźniła się pod dobitnym spojrzeniem córki.

— Dobra, dobra, jakbyś nagle zmieniła plany będę pamiętać żeby spytać kogoś o zmianę.

Romelle wiedząc jak wiele musi ją kosztować utrzymanie takiej postawy nie mogła powstrzymać uśmiechu.

— Świetnie, jeśli się uda prześlij mu ode mnie kosz owoców.

— Nie ma sprawy.

Przez dłuższą chwilę jedynie patrzyły na siebie, nic nie mówiąc. Koi nie była przyzwyczajona do tej drugiej strony matki i choć normalnie pewnie stwierdziłaby, że to dziwne, teraz jednak czuła, że w końcu wszystko jest na swoim miejscu. W normalnym świecie między nimi stał mur złożony z niewypowiedzianych słów i niewyjaśnionego żalu, który sprawiał, że czasami wręcz nie potrafiły znieść swojego towarzystwa. Problem stanowiło to, że były do siebie zbyt podobne i choć obie zdawały sobie sprawę z tego w jak skomplikowane tony weszła ich relacja, częściowo znały nawet przyczynę tego zjawiska, to żadna z nich nie potrafiła tego zakończyć. Udawanie było łatwiejsze.

Romelle nie wiedziała czy “teraz” było prawdziwe, ale na pewno było właściwe. Takie jakie powinno być.

<Koniec>

Od Romelle - “Odbicia” cz.1

Złoty liść klonu, walczący od kilku dni z zachodzącym w jego tkankach procesem starzenia, w końcu odłączył się od grubej gałęzi drzewa i smagany wiatrem przykrył kolejne miejsce na niegdyś gładkiej tafli Zbiornika. W ciągu niespełna paru minut w ślad za nim poszły również inne liście, oblegając brzegi basenu tak szczelnie, że zobaczenie promieni słońca, przebijających się przez nie od spodu, stawało się prawie niemożliwe. Wraz z rozprzestrzeniającym się, niczym wysoko zakaźna choroba, mrokiem, na członków ławicy spadła epidemia realnych schorzeń pokroju kaszlu listkowego, który mimo wyjątkowo niepozornej nazwy okazuje się również wyjątkowo upierdliwym syfem. Wierzcie, nie chcielibyście go złapać, nawet jeśli miałoby wam to zagwarantować dzień wolnego w znienawidzonej pracy, przy czym dzień w tym przypadku to wartość równie stała, co poziom glukozy we krwi osoby z nierozpoznaną cukrzycą. Ale, ale, na tym jeszcze nie koniec, ponieważ trzeba by mieć skórę aligatora, żeby nie odczuć gwałtownego spadku temperatury oraz być zupełnie pozbawionym wzroku, aby nie zauważyć szpetnych cielsk drapieżników, które coraz pewniej poruszały się w pobliżu grupy koi. Jednak nie dyskryminujmy krótkowzrocznych ryb, w końcu w lokalizacji zagrożenia dużo poważniejszą rolę odgrywa węch, ten z kolei łatwo stracić po zarażeniu jedną z atakujących ów rybi narząd infekcji. Dodajmy do tego coraz większą presję otoczenia na punkcie zbierania zapasów w obliczu zbliżającej się zimy (jakby wszyscy po lecie spędzonym na leżeniu brzuchem do góry, dopiero teraz zdali sobie sprawę, z istnienia takiej pory roku), a także łączący się z tym fakt, że znalezienie ich nie było już tak szybkie, proste i przyjemne, i otrzymamy pełen gar zimnej zupy o nazwie jesień.

— Uroczo — mruknęła pod nosem Romelle, gdy pierwszym, co zobaczyła po wyjściu ze swojej norki 23 września, było zbiorowisko przekrzykujących się ryb różnego wieku i stanu, stłoczonych pod wysoką drewnianą tabliczką. Za jej ogonem siedział Luke niezbyt zainteresowany tym, co działo się na zewnątrz, całą swoją uwagę poświęcając śniadaniu, na które się wprosił. Medyczka zdążyła jeszcze zobaczyć, jak jeden ze starców zbiera muł z dna i bezceremonialnie obsypuje nim młodszego samca, zanim obróciła się w jego stronę. — O co chodzi?

Ten, zanim odpowiedział, wepchnął sobie do ust ostatniego ślimaka i strzepał z siebie szczątki wodorostów, na widok czego żyłka na czole karpicy zaczęła intensywnie pulsować. Oczywiście w przenośni.

— Ktoś rozpoczął odbicia. — Oznajmił, a gdy jej mimika ani trochę się nie zmieniła, popatrzył na nią z niedowierzaniem. — Chyba nie powiesz, że o nich nie pamiętasz?

Zaprzeczyła. Chcąc nie chcąc nigdy nie zdołała zapomnieć tej gry. 

Na czym polegała?

Jej zasady były stosunkowo proste. Mówiąc w skrócie, istniały dwie drużyny – łowcy i krętacze, chociaż nazwy te były dość płynne. Czasami nazywano ich tak, innym razem zostawali sumami i szczupakami, a jeszcze kiedy indziej szachrajami i szalbierzami. Nie wszyscy wiedzieli, co te słowa oznaczają, ale czy to takie ważne? Brzmiały fajnie, a to w zupełności wystarczyło. Wracając, każda z osób miała własną bazę, którą musiała odbić ryba po przeciwnej stronie planszy, za którą służył spory teren znajdujący się przy Parku Ludzi. Żeby to zrobić należało najpierw odebrać atrybut przeciwnika, a następnie wypchnąć go (współzawodnika – nie, atrybut) poza zajmowaną strefę. Jak można się spodziewać, wygrywała ta drużyna, której członkowie zajęli większą część wrogiego terytorium. Karpie do niej należące zyskiwały natomiast wcześniej wspomniane atrybuty, które udało im się zdobyć, a które, co należy wspomnieć, były wyjątkowo cennymi dla swoich właścicieli przedmiotami, bo tylko ich poświęcenie umożliwiało Ci udział w rozgrywce. Ta zasada wbrew pozorom była solidnie przestrzegana, czego nie można powiedzieć o jakichkolwiek regułach dotyczących bezpieczeństwa, jeżeli w ogóle takowe istniały. Aby zdobyć emblemat oponenta, mogłeś posunąć się do wszystkiego i nikt nie zwróciłby na to uwagi.

Samej Romelle, mimo że nigdy nie należała do zbyt towarzyskich koi, zdarzyło się dwa, czy trzy razy uczestniczyć w odbiciach. Ostatni raz szczególnie zapadł jej w pamięć.

Przeciwnikiem samiczki okazał się wówczas prawie dwa razy większy od niej rybek, elokwentnie mówiąc, niezbyt szczupły i równie empatyczny, co i ona. Z tą drobną różnicą, że młoda Roma miała w sobie przynajmniej tyle ogłady, by wiedzieć, że szarpanie, gryzienie i szczypanie nie jest zbyt sportowym zachowaniem nawet jak na standardy tej gry. Gdy wszystko było już za nią, czuła się tak obolała i upokorzona, że gdyby tylko była w stanie płakać, podniosłaby poziom zasolenia wody w całym Zbiorniku o dobrą połowę, a fioletowooki albo by się do tego przystosował, albo zdechł.

Koi jednak nie na długo pozostała mu dłużna. Kolejnego dnia tuż po tym zdarzeniu, ogłada nie powstrzymała jej przed przypadkowym przytrzaśnięciem Wasilowi ogona drzwiami od klasy i zwyzywaniem jego matki na oczach całej szkoły. Fakt, może nie było to zbyt bystre — karp nie skurczył się przez noc i nadal,  gdyby tylko chciał, mógłby z łatwością rzucić nią o ścianę — ale hej, kto nigdy za dzieciaka nie rozwiązywał w ten sposób konfliktów, niech pierwszy rzuci małżem.

Podsumowując, czy pamiętała? Jak mogła zapomnieć! Sęk w tym, że...

— Myślałam, że to gra dla narybku. — Podrapała się po boku, zastanawiając się, czy kiedykolwiek w dzieciństwie widziała jakiegoś zainteresowanego nią dorosłego. Nic nie przychodziło jej do głowy. — Wyjątkowo brutalna i raczej mało wychowawcza, ale nadal dla dzieci.

— Podrasowano trochę zasady i zwiększono stawkę, z resztą, co ja będę mówił, sama zobacz. — wskazał płetwą w stronę tabliczki, pod którą panował wciąż ten sam tłok. — Chyba zwolniło się trochę miejsca.

— Nie widać — stwierdziła, wychwytując w plątaninie ciał pyszczki wszystkich ryb, które rzuciły jej się w oczy poprzednio i kilka całkowicie nowych. — Mam za to wrażenie, że jest ich więcej.

Wbrew temu, co powiedziała, w tym samym momencie oderwała się od drzwi i podpłynęła do zebranych. Luke dołączył do niej chwilę później, przepychając się między pozostałymi karpiami, z których każdy chciał być jak najbliżej obiektu. Natomiast zainteresowanie nim stale rosło, przypadkowi przechodnie zatrzymywali się, by zobaczyć, co wywołało takie poruszenie, a ci, którzy byli tutaj wcześniej, widząc to, nie zamierzali opuścić swoich miejsc, tym samym bezustannie napędzając to błędne koło.

Zlokalizowanie siostry i droga do niej, choć krótka, przysporzyła mu wiele nerwów, a gdy w końcu udało mu się przystanąć obok, zobaczył, że jej wzrok zawisł na jednym konkretnym fragmencie tekstu i nie przesuwa się dalej. Przeczytał go, mimo że będąc od świtu na płetwach, zdołał zrobić to już z dobre cztery razy. Wciąż robiło to samo wrażenie, wydawało się tak surrealistyczne, że aż śmieszne. Karpie mogły od razu uznać całe ogłoszenie za żart i wrócić do swoich obowiązków, szybko o nim zapominając. Z drugiej strony każdy lubi czasem pomarzyć, nawet jeśli są to marzenia przepełnione dziecinną naiwnością, nic nas one nie kosztują, nie ma w nich też nic groźnego, a zawsze jest cień szansy na to, że okażą się prawdziwe. Romelle musiała myśleć podobnie, ponieważ pierwsze zdanie, które wypowiedziała, gdy wreszcie skończyła czytać, brzmiało:

— Kogo na to stać?

<CDN>

Od Leona CD. Romelle – „Morderczy Ogrodnik” cz. 4

— Ale nic się nie martw, nie skromnie przyznam, że masz ze sobą mistrza w tej dziedzinie. Każdy kto kiedykolwiek widział mnie w akcji woła na mnie "Leon pogromca szkodników" – wymawiając nazwę, przybrałem bohaterską postawę, ukazując swą wielkość. Potem wskazałem kierunek, w którym znajdowała się szopa. – Kiedyś obok mojego domu pojawił się pluskolec. Kojarzysz może te małe stworki? – zapytałem, a samica pokiwała głową, wiec pominąłem opis tego małego owada, który chociaż ma ładne, duże oczka, pasujące do słodkiego konika morskiego, potrafi tak ukuć i wpuścić w ciebie jad, że drętwiejesz na dobę. – Chciałem tylko posprzątać, bo mi kwiatek spadł z okna i cała doniczka się rozbiła na kawałki. No i tak płynę i widzę, że coś się porusza przy tych kawałkach muszli. – wypłynęliśmy ze sklepu i skierowaliśmy się na jego tył, aby znaleźć szopę. – Podpływam bliżej i widzę jakiś brązowy odwłok z długimi nóżkami. Na początku pomyślałem, że moja doniczka dostała nóg i przyjdzie się zemścić, ale zaraz zza niej wyskoczył pluskolec – znaleźliśmy szopę. Otworzyłem drzwi i zajrzałam do środka, wyciągając z niej siatkę, grabię, wiadro i motyczkę. Motyczkę podałem samicy.

- Mówię ci, mogłem wtedy zginąć, gdyby mnie sparaliżował swoim jadem, to pewnie już nikt by mnie nie znalazł – stwierdziłem. – Ale jak zacząłem rzucać w jego stronę te odłamki doniczki i w sumie wszystkiego, co znalazłem pod płetwą, to jakoś uciekł – skończyłem opowieść i zerknąłem na samice, która wciąż miała ten sam wyraz twarzy, odkąd właścicielka opuściła lokal. – Ale na szczęście pływaki są mniej groźne. Znaczy może bardziej agresywne, ale one nie mają jadu, który cię sparaliżuję. W sumie, to mają tylko krótkie żuwaczki, łatwo powinno nam z nimi pójść – dodałem jeszcze, a Romelle tylko mruknęła coś pod nosem, dając mi znać, że mnie słucha. Przez moment zacząłem się zastanawiać, czy za bardzo się nie rozgadałem, w końcu ona wcale się nie odezwała, ale gdy dopłynęliśmy do ogrodu, przestałem o tym myśleć.

- Jaki jest plan? – zapytała, a ja tylko podrapałem się płetwą po brzuchu.

- Plan? – zapytałem samego siebie, wiedząc, że nigdy nic nie planowałem.

- Jak chcesz je złapać?

- Trzeba je wygonić z tych roślin, a potem trzymając siatkę z obu stron, łapiemy ile się da – wymyśliłem na szybko. Lekarka tylko pokiwała głową nieprzekonana co do pomysłu i spojrzała na ogród. – No dobra, im szybciej to zrobimy, tym większa szansa, że nas nie zaatakują stadem – rzekłem i chwyciłem grabię. Podpłynąłem do roślin i zacząłem je z daleka poruszać, delikatnie, żeby ich nie uszkodzić, ale głęboko i szybko, aby wykurzyć szkodniki. Gdy pierwszy z nich wyskoczył na mnie z wyciągniętymi czułkami, samica ruszyłem na drugą stronę i także zaczęła przeczesywać rośliny. Uniknąłem ataku i szybko zacząłem budzić resztę.

- Wyglądają jak zmutowane krewetki, prawda? – zaśmiałem się i poczułem, jak coś udziabało mnie w ogon. Krzyknąłem i podpłynąłem do góry, spoglądając na dół i widząc, jak jeden z nich patrzy w moją stronę z radością w oczach, że mnie ugryzł. Ruszyłem na niego z grabiami, a ten uciekł na boki. Okazało się, że nie za bardzo się bały naszej broni. – Chodź po siatkę – powiedziałem do niej, kiedy większość larw znajdowała się na piachu, nie schowana w zieleni. Chwyciliśmy siatkę z obu stron i płynęliśmy w kierunku pływaków. Parę złapaliśmy, a niektóre uciekły. Te, co udało nam się schwytać, wrzuciliśmy do wiadra, które przykryłem pokrywką, zrobioną w dużej muszli.

- Trochę ich jest – odezwała się Romelle, a ja jej przytaknąłem.

- Dobrze chociaż, że są takie małe – wtedy zobaczyłem, jak dwa z nich ruszyły w naszym kierunku. Były tak blisko, że jedyne, co wtedy mogłem zrobić, to uciec w górę (z piskiem). Kiedy ja się trzymałem bliżej sufitu, Romelle obserwowała, jak moje machnięcie ogonem je odepchnęło do tyłu.

- Chyba mam pomysł – odezwała się, a ja spojrzałem na nią zaciekawiony.

Zgodnie z jej planem przywiązaliśmy siatkę do półek tak, że rozciągała się przez cały ogród. Naszym zadaniem było wykurzenie szkodników z ukryć, a następnie odepchnięcie ich w stronę siatki, za pomocą ogonów. Wystarczyło kilka mocniejszych uderzeń ogonem, które wzburzało wodę i odpychało ją razem z pływakami, w kierunku siatki. Wtedy szybko się ją zbierało i wrzucało szkodniki do wiadra.

<Romelle?>

Od Romelle - "Wszystkie drogi prowadzą do..." (Labirynt cz.6)

Czuła się dziwnie. Wspomnienia poprzednich dni stały się niewyraźne, jakby wszystko, co do tej pory przeszła było jednym wielkim snem, wymysłem jej mózgu. Nie mogła nazwać tego stanu negatywnym, ani też pozytywnym, coś podobnego musieli odczuwać ludzie, korzystający z różnego rodzaju symulacji ekstremalnych atrakcji. W ich przypadku wystarczyło zdjąć okulary wirtualnej rzeczywistości i momentalnie powracali do tej prawdziwej. Ona jednak okularów nie nosiła, nie była również świadoma tego, że otaczający ją świat być może wcale nie istnieje, a wydarzenia, których była świadkiem, są niezwykłym efektem zatrucia organizmu toksyczną substancją. Płynęła dalej. Atmosfera niespodziewanie stała się bardzo podniosła, wszystkie wibracje, odgłosy, prądy i zapachy wydawały się łączyć w jedno, prowadząc ją lazurową ścieżką, prosto do... no właśnie, czego? Co takiego czekało na nią w środku labiryntu? Czy wynagrodzi jej poświęcony na wyprawę czas, rany i stracone nerwy? A może nie znajdzie tam niczego pożytecznego i będzie musiała zadowolić się notatkami oraz faktem, że przetrwała? Im bliżej centrum jaskini była, tym więcej wątpliwości w niej narastało. 

Jednak wszystkie zostały rozwiane w jednej krótkiej chwili. Stanęła między rzeźbioną ościeżnicą, kończącą tunel i tkwiła tak, dopóki jej oczy nie przyzwyczaiły się do olbrzymiej ilości jaskrawych barw, wypełniających przestrzeń. Zajęło jej to chwilę, lecz nawet gdy jej wzrok przywykł już do nowego otoczenia, nadal nie ruszyła się z miejsca, tym razem z wrażenia, jakie wywarł na niej widok. Rozpościerała się przed nią nie łąka, nie las, a cały biom wypełniony roślinami, których nie znała, dźwiękami, których nie słyszała oraz zapachami, których nigdy wcześniej nie czuła. Kwiaty, zdecydowanie górowały nad pozostałymi elementami krajobrazu, osiągając monumentalne wielkości, zdolne pomieścić w swoim wnętrzu niemałej postury karpia. Ich płatki były miękkie, jednak bardzo wytrzymałe, idealnie nadawałyby się na poduszki. Koi początkowo niepewnie poruszała się między nimi, trzymając płetwy przy sobie, jakby z obawy, że zbyt impulsywny dotyk może je zniszczyć. W końcu udało jej się przełamać i ułożyła się wygodnie na roślinie do złudzenia przypominającej stokrotkę. Syknęła, czując ból gdzieś w okolicy płetwy grzbietowej, gdy jej tułów zderzył się z śródkwieciem rośliny. Chciała zmienić pozycję, jednak gdy tylko podniosła wzrok, zamarła w bezruchu. Poprzednio niezbyt zwracała uwagę na wygląd ścian miejsc, którymi akurat przepływała, ot co, szare mury okazjonalnie wypełnione kryształami. Mogła pominąć pewne niuanse, aczkolwiek była pewna, że jeszcze nie widziała czegoś podobnego do tego, co pokrywało elewacje tej części groty. A pokrywały ją, wyraźnie odznaczające się na granatowym tle, błyszczące obrysy ryb, które, jak jej się wydawało, skądś znała. Jeden z nich przedstawiał młodą koi stojącą naprzeciwko trzech rozgałęzień korytarza, drugi większego od swojej poprzedniczki karpia, za którym znajdował się rysunek księżyca, natomiast na trzecim widniały dwie dość podobne do siebie samice. Pierwsza wyraźnie próbowała dotknąć swojej towarzyszki, co nie udawało jej się, ponieważ płetwa, którą chciała chwycić kończynę ryby, rozpływała się w jej wnętrzu. Na tym obrazie zatrzymała się nieco dłużej. Dostrzegła, że zarys tej drugiej jest bledszy i bardziej rozmyty, następnie ponownie skierowała spojrzenie na karpicę po jej lewej stronie. Smukłe ciało, długie płetwy oraz spiczasto zakończona płetwa grzbietowa, była już niemal pewna, że widziała tę osobniczkę i to nawet nie raz, lecz jak na złość nie mogła sobie przypomnieć kiedy, gdzie i z jakiej przyczyny. Myślała nad tym długo, ale nieskutecznie, wciąż jedynym, co mogła o niej powiedzieć, było to, że z jakiegoś istotnego powodu ją znała. Zrezygnowała z dalszego przyglądaniu się samicy pewna, że w końcu prędzej czy później i tak znajdzie odpowiedź na to pytanie, a natarczywe świdrowanie oczami wizerunku ryby raczej nie sprawi, że na ścianie pojawi się jej imię. Powędrowała więc wzrokiem dalej, a przez to, co zobaczyła, omal nie spadła z kwiatka. Otworzyła szerzej pyszczek, widząc na murze obraz, przedstawiający leżącego brzuchem do góry na gigantycznym kwiecie karpia. Chyba nie trudno było się domyślić, kim dokładnie owa ryba była. Medyczce nie dane było długo napatrzeć się na swoją podobiznę, ponieważ wkrótce widok przesłonił jej złoty pyłek, pochodzący z rośliny nad nią. Otrzepała się z niego, a w międzyczasie rycina zmieniła się. Aktualnie była na niej zmizerniała ryba, poruszająca się z wielkim trudem naprzód. Ponownie spojrzała na poprzednie wizje i dostrzegła, że one również uległy zmianie, co więcej wydawały się lekko poruszać. Znowu poczuła na ciele drobinki pyłu, tym razem jednak nie pozbyła się ich. Wydała z siebie coś pośredniego między westchnięciem a ziewnięciem i ułożyła się wygodniej na płatkach, czując, że dopada ją zmęczenie. 

— Luke mi nie uwierzy — szepnęła, patrząc znużonym wzrokiem na karpia uwięzionego w bryle lodu, który zajął miejsce młodej koi — zdecydowanie nie uwierzy. 

Następnie oddała się w objęcia Morfeusza.

<Koniec>

Gratuluję! Twoja przygoda w Labiryncie została zakończona!

Od Romelle - "Tam gdzie woda mieni się lazurem" (Labirynt cz.5)

Czerwień o odcieniu karminu wyraźnie odznaczała się, na tle wypełnionego białym piaskiem dna. Drobne nici wiły, skręcały i ostatecznie, formowały się w okrągło zakończone kształty. Miały różne długości i stopnie nasycenia barwy, lecz tym, co je ze sobą łączyło, była para ledwo widocznych gałek ocznych, która stanowiła wykończenie czułek. Było ich całe mnóstwo, Romelle nawet nie chciała wiedzieć, jak wyglądałby korytarz, gdyby nagle wszystkie te istoty postanowiły opuścić swoje miejsce i wyjść jej na spotkanie. W zasadzie nie zamierzała nawet zbliżać się do nich, aby nie dawać im niepotrzebnych powodów do ataku. Kraby miały szczypce zdolne przeciąć ją na pół, grube pancerze, których przebicie było wyzwaniem nawet dla najbardziej zaciętych wojowników Zbiornika. Miały większą posturę, więcej siły i siebie nawzajem, a mowa tu nie tylko o tych skorupiakach, ale również o innych wodnych drapieżnikach, które mogły być nawet gorsze od nich. Ciało koi było delikatne, łuski kruche, a jej umiejętności walki ograniczały się do podstawowej samoobrony, na której lekcje uczęszczała obowiązkowo jeszcze jako narybek. Preferowała bardziej pasywny tryb życia, więc nie przejmowała się zbytnio swoimi zdolnościami w tym zakresie. Chciała koić ból, nie go zadawać. Jednak z każdą nową przeszkodą, każdą przebytą drogą coraz poważniej brała pod uwagę zapisanie się na jakieś szkolenie organizowane przez wojsko dla cywilów, gdy tylko dojdzie do kresu swojej wyprawy. Może to zabrzmieć kuriozalnie, lecz czuła w ościach, że powoli zbliża się koniec. Koniec włóczenia się w samotności po pustych korytarzach, koniec pływania ze świadomością, że w każdej chwili może zostać zgnieciona, zjedzona lub uwięziona. Koniec pisania notatek na kawałku kory, koniec oznaczania punktów kontrolnych i przede wszystkim koniec diety złożonej z suszonych wodorostów. Wróci do domu, może podrzuci Leonowi rośliny i ryby, które znalazła poprzednio, odwiedzi w końcu rodziców, co z rozmaitych powodów długo odwlekała, zapyta Aurę o to, co się działo, gdy jej nie było i wróci do codzienności. Tak, to brzmi, jak dobry plan. Dobry i niestety odległy, ponieważ mimo wszystko jedyną widoczną drogę nadal blokowały jej niezbyt dyskretnie ukryte odnóża potworów. 

Skierowała się do tyłu, rozglądając się na boki w poszukiwaniu jakiejś szczeliny, prowadzącej do kolejnego rozgałęzienia tunelu. Po pewnym czasie ujrzała pęknięcie w ścianie, za którym, gdy do niego podpłynęła, widać było więcej wolnej przestrzeni. Udało jej się bardziej rozłupać nadniszczoną już skałę, w okolicy dziury, tak by można było nie tylko przecisnąć przez nią oko, a wszystkie części rybiego ciała, prócz wypełnionej po brzegi torby, z której przemieszczeniem siłowała się jeszcze kilka długich minut. Szlak w zasadzie nie różnił się niczym od tego, z którego przyszła, posiadał ten sam kolor ścian, te same niewielkie kryształy oświetlające okolicę, to samo dno. Powoli zaczęła niepokoić się, czy aby nie trafiła do innej części pierwszego tunelu i czy poruszając się przed siebie, ponownie nie zastanie na jego końcu grupy czerwonych drapieżników. Na jej szczęście tak się nie stało, w pewnym momencie część drogi zablokowały jej kolejne żyjątka, tym razem jednak błękitne. Były mniejsze od swoich purpurowych kuzynów, mniej liczne oraz zdecydowanie wolniejsze. Może gdyby się wystarczająco postarała, udałoby jej się bezpiecznie je ominąć, co prawda nie znała zakresu ich ruchów i nie mogła wiedzieć, jak zareagują jeśli ją wyczują, jednak była dobrej myśli, na dodatek wodząc wzrokiem po pomieszczeniu, nie zdołała zobaczyć już żadnego innego przejścia. Dla bezpieczeństwa wzięła w płetwę jeden z ostrzejszych odłamków skały i skierowała się w stronę stworzeń, trzymając się możliwie jak najdalej nich, co nie było wcale takie proste, ponieważ tkwiły zakopane w piasku, trzymały się ścian i zwisały z sufitu, więc jedynym wyjściem było lawirowanie między ich odnóżami centralnie pośrodku korytarza. Płynęła powoli, koncentrując się na lazurowej plamie wody widocznej przed nią. Kilka razy jej ukryte pod blaszkami serce zabiło szybciej, gdy przypadkiem dotknęła płetwą czyjegoś pancerza, lecz skorupiaki zdawały się tego nie poczuć, spoczywając w bezruchu i jedynie od czasu poruszając skrzypcami. Koi nabrawszy pewności siebie, przyspieszyła. Już widziała przed sobą czystą, pozbawioną wszelkich istot przestrzeń, mogła dotknąć błękitu tamtejszej wody, wystarczyło wyciągnąć płetwę. Minęła chwila, a jej ciało znalazło się w bezpiecznym miejscu, przystanęła na sekundę, chcąc odpocząć i wtedy poczuła szarpnięcie. Odwróciła się i zobaczyła swoją torbę w uścisku kraba, ten przyciągnął ją do siebie, wprawiając w ruch również brązowooką, która pasek od bagażu trzymała w lewej płetwie, przewieszony przez ciało. Momentalnie zapragnęła się z niego uwolnić, jednak przez zbyt gwałtowne manewry zamiast tego jeszcze bardziej się w nim zaplątała, a stwór był coraz bliżej. Próbowała płynąć w drugą stronę, jednak napastnik okazał się silniejszy niż się spodziewała. Nie widząc innej opcji, odcięła rzemyk za pomocą wcześniej zabranego kamienia, opór ją opuścił, tym samym wytrącając skorupiaka z równowagi. Wypuścił torbę, która nadawała się teraz jedynie do wyrzucenia, tak samo, jak jej zawartość, nie licząc pliku kory, który jakimś cudem nie skruszył się pod naciskiem jego skrzypiec. Romelle w zawrotnym tempie chwyciła go i porzucając resztę ekwipunku, popędzana prądem uciekła przed siebie, prosto w stronę (jak miała nadzieję) ostatniego etapu ekspedycji.

<CDN>

Gratuluję! Twoim ostatnim zadaniem jest:
"Znajdujesz łąkę pełną wielkich podwodnych kwiatów, w które nawet karp się zmieści."

Od Romelle - "Słodko-gorzki smak radości" (Labirynt cz.4)

3 dni, 72 godziny, 4320 minut lub 259 200 sekund. Nie ważne, w jakiej jednostce go wyrazimy, dokładnie taki czas Koi podała, jako prawdopodobny okres całkowitego wykorzystania posiadanego przez nią pokarmu. Być może nie dokładnie odmierzała dzienne racje żywności, przeliczyła się, jeśli chodzi o jego ilość lub rzeczywiście spędziła w ciemnym tunelu znacznie więcej czasu, niż jej się wydawało (wszak już dawno przekonała się o tym, że to skryte przed światem miejscem rządzi się swoimi własnymi prawami) w każdym razie pewne było jedno — jedzenia zabrakło, a nowo odkryta przez nią ścieżka, ciągnęła się niemiłosiernie i najwyraźniej w najbliższym czasie nie zamierzała się skończyć. 

Płynąc w całkowitym mroku, karpicę zaczęło ogarniać zmęczenie, które jednak pozostawało niczym przy nieznośnym uczuciu głodu, coraz wyraźniej dającego się jej we znaki. Miała wrażenie, że doszła już do tego stanu, w którym wygłodzony organizm zaczyna trawić sam siebie, jej pozostałe zmysły wyostrzyły się, zastępując samicy słaby wzrok, przez co nawet niepozorny ruch wody, wywoływany przez jej własne płetwy, stał się dla niej uciążliwy. Aczkolwiek najgorsza w tym wszystkim była kusząca woń, towarzysząca jej, ilekroć tylko zbliżała się do bocznych ścian kanału. Mąciła rybie w głowie, która, mimo że wyraźnie ją czuła, nie mogła w żaden sposób zbliżyć się fizycznie do stworzenia lub rośliny, od której pochodziła, no chyba, że nagle otrzymałaby zdolność przenikania przez ściany, lecz takiej możliwości Roma z oczywistych powodów nie przewidywała. Włóczyła się więc blisko dna, chcąc nie chcąc powoli przywykając do braku światła i żołądka, próbującego wyrwać się z wnętrza jej ciała, o ile w tym przypadku można w ogóle mówić o przyzwyczajeniu.

Po pewnym czasie i ten szlak zaczął się zmieniać. Nie pojaśniał ani się nie poszerzył, niemniej jednak z jego podłoża zaczęły wyrastać pojedyncze łodygi nieznanych dotąd Medyczce roślin. Myśląc bardziej brzuchem, aniżeli głową, popędziła je zerwać i już wkrótce zapełniła swoją świecącą pustkami torbę, całą masą prostych szkarłatnych liści. Następnie dołączyły do nich drobne rybki, mniejsze nawet od bystrzyków. Ponownie ich konkretny gatunek nie był jej znany. Ciemność uniemożliwiała Romie przyjrzenie się wyglądowi swoich nowych zdobyczy, ale gdy po dokładnym ich obwąchaniu nie wyczuła w nich żadnych charakterystycznych dla trujących roślin składników, a jej organizm po raz kolejny postanowił dać o sobie znak, podjęła się zadania wypróbowania łupów. Wzięła kęs pożywienia i zaczęła powoli go przeżuwać, aby w razie potrzeby szybko się go pozbyć. Zarówno ryby, jak i liście miały specyficzny słodko-gorzki smak, który o dziwo wyjątkowo jej pasował. Odczekała trochę czasu, zanim wzięła do pyszczka kolejną porcję. Nie był to co prawda długi okres, po którym mogłaby zauważyć pierwsze efekty uboczne, lecz w jej mniemaniu zakłóconym przez niezaspokojony apetyt, w zupełności wystarczał. Nie zrobiła się neonowo żółta ani nie porosła sierścią, a to już coś. Zamiast tego, z każdym kolejnym gryzem jej humor widocznie się poprawiał, nie czuła już głodu, jego miejsce zajęła pogoda ducha. Koi mogła przysiąc, że w życiu nie czuła się bardziej szczęśliwa, radość wręcz rozlewała się po wnętrzu ryby, obejmując swoim zasięgiem każdą, nawet najmniejszą, komórkę jej ciała. Tunel, mimo że w rzeczywistości nie zmienił się prawie wcale, momentalnie stał się dla niej bardziej przystępnym miejscem, wydawało jej się, że strefa dzieli z nią ten stan upojenia, kołysząc się w rytm muzyki, która nagle zaczęła krążyć jej po głowie. W pewnym momencie Romelle, nie zwracając uwagi na otoczenie, zaczęła nucić piosenkę, o której wcześniej myślała, raz po raz przerywając ją nagłymi atakami chichotu. Nie mogła powstrzymać się od uśmiechu, widząc szczerzące się do niej małe rybki, te same, które jeszcze kilka chwil temu musiały patrzeć jak pozostali przedstawiciele ich gatunku, giną w dużo większym ciele Medyczki. Dałaby sobie płetwę uciąć, że jedna z nich właśnie puściła jej oczko. Śmiała się na widok, zniekształconych ścian korytarza, śmiała zataczając się i obijając sobie boki o kamienne mury, śmiała patrząc na własne płetwy, i żadna siła nie mogła zmusić jej do zaprzestania wykonywania czynności. Jak się okazało było to błędne przekonanie, ponieważ już wkrótce do reszty otumaniona karpica, nie przejmując się światem wokół niej, wpadła na wystającą z podłoża część skały, wytoczyła się z tunelu i w pozycji do góry płetwami wypłynęła na otwartą przestrzeń. Nie prędko zmieniła ułożenie, przyglądając się z innej perspektywy pomieszczeniu, w którym się znalazła. W końcu zmuszona była jednak przybrać standardową pozę, ponieważ od wiszenia głową w dół zaczęło robić jej się niedobrze. Wcześniejsze uczucie błogości powoli ustępowało, a z każdą chwilą brązowooka coraz bardziej uświadamiała się, co się z nią działo. Spojrzała intuicyjnie na zawartość swojej torby, która przestała się do niej zalotnie uśmiechać. Wyjęła plik kory i pokrótce opisała stan, w którym jeszcze przed chwilą trwała, na tyle, na ile pozwalała jej nieco zamglona pamięć. Jednocześnie przypomniała sobie słowa swojej dawnej nauczycielki o tajemniczych roślinach, zasada była prosta, nie znasz — nie jedz. Mogłoby się to wydawać oczywiste, jednak bądźmy szczerzy, w kryzysowych sytuacjach każdemu zdarza się odrzucić w niepamięć nawet najbardziej podstawowe reguły. Brązowooka nawet nie zwróciła uwagi na to, że jej pyszczek dalej wykrzywiał się w pogodnym uśmiechu. Taki świat był piękny. Lecz wyimaginowana rzeczywistość wytworzona przez środki psychotropowe nigdy nie zastąpi prawdziwego życia, a w swojej utopii potrafi być równie, jak nie bardziej niebezpieczna. Romelle postanowiła po powrocie do ławicy, pokazać swoje zdobycze botanikom, może przy ich pomocy udałoby jej się dowiedzieć więcej na ich temat. Nim się obejrzała, ponownie znalazła się wśród prostych i wysokich ścian, jednak nie narzekała już na wystrój wnętrza, wręcz przeciwnie, miała wrażenie, że zanim dotrze do końca labiryntu, zdoła polubić tę prostotę.

<CDN>

Gratuluję! Twoim kolejnym zadaniem jest:
"Twoją drogę przecina masa czerwonych nici - są to czułki morskich stworzeń, które jeśli Cię poczują, momentalnie Cię złapią i zjedzą. Jeśli Twoja zwrotność wynosi >5, możesz przepłynąć pomiędzy nimi. W innym wypadku szukaj innej drogi."

Od Romelle - “Kulki, światło i smok” (Labirynt cz.3)

Kolejne pomieszczenie, do którego trafiła, miało kształt ośmiokąta, wysoki na sześćdziesiąt stóp sufit, na którym niczym gwiazdy migotały liczne kryształy, ściany z wyżłobionymi równej wielkości okrągłymi otworami, będące prawdziwym koszmarem cierpiących na trypofobię oraz wielką rzeźbę przedstawiającą pysk smoka, znajdującą się naprzeciwko wejścia do komnaty. Nie przypominał znanych mieszkańcom ławicy boskich Koi No Ryuu, jego łeb był masywniejszy, wychodziła z niego para krętych rogów, nozdrza mimo kamiennej postaci zdawały się buchać parą, a samo spojrzenie budziło uczucie grozy i niepokoju. Jego oczy wykonane były z rubinów, pazury świeciły szczerym złotem, natomiast czoło monumentu zdobił diament, który choć niewielki, błyszczał najjaśniej spośród, znajdujących się w pokoju rzeczy. Gdy ryba zbliżyła się dostatecznie blisko, odkryła również, że posadzka wypełniona jest masą szklanych bezbarwnych kulek, a figura poza funkcją dekoracyjną pełniła również rolę drzwi do następnego miejsca, obecnie zasłoniętych marmurowymi zębami gada.

Medyczka rozejrzała się dookoła w celu wyłapania potencjalnych zagrożeń, lecz tym razem teren, w którym się znalazła, okazał się rzeczywiście pozbawiony drapieżników, a jedyne niebezpieczeństwo dla samicy mogło stanowić zawalenie się sklepienia lub śmierć głodowa. Nadal zachowując ostrożność, podpłynęła do podłoża i wzięła w płetwy jedną z kul. Byłyby niemal przezroczyste, gdyby nie światło, które odbijało się od ich powierzchni kaskadą barw. Szybko pożałowała swojej decyzji, ponieważ gdy tylko jej kończyna dotknęła powierzchni przedmiotu, właz wyjściowy bezpowrotnie zasłoniła kamienna ściana, a całą ideę oznaczania przez samicę przebytej drogi szlag trafił. Próżne były jej starania, próba przesunięcia zapory, znalezienie innej powrotnej ścieżki, wszystko spełzło na niczym. Została uwięziona w odizolowanej od reszty jaskini, sali z ekwipunkiem, w który wliczały się kawałek kory i kilka niewielkich pojemników suszonych alg, które przy odpowiednim dawkowaniu mogły wystarczyć jej na maksymalnie trzy dni. W posępnym nastroju opadła na grunt i niemrawo zaczęła przeglądać kulki w poszukiwaniu jakiejś wskazówki, czegoś, co pozwoliłoby jej wybrnąć z nieprzyjemnej sytuacji, bo musiało być z niej jakieś wyjście. Romelle nawet nie przyjmowała innej opcji. Nie zginie, nie dziś i nie w taki sposób. Odkąd przekroczyła progi labiryntu,  prawie udało jej się zostać zmiażdżoną i pożartą, w porównaniu z tymi przypadkami, obecny stan rzeczy wydawał jej się nieironicznie śmieszny. Niestety pomimo swojej zawziętości czas mijał, a ona wciąż tkwiła w grocie, bez żadnego widocznego postępu. Próbowała układać kule w różne wzory, wkładać w każdą możliwą wypustkę, ustawiać je w specyficznych miejscach, podrzucać, przyglądać się ich wnętrzu, a nawet rozgryźć chroniącą je powłokę — nieskutecznie. W końcu zirytowana chwyciła jedną z nich i w przypływie gniewu, rzuciła nią o ścianę. Ta natomiast zamiast rozbić się lub stoczyć z bariery, utkwiła w jednym z zagłębień i podchwytując wiązkę światła z przeciwległego końca sali, skierowała ją prosto w oczy koi, chwilowo ją oślepiając.

Samica doszła do siebie z zamiarem oddalenia się od podłogi, gdy do jej głowy zawitał nowy pomysł, wykorzystujący pryzmatyczne właściwości kulek. Gdyby miała głębszą wiedzę z zakresu fizyki, większy móżdżek lub po prostu nie była rybą, może zwróciłaby bardziej szczególną uwagę na to jakim cudem z takim kształtem, a w dodatku pod wodą, przedmioty działały nie gorzej od najlepszej jakości nikoletii; jednak w obecnej formie i stanie, Romę interesowało to równie mocno, co jeżowce sztuka latania, toteż z nową nadzieją zaczęła przemieszczać się od ściany do ściany, wkładając przedmioty do odpowiednich miejsc. Powstała w ten sposób sieć świateł przypominała lasery, które może i nie posiadały dokładnie takich właściwości, jak te obecnie znane ludziom, lecz będąc na dłuższą metę w kontakcie z nimi, również można było solidnie się poparzyć, czego Romelle chcąc nie chcąc doświadczyła osobiście. Co prawda nie należała do jednej z tych ryb, które poświęcały dobre pół życia na dbanie o swój wygląd, jednak jeśli miała być szczera, trochę obawiała się tego, co może zobaczyć, gdy ta wyprawa się skończy.

Żarłocznie pochwyciła w płetwę ostatnią szklaną kulkę i wsunęła ją do wklęsłości naprzeciwko pyska smoka. Promień przez nią przechodzący przeszył przestrzeń, rzucając blask wprost na diament, dekorujący jego czoło. Teren w pobliżu figury zadrżał, z murów wydobywały się delikatne wibracje, a drobinki piasku poczęły unosić się wokół posągu. Paszcza potwora zaczęła się otwierać, tworząc nowe, skryte w mroku przejście. Samica pokonała długość komnaty, ominęła kły rzeźby i zniknęła w cieniu jego podniebienia. W pewnej chwili usłyszała w tyle odgłos, zderzających się ze sobą przedmiotów. Nie patrząc wstecz  uznała słusznie, że przejście ponownie się zamknęło, lecz tym razem nie miało to dla niej aż tak wielkiego znaczenia. Pozostawiła w tyle dawne troski, wokół siebie miała bezkresną ciemność, a przed sobą nowy cel.

<CDN>

Gratuluję! Twoim kolejnym zadaniem jest:

"Kończy Ci się prowiant, z tej racji jesteś zmuszony zapolować na małe stworzenia przemykające po dnie albo zebrać jadalne rośliny."

Od Romelle CD. Leona - "Morderczy Ogrodnik" cz.4

Karpica zmierzyła wzrokiem zawartość swojego schowka, kolejno odhaczając w notatniku posiadane składniki. Minęło sporo czasu nim ostatni raz uzupełniała zapasy więc korzystając z braku ważniejszych rzeczy do zrobienia, postanowiła w końcu się za to zabrać. Doświadczenie nauczyło ją, że nie należy polegać wyłącznie na asortymencie szpitala, który z resztą jak twierdziła, był mocno ograniczony. Poza chorymi cierpiało z tego powodu również mieszkanie Medyczki, które od wewnątrz przypominało bardziej niechlujny składzik wypełniony po brzegi zakonserwowanymi glonami i przestarzałymi urządzeniami aniżeli dom, do którego wraca się by zapomnieć o pracy. Przebywając tam odnosiło się skrajnie przeciwne wrażenie.

– Undaria - tutaj. Arame, listownica japońska, kelp, wielkomorszcz - są. Rogolistnik i Elodea - jest i... –spojrzenie ryby zatrzymało się na świecącej pustkami półce, na której powinny znajdować się łodyżki rośliny. Zaznaczyła pozycję na liście i wróciła do dalszego wykonywania czynności, podczas której do grona brakujących elementów dołączyło jeszcze kilka pospolitych kwiatków. Samica wypłynęła na zewnątrz z zamiarem dokończenia pracy. Nigdy nie lubiła zostawiać obowiązków związanych z zawodem na później, uczynnie praktykowała zasadę "Jeśli masz coś zrobić, zrób to teraz" podejmując się jakiegoś zadania niewiele potrafiło odwieść ją od jego ukończenia. 

O ile znalezienie w Zbiorniku wyżej wspomnianych rzeczy nie sprawiło jej większej trudności, tak w przypadku moczarki był jeden dość spory problem. Romelle zależało głównie na kwiatach Elodeii, które ze względu na obecną porę roku nie zdołały jeszcze zakwitnąć. Zatrzymała się, myśląc nad rozwiązaniem problemu i wnet przypomniała sobie słowa Ogrodnika. Skłamałaby mówiąc, że zastanawiała się nad skorzystaniem z propozycji samca, jednak w obecnej sytuacji nie widziała innej opcji, czekanie do maja niezbyt jej odpowiadało, a korzystając ze sposobności mogła sprawdzić czy koi stosuje zalecone przez nią lekarstwa. Wróciła zatem do pokoju, zabierając ze skrytki tuzin pereł i ruszyła w stronę kwiaciarni, w której miała zamiar otrzymać kilka ususzonych pąków rośliny. Minęła główne centrum ławicy, pomniejsze sklepy i szkołę, z której dochodziły ożywione głosy uczniów. W jednej z sal ktoś właśnie recytował jakiś stary wiersz, w kolejnej nauczyciel tłumaczył zagadnienia związane z historią, a w jeszcze innej grobową ciszę przerywał poddenerwowany głos ewidentnie należący do Jitonga. Niedaleko placówki zgodnie z twierdzeniem karpia znajdował się średniej wielkości budynek, którego funkcja wypisana była eleganckimi literami nad wejściem. 

Gdy tylko przekroczyła próg do jej nozdrzy dotarł intensywny zapach mieszanki różnego rodzaju roślin. Wnętrze kwiaciarni było schludne, a jednocześnie bardzo przytulne, każdy element wyposażenia zdawał się idealnie komponować z otoczeniem, równocześnie nie ginąc w gąszczu przedmiotów. Architekt wykonał kawał dobrej roboty. Brązowooka rozglądała się po pomieszczeniu w poszukiwaniu charakterystycznej aparycji Ogrodnika, kiedy przed jej oczami ni stąd, ni zowąd zmaterializowała się pulchna samica w średnim wieku.

– Witam, mogę w czymś pomóc? – miała melodyjny głos i przyjazny wyraz twarzy.

– Szukam jednego z ogrodników, ciemnofioletowe łuski, długi ogon – zamilkła na moment, próbując przypomnieć sobie więcej szczegółów na temat wyglądu samca – jeśli się nie mylę ma różnobarwne tęczówki. Chciałam sprawdzić, jak się czuje, ale jeśli jest zajęty nie będę przeszkadzać.

Kwiaciarka intensywnie nad czymś myślała, patrząc na nią ze skupieniem, po czym na jej pyszczku pojawił się wyraz zrozumienia.

– Ach no tak, Leon – powiedziała z mieszanką współczucia i rozbawienia – opowiadał mi o tym co mu się przydarzyło. Tyle razy powtarzałam mu, żeby czasami zwolnił i bardziej na siebie uważał, ale on nadal swoje, niech mnie rekin pożre, jeśli przez swój temperament nie wyląduje w końcu na czyimś talerzu – zaśmiała się – Dziękuję, że się nim zajęłaś, wiem jak wiele cierpliwości wymaga przebywanie z nim sam na sam. To dobry chłopak, ale są chwile, w których mam ochotę zamknąć go w schowku na miotły i nie wypuszczać do następnych zbiorów. Pomyśleć, że omal o nim nie zapomniałam! Nie wybaczyłby mi, gdyby się o tym dowiedział więc niech to zostanie między nami – ponownie wybuchnęła donośnym śmiechem, nie przejmując się tym, że ktoś obcy może ją usłyszeć. Wbrew temu co mówiła o karpiu widać było jak bardzo była do niego przywiązana. Przez cały czas trwania swojego wywodu na temat jego zachowania uśmiech nie schodził jej z twarzy. Romelle mogła jedynie zazdrościć im tak dobrej relacji – no ale chyba trochę za bardzo się rozgadałam, jeśli chcesz się z nim spotkać mogę go zawołać, powinien być w magazynie.

Wyminęła ją i nim Medyczka zdążyła zaprotestować jej głos rozniósł się echem po całym pomieszczeniu.

— LEON, DOKTOR DO CIEBIE! 

— CO?! — ryknął Ogrodnik, zza przeciwległych drzwi.

— NIE ŻADNE "CO?" TYLKO PRZYJDŹ TUTAJ NATYCHMIAST! 

Kilka sekund później samiec obładowany po skrzela paczkami nasion wypłynął przez okrągłe wejście.

— Poza swoim imieniem nic z tego nie zrozumiałem, akustyka w tym miejscu jest straszna — oznajmił, niedbale wrzucając torebki na ladę. Otrząsnął płetwy z piasku, przy okazji łapiąc kontakt wzrokowy z karpicą — O, hej.

Młodsza jedynie uniosła leniwie prawą płetwę w geście powitania. Nagle gdzieś na zewnątrz rozległ się hałas, a głowy całej trójki odwróciły się w stronę źródła dźwięku. 

— To pewnie któryś z moich chłopców — odrzekła właścicielka sklepu zmęczonym głosem. Westchnęła przeciągle, przybrała poważną minę (jeśli nie liczyć wciąż wesołych oczu) i ruszyła ku wyjściu — muszę was na chwilę przeprosić, niedługo wrócę.

— Któryś z jej chłopców? — pytanie opuściło pyszczek czarno-białej zanim ta zdążyła ugryźć się w język.

— Pani Morgoone nazywa tak swojego brata i męża — wyjaśnił wciąż spoglądając na drzwi, za którymi zniknęła ryba. 

— Rodzinny interes? 

— Można tak powiedzieć, ogrodnictwo mają praktycznie we krwi. Gdybyś słyszała z jaką pasją każdy z nich potrafi opowiadać o odmianach i pielęgnacji roślin — odwrócił się przodem do blatu kasy i zaczął układać pojemniki z nasionami w wyżłobionych w nim półkach — Poświęcili naprawdę wiele lat na doprowadzenie tego sklepu do obecnego stanu.

— Rozumiem — mruknęła, rozglądając się po raz kolejny po pomieszczeniu — Muszą czerpać z tego niemałą satysfakcję.

— Satysfakcję? 

— Przeznaczacie czas na zajmowanie się ogrodem, odchwaszczacie, nawadniacie i chronicie uprawy. Niektóre z nich nie przetrwałyby bez waszej pomocy — zaczęła, automatycznie biorąc w płetwy torebki i kładąc je w sposób alfabetyczny na gzymsie — przyczyniacie się do powstania nowego życia. 

Medyczka odkąd tylko pamiętała czuła spory respekt do tego zawodu, sama z resztą początkowi miała zamiar szkolić się w tym kierunku i mimo że jej plany się zmieniły wciąż uważała botanika za jedną z najbardziej niedocenianych kwalifikacji. Odchrząknęła, spoglądając na płetwę ogonową samca, ponownie przybrała wyprany z wszelkich emocji ton i wskazując na niego zapytała:

— Jak się czujesz? 

— Na pewno dużo lepiej niż ostatnio — uśmiechnął się — Początkowo nie byłem pewny tego żelu z apteki, ale po pierwszej nocy naprawdę odczułem ulgę.Wydaję mi się nawet, że dziury stały się mniejsze, ale to chyba tylko złudzenie. Będę jeszcze musiał używać jakichś nowych leków lub maści?

— Nic z tych rzeczy — zaprzeczyła — tym razem to ja czegoś potrzebuję. Macie może na stanie Elodee?

— Powinna gdzieś być — odparł, nurkując w zagłębieniu stoły — wolisz same liście, łodygi czy całość?

— Właściwie zależy mi na kwiatach.

— Kwiatach? — przerwał pracę, przypadkowo uderzając głową o wystającą półkę — W takim razie wybrałaś sobie niezbyt odpowiedni moment na wizytę. Gdybyś poczekała jeszcze te kilka tygodni na pewno coś by się znalazło, ale teraz...

— Gdybym poczekała, sama mogłabym je sobie zerwać. Nie macie żadnych zapasów z zeszłego roku?

— Zapasów czego? — pani Morgoone w widocznie lepszym humorze wróciła do środka.

— Kwiatów moczarki — objaśnił Ogrodnik — tegoroczne zakwitną dopiero za miesiąc lub dwa.

— To rzeczywiście komplikuje sprawę — przyznała, spoglądając nieobecnym wzrokiem w podłoże, co jak zauważyła Medyczka, czyniła, gdy o czymś intensywnie myślała — bez wątpienia nie mamy ich w magazynie, ale mogę odwiedzić starego Artura, z tego co pamiętam lubi kolekcjonować takie rzeczy. 

Problem w tym, że w ogrodzie znowu zalęgły się larwy żółtobrzeżka i jeśli szybko się ich nie pozbędę możemy mieć spory kłopot.

— Mogę się tym zająć — odrzekła szybko samica, na co starsza obrzuciła ją dość wątpliwym spojrzeniem.

— To miłe z twojej strony, ale to praca dla botanika, te szkodniki potrafią być naprawdę nieobliczalne. Chętnie posłałabym Cię samodzielnie do karpia, o którym mówiłam, ale odkąd przez jedną rybę omal nie oślepł, potrafi być bardzo agresywny w stosunku do nieznajomych. Chciałabym Ci pomóc, ale jak sama widzisz chwilowo nie jestem w stanie.

Brązowooka ostatni raz rzuciła okiem na przepraszający wyraz twarzy florystki, wyrzuciła z siebie jakieś słowa zrozumienia i przygnębiona skierowała się do wyjścia. Czy tak miał wyglądać finał jej małej ekspozycji? Była zawiedziona i rozgoryczona i bynajmniej nie chodziło tu o fakt, że nie udało jej się zdobyć rośliny. Koi wprost nie cierpiała, gdy coś szło nie po jej myśli, a jeszcze bardziej poczucia bezsilności, które odczuwała przy każdej porażce. Chwyciła w płetwy klamkę od sklepowych drzwi, w myślach widząc siebie na bujanym fotelu, przewracającą z niecierpliwością kolejne kartki kalendarza. 

Już miała zamiar otworzyć wejście, gdy zatrzymał ją głos Leona.

— A jeśli pomógłbym jej w ogrodzie, mogłaby pani załatwić te kwiatki?

— Możliwe, ale czy nie miałeś przypadkiem innych obowiązków do zrobienia?

— Już uporządkowałem zioła, a ostatnie paczki nasion, które miałem przynieść leżą przed nami — wskazał płetwą na blat — jestem wolny jak tamto pole, gdy już skończymy z larwami.

— Cóż... w takim razie mogę na to przystać — podpłynęła do zmieszanej doktorki, odbierając jej uchwyt — Narzędzia są w szopie na zewnątrz, postaram się wrócić najszybciej jak tylko będę mogła, ale jeśli uporacie się z tym przed moim powrotem poczekajcie na mnie przy altanie.

Pożegnała się i wypłynęła z pomieszczenia.

— Naprzód kompanio, mamy warzywnik do odbicia — skwitował z uśmiechem samiec, machając do niej płetwą. 

— Dziękuję — oznajmiła, gdy znalazła się już koło niego — nie musiałeś tego robić.

— To nic takiego — prychnął — musisz być naprawdę zdesperowana, skoro tak chętnie oferujesz pomoc z tym chrząszczem — zamilkł na moment, widząc jej pytającą minę — albo nie wiesz co to jest.

Bingo

— Nie szkodzi. Musisz jedynie unikać bezpośredniego kontaktu i uważać na ich żuwaczki — wręczył jej pojemnik z preparatem, który zdążył wyciągnąć z budy — Ale nic się nie martw, nie skromnie przyznam, że masz ze sobą mistrza w tej dziedzinie. Każdy kto kiedykolwiek widział mnie w akcji woła na mnie "Leon pogromca szkodników". 

Każde następne zdanie wypowiedziane przez niego na temat owadów, karpica komentowała cichymi pomrukami lub kiwaniem głową. Nie przyznałaby tego na głos, jednak to, co w zamyśle fioletowego miało ją pocieszyć przynosiło kompletnie odwrotny skutek. Mimo tego postanowiła nie zaprzątać sobie tym myśli, wyjść do ogrodu, pozbyć się robaków i odebrać nagrodę. W końcu odrobaczenie grządek, nie powinno być takie trudne, prawda?

<Leon?>

Od Romelle - "Nie ulegaj złudzeniom" (Labirynt cz.2)

Pierwszy dzień ekspedycji poza pamiętnym wstrząsem nie przyniósł Romelle żadnych większych wrażeń, jedynie minimalnie umocnił jej wiarę we własną siłę i w kilku miejscach pozbawił łusek. Następnej doby prosta droga, którą ryba się poruszała, przeobraziła się w pełen zakrętów i otworów korytarz, którego dno pokrywały różnej wielkości, barwy oraz rodzaju algi. Zmienił się również odcień wody, która niegdyś błękitna, teraz za sprawą glonów miała specyficzny lawendowy odcień. Przestrzeń ta dzieliła jednak jedną cechę z wcześniejszymi tunelami, a mianowicie była równie martwa. Mimo zachęcającego wyglądu nigdzie nie można było dojrzeć choćby najmniejszej żywej istoty, natomiast o powodzie takiego stanu rzeczy Medyczka miała już wkrótce przekonać się na własnej skórze.

Niczego nieświadoma wpłynęła do okrągłej komnaty o powierzchni znacznie przekraczającej wymiary Kryształowni. Wnętrze jaskini przepełnione było najróżniejszymi klejnotami, minerały leżały w każdym możliwym miejscu, nieważne czy spojrzało się pod płetwy, czy na sklepienie. Centralnie pośrodku groty znajdowało się bogato zdobione legowisko, do którego prowadziły cztery równie urokliwe dróżki, po jednej na każdą stronę świata. Dodatkowo będąc w pobliżu, karpie obdarzone silnym zmysłem powonienia mogły poczuć unoszący się w powietrzu słodki zapach, przywodzący na myśl domowe wypieki; z kolei do ucha wewnętrznego pasjonatów dźwięków docierał cichy odgłos podobny do brzmienia dzwonu, który raz po raz wypełniał cały rejon.

Brązowooka zauroczona nowym miejscem zbliżyła się do ogromnego złoża bizmutu, mieniącego się tysiącem barw, zaczynając od błękitu, przechodząc przez zieleń, żółć, pomarańcz, na różu kończąc. Tego rodzaju metal może i nie był stworzony do odbijania obrazu, jednak jeśli dobrze się przyjrzało, można było zobaczyć w nim delikatny zarys własnej postaci. Karpica wpatrywała się w niego jak zahipnotyzowana, raz po raz zasłaniając sobie widok płetwami, ponieważ im dłużej tam tkwiła, tym bardziej wydawało jej się, że z istotą, która miała ją przedstawiać, jest coś nie tak. Ich ruchy nie synchronizowały się ze sobą, przemieszczając się do tyłu, nadal nie spuszczając wzroku z surowca, miała wrażenie, że kształt wbrew wszelkim prawom fizyki, nawet tych działającym pod wodą, staje się coraz większy. To wszystko z pewnością powinno ją zaniepokoić na tyle, by w kilka chwil zaniechała dalszej eksploracji tej części labiryntu i wycofała się w mniej podejrzany teren. Wzmożona ciekawość ryby wygrała jednak starcie ze zdrowym rozsądkiem i nie pozwoliła jej opuścić owego obszaru bez uzyskania odpowiedzi na coraz liczniejsze pytania, jakie sobie po cichu zadawała. Skupiając uwagę na swoim rzekomym odbiciu, zastygła w miejscu, dochodząc do wniosku, że to, co widzi ani trochę jej nie przypomina. Powierzchnia bizmutu wydała jej się nagle bardziej przejrzysta, kolory przyblakły, ukazując zniekształconą sylwetkę zdecydowanie nienależącą do koi. Tajemnicza istota przypominała szczupaka, jednak znacznie większego od tych, które można było spotkać na zewnątrz, prawdopodobnie było to spowodowane klimatem w jakim przebywał. Sądząc po licznych bliznach i ubytkach w spłaszczonym ciele był również nader bardziej impulsywny, o ile można w ten sposób nazwać jego barbarzyński styl życia. Nim Medyczka zdołała oprzytomnieć, było już za późno na cichą ucieczkę, monstrum zaczęło przebijać się na drugą stronę, uderzając masywnym bokiem o ściany kryształu, które prędko rozpadały się pod jego ciężarem.

Samica pomknęła w lewo, w stronę tunelu, z którego przypłynęła, mając zamiar ulotnić się, zanim potwór ją dogoni, w końcu z takim obciążeniem nie mógł być zbyt rześki, prawda? Cóż, na jej nieszczęście był. Był szybki. Był cholernie niesprawiedliwie, piekielnie szybki.

Wiedząc już, że próba prześcignięcia agresora w końcu pozbawi ją życia, obrała inny plan. Skręciła do gęsto zalesionego szlaku, bezustannie zmieniając kierunek w gąszczu rozgałęzień z nadzieją, że choć trochę zgubi to przeciwnika lub zaprowadzi ją do jakiejś niedostępnej dla niego kryjówki. Słodki zapach, który wcześniej kojarzył jej się z czymś miłym, przybrał na silę. Tym razem można było porównać go jedynie do tych wszystkich sztucznych słodzików, od których nawet bez bezpośredniego kontaktu bolały zęby. Podczas gdy czarno-biała myślała już tylko o tym, że za moment jej żołądek odmówi dalszej współpracy i wydali wszystko czego wczoraj nie zdążyła zjeść, doszedł do niej boleśnie głośny dźwięk niby dzwonu, który wcześniej obejmował swoim brzmieniem okoliczną przestrzeń, teraz natomiast na strzępy rozrywał wszelkie bariery, sprawiając, że usłyszenie własnych myśli stawało się nie lada wyzwaniem. Romelle w duchu musiała przyznać, że metody, które stosował szczupak, chcąc zwabić i obezwładnić swoje ofiary były dość... imponujące, przynajmniej wreszcie miała jakieś informacje godne zapamiętania.

W międzyczasie powoli kończyły się ścieżki, w które mogła wpłynąć i zmuszona była pokonywać spore odległości po linii prostej, co zdecydowanie nie sprzyjało sytuacji w jakiej się znajdowała. Odór wydalany przez drapieżnika nasilił się tak bardzo, że była niemalże pewna zobaczenia go już po następnym zakręcie. Tracąc nadzieję, zaczęła zastanawiać się nad możliwością zakopania się w piasku i czy byłyby szanse na to, że strategia ta zakończyłaby się pomyślnie – doszła do wniosku, że, a i owszem, jednak prawdopodobnie nie dla niej. Przygotowana na najgorsze oczekiwała przybycia ryby, gdy w jej oczy, niczym w filmach akcji, rzucił się średniej wielkości otwór znajdujący się pomiędzy roślinami. Natychmiastowo ruszyła w jego stronę, czując na sobie wzrok obcego. Jego tułów okazał się jednak zbyt wielki, aby mógł w całości przejść przez dziurę, rzucał się i klapał zębami, próbując pochwycić koi wzrokiem, lecz i to nie przynosiło żadnego rezultatu. Ostatecznie stwór wycofał się i zawrócił. Karpica odczekała chwilę, chcąc upewnić się czy zwierzę czasem nie wróci i popłynęła ile tylko sił w płetwach ku wyjściu z kryjówki. Jakież było jej zdziwienie, gdy okazało się, że jest ona bezpośrednio połączona z tą samą okrągłą jaskinią, w której wszystko się zaczęło. Postanowiła nie kusić więcej losu i ominąć to miejsce, zanim zjawi się tam jego lokator. Jednocześnie starała się nie zwracać uwagi na szkarłatne refleksy pokrywające powierzchnie niektórych klejnotów, obdarte ściany i pokryte dziwnie gęstą cieczą rośliny, o której pochodzeniu wolała nie wiedzieć. Zdawała się nie zauważać ich, gdy po raz pierwszy ujrzała komnatę, w tym momencie wydawały jej się aż nazbyt wyraźne, powodując nieprzyjemne uczucie w środku ciała.

Gdy szlak ponownie przybrał bardziej surowy wygląd, woda stała się błękitna, a ona sama uznała, że znajduje się wystarczająco daleko od niebezpiecznej strefy, przysiadła na moment i wyjęła z torby plik kory, na którym wciąż drżącą płetwą zapisała kilka pojedynczych słów "szczupak, bogata jaskinia, wabi zapachem i dźwiękiem, problem wagi ciężkiej" spojrzała przed siebie, a jej wzrok padł na ledwo widoczny na pionowej ścianie cień. Pokręciła nerwowo głową, dodając do notatki informację "Nie ulegaj złudzeniom".

<CDN>

Gratuluję! Twoim kolejnym zadaniem jest:
"Znajdujesz się w pomieszczeniu z rozsypanymi po podłodze kolorowymi kulkami. Te kulki są kluczowym elementem w zagadce, która pozwoli Ci otworzyć drzwi."

Od Romelle - "Obalić mur" (Labirynt cz.1)

Blade światło rzucane przez drobne kryształy jako jedyne wychodziło naprzeciw wszechobecnemu mrokowi, nie pozwalając ciemności zapanować w podziemiach. Kamienne ściany okalające ze wszystkich stron obszerny tunel skutecznie tłumiły dźwięki i chroniły przestrzeń przed działaniem intensywnych prądów, jednocześnie nie pozwalając na zastój wody, która subtelnie popychała rybie płetwy w stronę wnętrza labiryntu. Trzymając w pyszczku rzemyk od torby, w której przechowywała swój skromny ekwipunek, Medyczka przemieszczała się szybko przed siebie, chcąc uciec od natłoku myśli, czemu nie sprzyjała krążąca wokół cisza. Im dalej była tym mocniej uderzała ją absurdalność całej sytuacji. Powinna być w swoim gabinecie obserwując z zewnątrz poczynania ekspedycji, narzekać na lekkomyślność jej członków i w razie potrzeby być gotową na udzielenie pomocy poszkodowanym, a zamiast tego sama z własnej nieprzymuszonej woli zerwała się na ochotnika, stając się idealnym łupem dla grasujących wewnątrz tajemniczej budowli drapieżników. Miała wrażenie, że wraz z pojawieniem się olbrzymiej groty, zmiany w pływach wody obudziły również ten feralny pierwiastek niewyżytego odkrywcy odpowiedzialny za poszukiwanie wrażeń, uśpiony do tej pory gdzieś we wnętrzu jej rybiego mózgu. I to właśnie dzięki niemu ignorowała wcześniej wspomniane przemyślenia, brnąc niestrudzenie naprzód i ani myśląc zawrócić.

Szlak, który obrała zdawał się nie mieć końca. Na prostej drodze rzadko pojawiały się zakręty, a gdy już udało jej się na jakiś natrafić, zazwyczaj prowadził on w jedną konkretną stronę, nie dając samicy żadnej możliwości wyboru. Surowe ściany natomiast świeciły pustkami, dopasowując się swoim ponurym wyglądem do reszty otoczenia. 

Spoglądając na swój równie pusty plik kory, na którym początkowo miała zamiar zaznaczać przebytą drogę (co z oczywistych względów okazało się niepotrzebne) zaczęła zastanawiać się nad tym, czy inni trafili na podobne pustkowie. Jaskinia ponoć była ogromna, dość przygnębiająco byłoby nie znaleźć w niej nic poza pustymi ścianami, jednak z czasem ten scenariusz wydawał się karpicy coraz bardziej prawdopodobny.

Wnet mury zatrzęsły się, a otoczenie przeszyły nasilające się z każdą chwilą drgania, przerywając dotychczasowy spokój. Natężenie wstrząsów zwaliło rybę z płetw, wytrącając ekwipunek i posyłając jej chwilowo obezwładnione ciało na dno. Gdzieś w tle coś huknęło, pękło i już po chwili leżąca brzuchem do góry samica zauważyła kątem oka spód jednego z kilkunastu średniej wielkości głazów opadających miarowo na podłoże. 

Wprost na nią.

Niezbyt zgrabnie, aczkolwiek z zawrotną prędkością zmieniła pozycję, unikając zmiażdżenia. 

Uderzenie wprawiło w ruch cząsteczki piasku i mułu, które błyskawicznie wypełniły najbliższą przestrzeń, maksymalnie ograniczając widoczność. Gdy sytuacja powróciła do normy, części gruntu opadły z powrotem na swoje miejsce, a brązowooka przestała wypluwać skrzela, do których dostały się zanieczyszczenia, Romelle zauważyła przed sobą górę kamieni zagradzającą dalszą drogę. 

Może powinna być wdzięczna losowi za utrzymanie jej przy życiu, jednak skutecznie uniemożliwiał jej to fakt, że tunel, którym poruszała się przez najbliższe kilkanaście minut, chociaż dla niej samej mogły to być całe godziny, został zamknięty, a ona znajdowała się po drugiej stronie bez możliwości powrotu tym samym szlakiem do wyjścia. Dodatkowo samopoczucie ryby pogarszał widok rozerwanego burego materiału i wyglądającej z jego wnętrza puszki zakonserwowanych wodorostów, chociaż jeśli miała być szczera to tej konkretnej rzeczy akurat żal jej nie było.

Po chwilowym zamieszaniu nadszedł czas na podjęcie decyzji. Opcje były dwie. Pierwsza — spróbować pozbyć się barykady i druga — olewając blokadę ruszyć dalej. Niezależnie od wyboru, w obu przypadkach musiała liczyć się z ewentualnymi konsekwencjami, podczas próby usunięcia skał (zakładając, że w ogóle byłaby w stanie wprawić je w ruch) mogła popełnić gdzieś błąd i skończyć pod jedną z nich, natomiast dalsza eksploracja bez drogi powrotu byłaby dość ryzykownym posunięciem ze względu na skryte w mroku monstra, które w każdym momencie, zwabione nieznanym zapachem mogły wyjść jej naprzeciw. Dochodziła jeszcze kwestia znajdującego się pod murem wyposażenia, skromnego prowiantu, kory, a także podręcznych lekarstw, które ostatecznie przechyliły szalę na korzyść pierwszego planu.

Podpłynęła do górnej części ściany i wykorzystując całą swoją siłę, naparła ciałem na najbliższy głaz. Początkowo nic się nie zadziało, jednak wraz z upływem czasu ruch zaczął stawać się widoczny, aż w końcu blok przetoczył się na przeciwną stronę, pociągając za sobą kilka mniejszych odłamków. Przez powstały w ten sposób otwór mogła bez problemu przepłynąć dorosła ryba o dużo większej aparycji niż Medyczka, jednak ta postanowiła kontynuować pracę i dostać się do swojego bagażu, zaklinowanego gdzieś w połowie wysokości zapory. Ostatecznie minęło parę długich chwil nim płetwy karpicy pochwyciły podarty materiał, związały ponownie zerwany pasek i uporały się z licznymi, zdobiącymi go dziurami, chowając do środka wszystko, co zdążyło z niego wypaść. Poobijana i gotowa do dalszej drogi, spojrzała ostatni raz na stertę porozrzucanych skał. Powstrzymując się od opadnięcia na dno i zostania tam do momentu odzyskania sił, uśmiechnęła się lekko do siebie, zakodowując oraz wykreślając w głowie krótkie zdanie "Obalić mur"  po czym popłynęła naprzód. Droga wciąż była nieznośnie prosta, lecz teraz na jej końcu tliło się światło, niema obietnica wielkich rzeczy, czekających na najwytrwalszych podróżników.

<CDN>

Gratuluję! Twoim kolejnym zadaniem jest:
"Znajduje Cię jaskiniowy szczupak. Jeżeli chcesz przeżyć, musisz uniknąć konfrontacji z nim. Jeśli Twoja szybkość wynosi >10, możesz spróbować przed nim uciec. W innym przypadku musisz znaleźć schronienie."

Od Romelle - "Ścieżka Mistrza" cz.1

– O to chodzi?

– Nie. To ramienica.

– Więc może to?

– To natomiast wywłócznik.

– Chyba zn...

– Nie. 

Samiec ze zrezygnowaniem wypuścił z płetw seledynowe liście, pozwalając im spokojnie opaść na dno. Ile by dał aby móc choć na krótką chwilą zamienić się w jakąś skromną listownicę, skrętnicę czy inny wodorost, może wówczas zyskałby trochę asertywności i przestałby zgadzać się na wszystko, o co poproszą go inni. Obserwując nieustannie ciemniejącą pokrywę zbiornika zaczął poważnie zastanawiać się jak doszło do tego, że nie potrafiąc odróżnić małża od kamienia, spędzał właśnie kolejną godzinę na towarzyszeniu swojej siostrze w poszukiwaniu jakichś tylko jej znanych medykamentów.

– Czego my właściwie szukamy?

– Powtarzałam to już z dobre pięć razy, czy ty mnie w ogóle słuchasz?

– Tak – stwierdził natychmiast po czym zaskoczony swoją stanowczością skierował swój wzrok z powrotem na piaszczyste podłoże – Może? No dobra nie bardzo, ale staram się. Widocznie bycie żywym zielnikiem nie jest mi przeznaczone. Poza tym, czy nie łatwiej byłoby zagadać do jakiegoś ogrodnika? Opiekowanie się tymi wszystkimi liśćmi to ich zajęcie.

Głos brązowookiej wyraźnie złagodniał.

– Nawet oni nie znają położenia każdego znajdującego się tu gatunku. Zbiornik jest ogromny, w samej Zielonej Jaskini można znaleźć kilkadziesiąt rodzajów glonów, nieważne jak wykształcony, żaden normalny Koi ich nie spamięta, a to tylko jedna z poszczególnych grup podwodnych roślin. Dodatkowo spośród nich musimy wyróżnić brunatnice, krasnorosty, makrofity... hej, jesteś tam jeszcze?

– Zatrzymałem się na glonach.

Samica, dotychczas sunąca przed nim, zatrzymała się i skierowała swój wzrok prosto w srebrne tęczówki Luke'a. Czasami naprawdę żałowała, że nie posiada powiek, strun głosowych, ani nawet w pełni funkcjonalnych gałek ocznych podobnych do tych należących do ludzi. Będąc ich właścicielem mogłaby do woli wzdychać i przewracać ślepiami, wyrażając swoją irytację w sposób mniej dosadny niż głośne stwierdzenie, że jej rozmówca ma kawior zamiast mózgu. O losie, dlaczego pozbawiłeś karpi akurat tej części ciała?

– Widlik zaostrzony. Szukamy widlika zaostrzonego. Nieduży w porównaniu do innych makroglon, rozwidlająca się wielokrotnie plecha zaostrzona przy szczytach, czarno lub czerwonobrązowy kolor, w skrócie cienkie i ciemne.

– Czy to musi być akurat on? To coś wygląda całkiem podobnie – wskazał płetwą na znajdującą się nieopodal nitkowaną roślinę o malachitowej barwie – Cienkie, ciemne...

– Trujące.

– Trujące?

– To Anabaena, sinica, która potrafi wydzielać toksyny wchłaniane do organizmu przez skrzela – karp, dotychczas nie przekonany jej słowami, gwałtownie się zatrzymał – naprawdę silnie trujące.

Może było to niewielkie wyolbrzymienie, nawet tego typu glony w odpowiednich ilościach potrafiły być pożyteczne, jednak widok szarookiego próbującego zachować spokój, jednocześnie unosząc się zaledwie kilka centymetrów nad bakterią napełniaj ją wyjątkowo sadystyczną radością.

– I pomyśleć, że takie coś tak po prostu sobie tutaj rośnie – wymamrotał tylko i od tamtej pory trzymał się blisko Romelle.

– Wydawało mi się, że o takich rzeczach wie się już jako narybek.

– Pewnie tak, ale od tego czasu minęła kupa lat! Już teraz czuję w ościach jak mnie ubywa, jeszcze trochę, a trzeba będzie szykować testament.

– Zdajesz sobie sprawę z tego, że testament poza pożegnaniem zawiera głównie podział spadku?

Luke przybrał fałszywie oskarżycielski ton.

– Czy ty w tym momencie podważasz istnienie mojego przyszłego mienia, które bezapelacyjnie zapewnią mi moje wszechstronne umiejętności?

– Wszechstronne umiejętności... a więc tak teraz mówią na bezrobotność.

– Gdybym chciał mógłbym rządzić w każdym zawodzie. Problem w tym, że żaden z nich mi nie odpowiada. Szukam czegoś twórczego, nieszablonowego, co pozwoliłoby mi rozwinąć skrzydła, nie zamierzam zostać kolejnym z tych snujących się po Zbiorniku karpi, których jedynym zajęciem jest tłumaczenie losowo spotkanym mieszkańcom jak praca zniszczyła im życie i jak doszło do tego, że pasierb ich ciotki od strony ojca ukradł im pole.

– Brak Ci silnych wrażeń? Idź do wojska, albo na medycynę.

– Wojsko brzmi strasznie poważnie, a wizja dzielenia z tobą jednej klasyfikacji – ogon koi zaczął szybciej się unosić – sama myśl o tym sprawia, że dostaję dreszczy.

– I o tym mówię. Cierpię na brak ryb, które rozumiałyby moje problemy.

Fakt faktem były to słowa wypowiedziane jedynie w celu podtrzymania rzuconego tematu, jednak znajdowały one pokrycie w rzeczywistości. Mimo krótszych i dłuższych znajomości, mimo wsparcia jakie okazywali jej nie rzadko członkowie rodziny, jeśli chodziło o jej życie zawodowe była sama. Płynąc wśród pozostałych karpi, rozmawiając z nimi, samotność wręcz ją przytłaczała, co biorąc pod uwagę jej introwertyczną naturę, dodatkowo ją gnębiło. Nigdy nie narzekała na brak towarzystwa, ale też nigdy go nie oczekiwała, nie rozumiała więc dlaczego tak bardzo brakowało jej bliskości osób, które być może również przeżywałyby to wszystko tak intensywnie jak ona. Możliwe, że stała za tym potrzeba przekonania się na własnej skórze, że to co czuje jest zjawiskiem całkowicie normalnym i nie zamienia się w niebezpieczną obsesję. Albo po prostu nagle zatęskniła do okresu swojego dzieciństwa, w którym bądź co bądź niezależność nie była od niej tak bardzo wymagana. Zawsze mogła spytać o coś starszyznę nie bojąc się, że ktoś może uznać jej pytania za oczywiste i głupie, posiadała mentora, z którym mogła porozmawiać na wszelakie tematy nie musząc martwić się o to, czy zrozumie nazwy poszczególnych terminów i przebieg zabiegów. Żal jej było czasów, w których to ona sprawowała rolę ucznia, a które miały już nigdy nie powrócić. W oczach Romelle pojawiła się ledwo zauważalna iskra.

Nauczyciel

Jeszcze przed rozpoczęciem nauki w klasie rozszerzonej snuła przeróżne teorie na temat swojego przyszłego edukatora. Najczęściej wyobrażała go sobie jako potężnego staruszka z długimi wąsami, bujną brodą, przenikliwymi ślepiami i samurajskim mieczem wetkniętym za pas. Cóż w gruncie rzeczy Koi ten nie był ani starcem, ani nawet samcem, nie wspominając o wyżej wymienionych cechach, jednak mimo początkowego rozczarowania, owej samicy udało się na stałe zachować w jej pamięci.

Belleza – bo takie było jej imię – stanowiła idealny przykład równowagi pomiędzy stanowczością, a łagodnością.Czas spędzony z nią nie tylko dostarczał jej wiedzę, ale też zwyczajną przyjemność. Lekcje, które organizowała zawsze niemiłosiernie ją ciekawiły, zachwycała się jej inteligencją, a z każdym nowym dniem na jej widok w małym rybim sercu uczennicy gościła radość, uczucie, którego nigdy później nie czuła, będąc lekarzem na własną płetwę. Ale w końcu kto widział Medyka szczerzącego się podczas tamowania czyjegoś krwawienia? Wracając do mentorki, niebieskooka stała się prędko autorytetem Romy, a przynajmniej było tak dopóki nie odeszła. Właściwie jest to niezbyt trafne określenie, ponieważ wskazywałoby na śmierć Bellezy, a ta nie została nigdy potwierdzona. Ryba po prostu zniknęła, rozpłynęła się w powietrzu, zapadła pod ziemię, nie zostawiła po sobie żadnego śladu, nie napisała żadnego pożegnania, jakby nigdy nie istniała. Jedynym świadectwem jej egzystencji była trójka karpi w średnim wieku podająca się za jej rodzinę. Nawet jeśli fałszywa, byłaby to oznaka, że z głową karpicy wszystko było w porządku i niczego sobie nie wymyśliła.

Karpica stanęła w miejscu, pozwalając by liście listownicy łaskotały ją w podbrzusze.

Chorobliwie potrzebowała przewodnika, guru, mistrza, kogoś kto zaburzyłby rytm jej codzienności, pozwoliłby jej czerpać ze swojego źródła wiedzy, wypełniłby swoją obecnością pustkę, którą w sobie pielęgnowała. To jest to!

– Związek Zawodowy Zdesperowanych Medyków – jej myśl przerwał głos brata. Z poczuciem zażenowania zorientowała się, że całkowicie odpłynęła.

– Hę?

– W skrócie ZZZM. Wyprawy szturmowe po zioła w każdy piątek. No, nazwę sekty i główną atrakcję już masz, wystarczy zebrać czło.. Czy to była Jiruchi? 

Nie minęła nawet chwila gdy po srebrnej postaci samca zostały jedynie bąbelki, które z resztą zniknęły równie szybko co on, pozostawiając Romelle w osłupieniu. Chcąc zawrócić w stronę swojej nory kątem oka zauważyła ciemne nitki wystające z dna w centralnym punkcie Kanionu. Spędziła dobre kilka godzin na przeczesywaniu Zielonej Jaskini podczas gdy ta przeklęta imitacja liścia jak gdyby nigdy nic rosła sobie na widoku zapewne naśmiewając się z jej poszukiwań. Miała ochotę siarczyście przekląć, ale powstrzymała ją od tego bliska obecność narybku. Zamiast tego zabijała wzrokiem Ryuu winną roślinkę, bluźniąc po cichu na każdego osobnika tegoż gatunku i nie zwracając uwagi na parę szmaragdowych oczu, która już od dłuższego czasu z zainteresowaniem ją obserwowała. 

Może gdyby bardziej skupiła się na swoim celu, nie zwracała uwagi na te wszystkie rozpraszające obiekty wokół wszystko poszłoby znacznie sprawniej, gdyby tylko posiadała...

Z jej pyszczka wydobył się cichy jęk. 

Powieki. Jak ona chciałaby je mieć.

<CDN>

Od Leona CD Romelle „Morderczy Ogrodnik” Cz.3

Po chwili odpłynąłem, ale nie na własnych płetwach, nie porwał mnie też żaden prąd wodny. Zamknąłem oczy, a mój umysł odpłynął do świata do snu, wyimaginowanych zjawisk oraz niestworzonych historii. Najśmieszniejsze sny mają dzieci, zauważyłem to po swoim młodszym rodzeństwie, które macha kończynami i mamrocze coś pod nosem podczas snu. Były to dziwne i kompletnie bez sensu złożone zdania, jakby z przypadkowych słów. Nigdy nie wiedziałem, czy śnią im się dobre, czy złe rzeczy, bo zawsze poruszały się tak samo, może z tą różnicą, że podczas koszmaru marszczyły czoła. Byłem ciekaw, czy ja również się poruszałem podczas snu, a tym bardziej, czy coś mówiłem. Jeśli tak, to co? Jeszcze nie miałem okazji nikogo zapytać, aż do dnia dzisiejszego, kiedy lekarka mnie uśpiła. Gdy tylko otworzyłem oczy i zobaczyłem jasną ścianę, momentalnie podniosłem głowę i zacząłem się rozglądać na różne strony. Nikogo przy mnie nie było – bo po co zostawać z chorą rybą, potrzebującą pomocy. Spojrzałem na ogon. Nie wyglądał jakoś specjalnie inaczej, widziałem małe dziurki, po śmiertelnej broni, ale nie bolały już tak, jak na początku. Pomachałem parę razy płetwą ogonową i z ulgą stwierdziłem, że nie wyląduje na sali operacyjnej i nie trzeba tworzyć mechanicznych ogonów specjalnie dla mnie. Po chwili do pomieszczenia wpłynęła jasna ryba w ciemne plamki – moja pani doktor nareszcie powróciła.

- Widzę, że się obudziłeś – powiedziała spokojnie, na co ja się rozciągnąłem i przepłynąłem się po pomieszczeniu.

- Oczywiście, całkiem przyjemne były te ziółka, wyspałem się, chyba, może trochę… 

- Oczyściłam twoje rany i nałożyłam specjalny żel, żeby nie wpływał do nich brud – wyjaśniła, a ja tylko pokiwałem głową i przyjrzałem się ogonowi. Gdy światło padło na niego pod dobrym kątem, mogłem zauważyć cienką, bezbarwną warstwę ochronną.

- Mam pytanie – zacząłem, a ryba zwróciła na mnie uwagę. – Gadałem coś przez sen? – zapytałem. Samica początkowo milczała, patrząc na mnie z lekkim zdziwieniem. – Pytam, bo jestem ciekawy. U mnie w rodzinie większość coś mamrocze. Mój młodszy brat Stuart raz wyrecytował jakiś wiersz, który potem okazało się, usłyszał od kogoś raz i jak się obudził, nie pamiętał go już. Tak tylko pytam z ciekawości – wyjaśniłem, ale jej wyraz twarzy się nie zmienił, cierpliwie więc czekałem na jakąś reakcje. Samica w końcu pokręciła głową mówiąc, że niczego nie usłyszała. – Szkoda. Prawdopodobnie śnił mi się las glonów i ujeżdżanie pirań – westchnąłem, wiedząc, że po prostu jej tu nie było. – W każdym razie wielkie dzięki – uśmiechnąłem się szeroko. – Dzięki tobie będę żyć! Znaczy pływać – poprawiłem się szybko, zdając sobie sprawę, że utrata ogonowej płetwy nie pozbawi mnie życia, no chyba, że zostanę uwięziony już na zawsze w jednym miejscu bez dostępu do pożywienia.

- Taka moja praca – stwierdziła, po czym dodała, jaki mam sobie kupić żel w aptece i smarować płetwę każdego ranka i wieczora, przed snem. 

- Jasne. A gdzie tu jest apteka? – samica wyjaśniła mi, że po wypłynięciu ze szpitala, mam się kierować w lewo i po prawej stronie ją znajdę. – Świetnie – już miałem skierować się do wyjścia, ale naszła mnie ochota na jakieś podziękowanie. – Jakbyś chciała, to zapraszam do kwiaciarni niedaleko szkoły. Przywożę tam różnego rodzaju kwiaty, rośliny i nie tylko i jestem pewien, że pani Morgoone zgodzi ci się dać dobra zniżkę na coś, w końcu uratowałaś jej ulubionego ogrodnika – powiedziałem z uśmiechem. Może nie byłem jej „najulubieńszym” ogrodnikiem, bo tą funkcje sprawował jej własny mąż i brat jednocześnie, ale jestem pewien że w jakimś stopniu mnie bardzo szanowała. – Więc do kiedyś tam! – pożegnałem się, po czym wypłynąłem z pomieszczenia.

<Romelle?>

Od Romelle CD. Leona - “Morderczy Ogrodnik” cz.2

Po kilku latach pełnienia funkcji Medyka, koi doszła do wniosku, że istnieją jedynie dwa typy pacjentów. Pierwszy stanowią ryby małomówne, nieśmiałe bądź zbyt poszkodowane, aby toczyć z samicą jakiekolwiek dyskusje. Do drugiej grupy należą natomiast stworzenia, które swoim wiecznie otwartym pyskiem cedzą wodę lepiej niż najlepszej marki filtry. I tyle. Absolutnie nic pośrodku. Nie trzeba było wykazywać się ponadprzeciętną inteligencją, by zauważyć, do którego zbioru pasował ciemnofioletowy samiec. Romelle jednak nie mogła jednoznacznie przyznać, które grono wolała, z jednej strony narwani ekstrawertycy potrafili być niezmiernie irytujący, z drugiej obcując z tego typu osobnikami podczas zabiegów nie musiała przynajmniej zastanawiać się czy w ogóle jeszcze żyją, no i czasem wśród tego bełkotu dało się wychwycić coś pożytecznego, jak na przykład informacje o ataku wieloszczetów. Brązowooka nie należała do lękliwych, lecz sama myśl o ich czułkach i podłużnych ciałach wywoływała u niej spory dyskomfort.

– Doktorze, czy ja umrę?! 

– Kiedyś z pewnością – odparła samica, przyglądając się postrzępionej błonie, która pełniła funkcje jego ogona, miał szczęście, że widły całkowicie go nie rozerwały. 

– I co ja nieszczęsny teraz pocznę? Stracić ogon w tak młodym wieku i takich okolicznościach... Gdybym poległ w walce z armią sumów może jeszcze bym to zniósł, ale nie, ten dureń przyczynił się do tego, próbując przepędzić jakieś wodne larwy! I jak ja się teraz innym na oczy pokażę? – lamentował głośno karp, leżąc na wznak, podczas gdy 

Medyczka usadowiła się za nim, obserwując jego uszkodzoną część ciała. Była naderwana w trzech miejscach, co pasowało do opisanego przez niego “narzędzia zbrodni”, rany umiejscowione na krańcu jego płetwy mimo zażaleń pacjenta nie były zbyt groźne. Jeśli tylko mógłby normalnie pływać w tym stanie, z biegiem czasu same zaczęłyby się goić, problem leżał bardziej w psychice samca, który najwyraźniej miał sporą tendencję do dramatyzowania. 

– Poszukam Ci jakichś ziółek na uspokojenie, w międzyczasie możesz rozruszać ości.

– Rozruszać? Przez ten ból ledwo mogę leżeć – obruszył się Ogrodnik – możesz mi powiedzieć, jak bardzo źle to wygląda? Albo nie! Nic nie mów. Wolę zobaczyć to na własne oczy jak już dojdę do siebie.

Samica westchnęła, omiatając wzrokiem rząd półek z medykamentami. Starała się ignorować monolog koi, ale nic nie mogła poradzić na to, że do jej uszu co rusz dochodziły nowe słowa, z których wyłapała między innymi wyrazy takie jak: “operacja”, “amputacja” i “proteza”. Parę minut później ze spokojem godnym greckich stoików wracała do fioletowego, dzierżąc w płetwach przygotowaną przez nią mieszaninę różnych wodnych roślin, opracowaną tak, by pozwoliła swojemu konsumentowi popaść na moment w stan hibernacji, jednocześnie dbając o to by się z niego w końcu wybudził. 

– No nareszcie, już myślałem, że nikt do mnie nie wróci. W międzyczasie trochę myślałem i doszedłem do wniosku, że taki mechaniczny ogon nie byłby wcale taki zły, no pomyśl. Zero wysiłku, gwarancja wygranej w zawodach i oryginalny wygląd, same pozytywy. Tylko ktoś musiałby to dopiero opatentować, a to rzeczywiście mógłby być pewien problem, taa... co tam masz? 

– Lekarstwo. Gwarantuje, że Ci pomoże – uśmiechnęła się pogodnie, przekazując mu fiolkę, którą ten natychmiast opróżnił.

– Konkrety, i to rozumiem. Z czego to właściwie jest? – spytał, przyglądając się pustemu pojemnikowi.

– Tajemnica lekarska.

– Ciekawy posmak, chyba wyczuwam rotalę – zamlaskał kilka razy, wciąż nie odrywając wzroku od butelki – tak, to zdecydowanie rotala. Czuję się dziwnie... lekko, to na pewno tak powinno działać?

– Jak najbardziej – odpowiedziała zdecydowanie, przyglądając się samcowi z uwagą. Jego ruchy stały się powolniejsze, ciało opadło na kamienną posadzkę, a usta wykrzywiły się w niewyraźnym uśmiechu. 

Romelle wyminęła go, kierując się z powrotem w ogóle magazynu, z którego tym razem wyjęła środek odkażający.

– Słodkich snów – wyszeptała, przyglądając się jego rozmarzonemu spojrzeniu, utkwionemu w jasnym suficie pracowni.

<Leon?>

Od Brae'a CD Romelle - "Tenebrae miał wątpliwości" cz.5 [13+, przekleństwa, buzi!]

Szare ściany z kamienia błyskały w mroku z każdej dostępnej strony, otaczając samotnego Brae. Ciemny, mokry piasek, pełen nieprzyjemnych i ostrych kamieni sypał się tuż pod ciałem Jitonga, którego myśli były prawie tak ciemne, jak mrok panujący wokoło. Wydawało mu się, czy to miejsce naprawdę zwężało się wraz z długością, albo też jego zmysły najzwyczajniej płatały mu figle?

Nie, to nie był żart. Zaraz faktycznie nie będzie mógł zawrócić, gdyż najzwyczajniej zabraknie mu miejsca. Być może nie czuł niepokoju, kiedy jego płetwy delikatnie muskały wilgotną nawierzchnię tunelu. Być może nie czuł go również, kiedy uświadomił sobie, że zaraz się zaklinuje. Myśl jednak, że już nie będzie mógł j*b*ć Akhifer była jego całym bólem. Okropne. Pozwolić jej w spokoju rządzić? Najpierw będzie musiała się go pozbyć!

Dobrze, że nie miał klaustrofobii – inaczej niewiele zdziałałby w tym miejscu. Nie pamiętał już, jakim cudem oddzielił się od Romelle. Zresztą, nawet nie próbował sobie o tym przypomnieć. Jedyne, czego chciał teraz dokonać, to zwinąć się stąd jak najszybciej i wrócić do swojego bezpiecznego kokonu. To znaczy; swojego domu. Nawet jego praca nie była taka zła i całe to codzienne spotykanie się z innymi rybami (mówię wam, oni są przerażający) w świetle tego wszystkiego bladło i było niemal... akceptowalne. 

– Jakie są najbardziej introwertyczne zawody?

Próbował zająć sobie czas, na tyle, ile tylko mógł.

– Cóż, na pewno nie Jitong – mruknął.– Za mało układania wodorostów i samotnego rozmyślania nad znakami, za dużo p**rd*l*n*a o ziemniakach.

Westchnął, przypomniawszy sobie, jak dużo ścieżek rozwoju mógł wybrać. Jak dużo innych opcji na niego czekało z otwartymi płetwami. Choćby ten żołnierz; całkiem zawód porządny.  Strasznie się tobą wysługują, no, ale umiesz walczyć, i możesz wp**rd*l*ć innym.

– Jak zostanę tym kapłanem, to już nikt nie będzie mi rozkazywał – rozmarzył się. – A jak smokiem, to dosłownie spale połowę koi. Ogień w wodzie. Tego jeszcze nie wiedzieli.

Tak oto rozmawiając sobie sam z sobą, zawrócił w drogę powrotną. Kim było stworzenie, które go goniło? Nie wiedział, i szczerze nie zależało mu, by wiedzieć. Teraz spokojnie wróci do domu, zapominając o Romelle, którą tutaj zostawi i o tym drugim gościu. Uśmiechnął się. W końcu należą mu się wakacje.

<Ktoś?>